I SA/Wr 1609/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 26 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu A.J. kwotę 197 (słownie: sto siedemdziesiąt siedem) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wraz ze skargą (nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 3 października 2011 r.) na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. skarżący A.J. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc okoliczność braku wiedzy o biegu terminu do wniesienia skargi. Jak zarzucił, w toku postępowania podatkowego korespondencję adresowaną do skarżącego, w tym objętą skargą decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., kierowano na nieaktualny adres skarżącego, który nie został jednocześnie pouczony o obowiązku informowania organu podatkowego o zmianie miejsca zamieszkania. Konsekwencją powyższego jest, podkreślał skarżący, pozbawienie go możliwości obrony swoich praw. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 1609/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił stronie przywrócenia uchybionego terminu stwierdzając zawinienie strony w złożeniu skargi po upływie 30 dni od doręczenia decyzji stronie, który to skutek nastąpił w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm. – dalej: O.p.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r. (sygn. akt I GZ 37/12) oddalającym zażalenie strony na odmowę przywrócenia terminu w sprawie. Z akt sprawy wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 2 i 9 maja 2011 r. Zwrotu przesyłki do organu podatkowego z adnotacją "niepodjęto w terminie" dokonano w dniu 17 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie wymaganego prawem terminu. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy liczyć przy uwzględnieniu regulacji art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. Powołane przepisy wprowadzają wymóg, by wnoszący skargę złożył ją za pośrednictwem organu, którego działalność lub bezczynność skarży w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, co wymaga podkreślenia z uwagi na okoliczności sprawy, termin do wniesienia skargi w rozumieniu art. 53 § 1 p.p.s.a. otwiera nie tylko doręczenie rozstrzygnięcia w sprawie do rąk adresata tego rozstrzygnięcia czy dorosłego domownika, który podjął się przekazania pisma adresatowi, ale również doręczenie dokonane w drodze tzw. fikcji prawnej. W sprawie, doręczenie skarżącemu decyzji stanowiącej przedmiot skargi nastąpiło w trybie art. 150 § 2 O.p. ze skutkiem na dzień 16 maja 2011 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 17 maja 2011 r. i upływał w dniu 15 czerwca 2011 r. Tymczasem skargę skarżący wniósł w dniu 3 października 2011 r. (data stempla pocztowego), a zatem kilka miesięcy po terminie. W toku postępowania przed Sądem skarżący nie kwestionował faktu uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Wnioskując natomiast o przywrócenie tego terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. deklarował brak zawinienia w uchybieniu terminowi podnosząc, że nie został pouczony przez organy podatkowe o obowiązku zawiadamiania o zmianie miejsca zamieszkania, co skutkowało kierowaniem korespondencji, w tym zaskarżonej decyzji, na nieaktualny adres strony. Kwestia zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2011 r., została przesądzona prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r. (sygn. akt I GZ 37/12), który oddalił zażalenie strony na postanowienie sądu administracyjnego I instancji. Mając na uwadze powyższe, skargę w sprawie należało odrzucić jako spóźnioną, o czym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt I postanowienia. Znajdujące się w pkt II postanowienia orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi znajduje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a.