I SA/Wr 1593/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku pełnomocnika z urzędu strony skarżącej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 1593/15) w zakresie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi C. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 28.09.2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Jak wynika z treści (nadesłanego do Sądu) pisma Okręgowej Rady Adwokackiej we W. z dnia 26.10.2015 r , w sprawie, do świadczenia pomocy prawnej z urzędu na rzecz skarżącego została wyznaczona adw. A. S. Na rozprawie w dniu 08.01.2016 r. pełnomocnik substytucyjny adw. A. S. złożył wniosek o zasądzenie na rzecz adw. A. S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części przez skarżącego. Wyrokiem z dnia 08.01.2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę C. W., nie orzekając o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu. W piśmie z dnia 08.02.2016 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu zgłosił wniosek o uzupełnienie ww. wyroku poprzez orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia temu pełnomocnikowi za pomoc prawną świadczoną z urzędu należało odrzucić z przyczyn formalnych. Jak stanowi art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odnośnie do sposobu liczenia samego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku należy zwrócić uwagę, że czternastodniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, liczony od daty doręczenia tego wyroku stronie, ustawodawca przewidział jedynie w sytuacji, gdy wyrok doręcza się z urzędu stronom. W przypadku wyroku oddalającego skargę (jak w sprawie), a więc którego doręczenie następuje wyłącznie na wniosek, termin czternastodniowy nie biegnie od daty doręczenia wyroku, a od dnia jego ogłoszenia (por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 80/09, LEX nr 510163). W stanie faktycznym sprawy, wyrok oddalający skargę został ogłoszony w dniu 8 stycznia 2016 r., a zatem, czternastodniowy termin na złożenie ewentualnego wniosku o jego uzupełnienie rozpoczął swój bieg już w dniu 9 stycznia 2016 r. i mijał w dniu 22 stycznia 2016 r. (piątek). Tymczasem, pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku w dniu 8 lutego 2016 r., a zatem po terminie. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia złożonego w sprawie wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 8 stycznia 2016 r. na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a. W myśl tego przepisu, wniosek o którym mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. zgłoszony po upływie terminu podlega odrzuceniu. Sąd może takie postanowienie wydać na posiedzeniu niejawnym. Uzupełniająco należy dodać, że odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 8 stycznia 2016 r. nie wywołuje niekorzystnych dla pełnomocnika strony skarżącej skutków w zakresie zgłoszonego przez niego wniosku o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Nawet bowiem gdyby rzeczony wniosek został zgłoszony w terminie to nie zostałby uwzględniony z uwagi na to, że przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu nie należy do takich elementów orzeczenia, które Sąd zobowiązany jest zamieścić w orzeczeniu kończącym (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 443/15; dostępne na stronie: https://cbois.nsa.). Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 209 p.p.s.a., w myśl którego, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 dotyczy jedynie obowiązku Sądu w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania między stronami. Nie ma on zatem zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, należnego mu od Skarbu Państwa, wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.11.2007 r., sygn. akt I GSK 144/07, Lex nr 365811). Natomiast z treści art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a. wynika, że, co do zasady, wydawanie postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków należy do kompetencji referendarza sądowego, który takie postanowienie wydaje na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 258 § 4 p.p.s.a., czynność tę może wykonać sąd jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Reasumując, kwestia przyznania pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za świadczoną z urzędu pomoc prawną zostanie rozpoznana przez referendarza sądowego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Sąd, na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.