I SA/Wr 1593/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie, skarżąca w piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2013 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając, że przez jej wykonanie mogłoby nastąpić znaczne obniżenie jej zdolności płatniczej i w konsekwencji poniesienie znacznych strat gospodarczych, związanych w szczególności z niemożnością podjęcia planowanych przedsięwzięć gospodarczych. Wysokość orzeczonych w zaskarżonej decyzji zobowiązań stanowi kwotę ok. 2.000.000,00 zł. Wykonanie decyzji, w wyniku zajęcia rachunków bankowych, w fundamentalny sposób zachwieje zdolnością płatniczą strony, co doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej. Nastąpi także zahamowanie planowanych inwestycji prowadzących do utworzenia kilkunastu nowych miejsc pracy. Brak środków na bieżącą działalność gospodarczą negatywnie wpłynie na tok prac związanych z bieżącą działalnością gospodarczą nad obecnie realizowanymi umowami. W rezultacie może dojść do opóźnień lub zaniechania ich realizacji i naliczenia przez zamawiających wysokich kar. Utrata zdolności regulowania bieżących należności i zobowiązań uniemożliwi stronie wywiązanie się z zobowiązań finansowych, w ramach obecnie realizowanych przedsięwzięć. Skarżąca straci także wiarygodność względem kontrahentów nie tylko na rynku krajowym, co dodatkowo pogorszy kondycję strony. Skutkiem ograniczenia działalności Spółki lub jej likwidacji byłaby znaczna redukcja zatrudnienia. Wnioskująca podniosła ponadto, że działania organu szkodzą jej wizerunkowi jako obywatelowi Kraju i przedsiębiorcy. Argumentowała, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem sposób wniesienia aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa A s.c. do B Sp. z o.o był poddany dokładnej analizie prawnej i finansowej i przeprowadzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, orzecznictwem sądowym i poglądami doktryny prawa w celu kontynuowania działalności gospodarczej, w znacznie zwiększonym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Strona jest bowiem zobowiązana do skonkretyzowania rodzaju szkody grożącej jej na skutek wykonania decyzji. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Za taką okoliczność nie mogą być uznane ogólne wskazania strony, które w zasadzie sprowadzają się do przedstawienia w sposób alternatywny pełnego wachlarza wszelkich negatywnych konsekwencji, od tych najmniej dotkliwych w postaci zahamowania planowanych inwestycji aż do likwidacji spółki i zwolnienia zatrudnionych w niej pracowników. Okoliczności te mogą być bowiem następstwem egzekucji znacznych kwot pieniężnych, wobec każdego podmiotu którego źródłem finansowania są dochody z prowadzonej działalności gospodarczej. Tak sformułowana argumentacja strony nie poparta żadnymi danymi liczbowym, obrazującymi sytuację materialną zarówno samej skarżącej jak i kondycję finansową prowadzonej przez nią działalności gospodarczej np. poprzez przedstawienie bieżących sprawozdań finansowych spółki, jej obrotów, stanu należności i zobowiązań, przepływu środków finansowych, zakresu działalności wymyka się spod kontroli Sądu. Strona nie wskazała bowiem konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji, nie zobrazowała w żaden sposób sytuacji ekonomicznej jej spółki, co pozwoliłoby na konfrontację zawartych we wniosku twierdzeń i zbadanie czy są to konkretne zdarzenia spełniające ustawowe przesłanki, wobec których istnieje realna groźba wystąpienia. Lektura wniosku złożonego w tej sprawie pozostawia przekonanie, że skarżąca w istocie sama nie wie jaką szkodę bądź skutki, z perspektywy powołanej regulacji art. 61 §3 trudne do odwrócenia mogło by wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji. Trudna sytuacja finansowa skarżącej sama w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane zilustrowane przez stronę stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania skarżonej decyzji. W niniejszej sprawie jednakże skarżąca takich okoliczności nie przedstawiła. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna, a nie hipotetyczna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji jest zatem niedopuszczalne. Jak wynika z orzecznictwa, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i §5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.