I SA/Wr 1632/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia odrzucić skargę. W stanie faktycznym sprawy, skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. strona skarżąca wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a więc z pominięciem dyspozycji art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wskazana przesyłka sądowa, zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 7 września 2009 r. (data stempla pocztowego). Niezwłocznie po otrzymaniu nadesłanej w ten sposób skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pismo to wraz z załącznikami i kopertą przesłał (w dniu 10 września 2009 r.) na adres organu, zgodnie z właściwością. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. została doręczona stronie skarżącej w dniu 7 sierpnia 2009 r., a zatem, trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoczął swój bieg w dniu 8 sierpnia 2009 r. i upływał z dniem 7 września 2009 r. (poniedziałek). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniesienie skargi w sposób prawnie skuteczny jest podstawowym sposobem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, z którym ustawa wiąże skutek w postaci zawisłości sprawy przed sądem. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni licząc od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Tryb dokonywania wskazanej wyżej czynności procesowej reguluje przepis art. 54 § 1 u.p.s.a, zgodnie którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak stanowi zaś § 2 powołanego przepisu, organ zobowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia w sposób wskazany w § 1. Powołany przepis statuuje zasadę, w myśl której, datą wszczęcia postępowania przed sądem jest data wniesienia (rozumiana jako data doręczenia) skargi do organu, nie zaś – data przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę sądowi (por. Krzysztof Kaszubowski w glosie do postanowienia NSA z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1197/05, Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa 2006/2/1). Z ustawowego wymogu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej należy wywieść wniosek, iż dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.s.a. Konstatacja ta nie doznaje wyjątku także w sytuacji gdy skarga została skierowana bezpośrednio do sądu administracyjnego. Zgodnie z powyższym, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub tez za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 – 3, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97, tak też Tadeusz Woś w komentarzu "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 248). W nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy należy podnieść, iż wniesienie skargi bezpośrednio do tut. sądu, a więc z pominięciem wyraźnej dyspozycji art. 54 § 1 u.p.s.a., nie mogło doprowadzić do pożądanego przez stronę skutku procesowego, a mianowicie – wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Czynność ta pozostawała bez wpływu również na kwestię dochowania terminów procesowych, albowiem, ustawodawca w przepisie art. 53 § 1 u.p.s.a. trzydziestodniowy termin do złożenia skargi powiązał z faktem jej skutecznego złożenia w rozumieniu dyspozycji art. 54 § 1 u.p.s.a. Zgodnie z powyższym, skarga wniesiona przez stronę skarżącą bezpośrednio do Wojewódzkiego sadu Administracyjnego we Wrocławiu, jakkolwiek nastąpiło to w terminie wymaganym dyspozycją art. 53 § 1 u.p.s.a., nie mogła wywołać pozytywnego dla strony skutku w postaci zachowania terminu, albowiem – jak to już zostało podkreślone – dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decyduje wyłącznie data nadania (złożenia) skargi do organu właściwego w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, nastąpiło to w dniu 10 września 2009 r., a więc 3 dni po upływie terminu procesowego. Jednocześnie, wymaga podkreślenia, iż sąd dopełnił w tym względzie obowiązku niezwłocznego przesłania skargi zgodnie z właściwością, określoną w art. 54 § 1 u.p.s.a, albowiem skarga strony doręczona sądowi w dniu 9 września 2009 r. (prezentata biura podawczego Sądu) została przekazana do organu bez zbędnej zwłoki tj. w dniu 10 września 2009 r. Wyklucza to ewentualny zarzut niedopełnienia przez sąd szczególnej staranności o bieg terminów procesowych i obciążanie strony negatywnymi - dla niej - konsekwencjami tych zaniedbań. Mając na uwadze powyższe, wniesioną przez A. we W. skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. należało odrzucić jako wniesioną po terminie. Z tych względów, na podstawie dyspozycji art. 58 § 1 pkt 2 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.