I SA/Wr 1653/04

Dnia 22 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant: Katarzyna Gierczak po rozpoznaniu na rozprawie w 9 marca 2006 roku sprawy ze skargi A sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. Oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości [...] zł. oraz odsetki od zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za sierpień i wrzesień. Organ I instancji zarzucił Podatnikowi zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w kwocie [...] zł, przez zawyżenie odpisów amortyzacyjnych od zakupionej instalacji co, zainstalowanej w obcych pomieszczeniach biurowych i socjalnych przy ul. K. [...]. W skład instalacji wchodził kocioł co. z kompletną instalacją, zbiorniki na olej opałowy oraz grzejniki. Instalację wprowadzono do ewidencji środków trwałych dnia [...]r. dowodem [...], na podstawie faktury VAT z dnia [...]r. nr [...], wystawionej przez firmę A A. H. na kwotę [...]zł netto i VAT [...] zł. Podatnik instalację tę amortyzował według stawki 20% w skali roku. Instalacja co została zamontowana w pomieszczeniach wynajmowanych przez Zakład Wielobranżowy M. M. od W. Agencji Rozwoju Regionalnego. Podatnik pomieszczenia te użytkował na podstawie ustnej umowy-porozumienia, jako świadczenia wzajemnie kompensujące się za świadczone usługi finansowo-księgowe oraz ogrzewanie wszystkich pomieszczeń. Dyrektor UKS przyjął, że powyższy wydatek jest inwestycją w obcym środku trwałym i zwiększa wartości tego środka, przez jego ulepszenie. Przyjął więc, że podlega on odpisom amortyzacyjnym na podstawie art. 16j ust. 4 pkt. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. Nr 54 poz. 654 z 2000 r. z późn. zm./ w okresie nie krótszym niż 10 lat. W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucał naruszenie art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przez błędne jego zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu odwołania Skarżący ponosił, że zakupiona instalacja co. od firmy A A. H., wprowadzona do ewidencji środków trwałych dowodem OT i amortyzowaną wg stawki 20 % stanowi samoistną całość, którą można zdemontować i zainstalować w każdym innym budynku. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że nakłady poniesione na zakup instalacji co, w skład której wchodzi kocioł co. z kompletną instalacją, zbiorniki na olej opałowy oraz grzejniki, miały na celu dostosowanie wynajętych pomieszczeń, wcześniej nie ogrzewanych, do potrzeb prowadzonej działalności. Sama instalacja co. nie może stanowić samodzielnego środka trwałego jak przyjął Skarżący, jest tylko częścią składową budynku, gdyż musi być wmontowana na stałe w jego konstrukcję. Z objaśnień zawartych w Klasyfikacji Środków Trwałych - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych /KST/, /Dz. U. z dnia 31 grudnia 1999 r./ wynika, że do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcję budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku, np. wbudowane meble. W Klasyfikacji Środków Trwałych nie wykazano pozycji instalacji centralnego ogrzewania, ani poszczególnych jej składników, jak kocioł co, zbiorniki na olej opałowy, czy grzejniki. Wobec tego – zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej - należy przyjąć, iż wbudowana w konstrukcję budynku instalacja co nie może stanowić samodzielnego urządzenia, a jest tylko jego część składową, dla której zgodnie z w art. 16j ust. 4 pkt. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca określił, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucał naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15.02. 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przez jego błędne zastosowanie oraz nie wyjaśnienie stanu faktycznego. Skarżący wywodził, iż organ I instancji nie podjął żadnych czynności w celu stwierdzenia, czy instalacja grzewcza jest na stałe połączona z budynkiem. Ponowił twierdzenie, iż stanowi ona samoistną całość, którą można zdemontować i zainstalować w każdym innym budynku, a wobec tego winna być traktowana jako odrębny od budynku środek trwały. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 270). Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego, ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w sprawie jest w istocie to, czy instalacja centralnego ogrzewania (co) stanowi część składową budynku, czy też jest odrębną od budynku rzeczą ruchomą. W zależności od odpowiedzi na to pytanie instalacja ta stanowiłaby inwestycję w obcym środku trwałym lub środek trwały podatnika. Zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Stosownie zatem do tej definicji centralne ogrzewanie stanowi część składową rzeczy (budynku). Odłączenie od budynku instalacji centralnego ogrzewania możliwe jest tylko wówczas, gdy jednocześnie instalacja ta zostanie podzielona na poszczególne części, odrębnie nie spełniające dotychczasowej funkcji. Gdyby nawet – jak twierdzi podatnik – możliwe było odłączenie od budynku instalacji co w całości, powstałaby jednocześnie sytuacja, że instalacja ta zaprzestałaby funkcji ogrzewania budynku, a więc na skutek odłączenia przestałaby spełniać zadanie, dla którego została stworzona. W związku z tym nie istnieją żadne prawne przesłanki do uznawania instalacji centralnego ogrzewania za rzecz odrębną od budynku. Nie można zgodzić się z podatnikiem, że w tej sprawie instalacja co miała inny charakter. Wprawdzie podatnik twierdził, że możliwe jest jej odłączenie w całości, jednakże nie zaoferował na tę okoliczność żadnych dowodów. Przedstawienie takich dowodów było konieczne ze względu na powszechnie znaną inną specyfikę instalacji centralnego ogrzewania zamontowanej w budynku. W konsekwencji twierdzenie podatnika jest gołosłowne i sprzeczne z przeciętnym doświadczeniem życiowym. W związku z tym, że instalacja centralnego ogrzewania nie może być uznana za rzecz odrębną od budynku, nie spełnia ona także warunków, od których zależy zaliczenie jej do środków trwałych podatnika. Stosownie bowiem do art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) amortyzacji między innymi podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością. Skoro instalacja co stanowi część składową budynku, to zgodnie z art. 47 § 1 Kc nie jest ona przedmiotem odrębnej własności. Nie będąc przedmiotem odrębnej własności nie jest równocześnie środkiem trwałym, w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.). Instalacja centralnego ogrzewania, jak słusznie w tej sprawie przyjęły organy podatkowe, powinna być uznana za inwestycję w obcych środkach trwałych. Wynika to bowiem z regulacji zawartej w art. 16 a ust. 2 pkt. 1cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych. Podkreślić przy tym należy, że budynek, w którym podatnik zamontował centralne ogrzewanie stanowił własność innego podmiotu. Nakład w postaci instalacji centralnego ogrzewania na budynek stanowiący własność innego podmiotu w świetle cytowanych przepisów prawa stanowi inwestycję w obcym środku trwałym. Stąd więc amortyzacja tego nakładu mogła się odbywać wyłącznie zgodnie z regułami wynikającymi z cytowanego art. 16a ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.). Stawkę amortyzacji w takim przypadku określa art. 16j ust. 4 pkt. 1 wskazanej ustawy, który stwierdza, że podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym, że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. W związku z tym roczna stawka amortyzacyjna nie może przekroczyć 10% wartości inwestycji w obcym środku trwałym. Organy podatkowe prawidłowo wyłączyły z kosztów uzyskania przychodu kwotę przekraczającą tę wartość. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.