I SA/Wr 1606/14

Wrocław, dnia 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi E. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: umorzyć postępowanie. E. H. (dalej jako skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. Podstawą zawieszenia postępowania podatkowego było wystąpienie Marszałka Sejmu do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem z dnia 09 grudnia 2013 r. o dokonanie wykładni zagadnień związanych ze stosowaniem wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, stanowiącego podstawę wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 201 § 3 oraz art. 222 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) poprzez zaakceptowanie działania organu pierwszej instancji w postaci zwieszenia postępowania podatkowego z urzędu w oparciu o przesłankę w świetle, której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w sytuacji, gdy taka okoliczność nie wystąpiła a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie rozstrzygnięcia sprawy. Podnosząc ten zarzut wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji. Pismem z dnia 26 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego jako bezprzedmiotowego, w oparciu o art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Swój wniosek motywował tym, że w dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał postanowienie, nr [...], i podjął zawieszone postępowanie podatkowe. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 08 maja 2014 r. (k. 28 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie sądowo-administracyjne podlega umorzeniu, gdy stało się bezprzedmiotowe. Oznacza to przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku takich zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne bądź nawet niedopuszczalne. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi między innymi wówczas, gdy przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia a więc, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostają pozbawione bytu prawnego. W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła na gruncie niniejszej sprawy. Jak zostało to już wskazane, przedmiotem postępowania jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie zawieszenia, wznowionego na wniosek skarżącej, postępowania podatkowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 r. Jednakże organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe, uznając, że kwestia, stanowiąca według niego zagadnienie wstępne, została rozstrzygnięta postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 02 kwietnia 2014 r., na mocy którego Trybunał odmówił wyjaśnienia wątpliwości przedstawionych we wniosku Marszałka Sejmu z dnia 09 grudnia 2013 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie było podnoszone, że wraz z podjęciem postępowania ustają skutki prawne wynikające z postanowienia o zawieszeniu postępowania i to bez konieczności wydawania formalnego rozstrzygnięcia o uchyleniu tego ostatniego (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3034/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 800/09 czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 782/07. Tym samym podjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. zawieszonego postępowania, pozbawiło postanowień organów obu instancji zdolności do wywoływania skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego stanowi przyczynę bezprzedmiotowości postępowania sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie zawieszające to postępowanie administracyjne. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia także analiza omawianego problemu z punktu widzenia oceny skutków wyroku ewentualnie uwzględniającego skargę w niniejszej sprawie. W przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonego orzeczenia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jedyną konsekwencją takiego rozstrzygnięcia byłby obowiązek po stronie organów podatkowych podjęcia postępowania, który to obowiązek organ pierwszej instancji już zrealizował. Zatem również i z tej perspektywy przedmiot niniejszej sprawy przestał istnieć. Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnośnie zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania należy wskazać, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady nie przewidują możliwości zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania w przypadku umorzenia postępowania. Zwrot taki przysługuje jedynie w razie umorzenia postępowania w następstwie uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi w całości.