I SA/Wr 1667/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Protokolant: Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K. K.- G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej oddala skargę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. orzekł o solidarnej odpowiedzialności K. K. – G. (dalej: skarżąca) wraz ze S. N. i "A"., jako członka zarządu "A" z siedzibą w S. (dalej: "A"), za zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005 i 2006 wraz z odsetkami z tytułu zwłoki oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną decyzji organ podatkowy wskazał art. 116 § 1 i § 2, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm. – dalej: Ordynacja podatkowa). Jak wynika z akt sprawy zaległości "A" w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005 i 2006, wynikają z zeznań rocznych CIT-8, zaś odsetki stałe, wymienione w zaskarżonej decyzji, powstały w wyniku niezapłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych wynikających z deklaracji CIT-2. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. ustalił, odwołując się do danych z Krajowego Rejestry Sądowego, że w okresie, kiedy powstały przedmiotowe zaległości podatkowe funkcje członków zarządu spółki pełnili: skarżąca – od początku działalności spółki, tj. od 1998 r. oraz S. N. – od sierpnia 2003 r. (uchwała właścicieli z dnia 28 lipca 2003 r.) Stwierdził także, że egzekucja z majątku "A"okazała się bezskuteczna, gdyż postępowanie egzekucyjne zostało umorzone ze względu na brak majątku spółki oraz zaprzestanie prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej. Organ wskazał, że tytuły wykonawcze, obejmujące dochodzone należności, zostały wystawione w dniu 1 września 2008 r. i doręczone spółce, w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: K.p.a.), w dniu 19 września 2008 r. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia wierzytelności pieniężnej (zawiadomienie z dnia [...]r., nr [...]) w "A" S.A. w Z. Dłużnik, uznał wierzytelność do kwoty 126.069,82 zł, jednak z uwagi na zawieszenie działalności i brak dochodów nie mógł zrealizować zajęcia (pisma zarządu "A" S.A. z dnia 5 sierpnia 2009 r.). Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej: u.p.e.a., zostało umorzone postępowanie egzekucyjne wobec "A" Ponadto organ wskazał, iż postępowanie egzekucyjne wobec "A" prowadzone na podstawie wcześniej wystawionych tytułów wykonawczych okazało się również bezskuteczne. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zabezpieczył zaległości na nieruchomości, stanowiącej majątek "A"., a w dniu 6 stycznia 2006 r. Komornik Sądowy Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w J. postanowił, na wniosek wierzyciela, o przyłączeniu Urzędu Skarbowego w J. do prowadzonej egzekucji z ww. nieruchomości. W wyniku sprzedaży licytacyjnej nieruchomości uzyskano kwotę 316.800 zł. Postanowieniem z dnia [...]r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w J. przysądził prawo własności ww. nieruchomości na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "B" w J. Postanowieniem z dnia [...]r. zmieniony został plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji przez ustalenia należnego Skarbowi Państwa podatku od towarów i usług w kwocie 57.128 zł. Zaległe należności spółki, przypadające Urzędowi Skarbowemu w J., nie zostały zaspokojone. Organ podał też, że "A" nie jest właścicielem, ani wieczystym użytkownikiem żadnej nieruchomości na terenie miasta J. i powiatu [...] i nie jest na tą spółkę zarejestrowany żaden pojazd (pisma: Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. i Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. z dniu 21 sierpnia 2007 r. oraz pismo z 11 września 2007 r. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji). Nadto ze sporządzonego przez poborcę skarbowego w dniu 6 czerwca 2007 r. protokołu wynika, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Organ podatkowy stwierdził również, że sytuacja finansowa spółki uzasadniała wystąpienie o jej upadłość pod koniec 2003 r., a najpóźniej w 2004 r., gdyż w tym okresie spółka, w sposób trwały, zaprzestała płacenia swoich zobowiązań. Osoby pełniące w tym okresie funkcje członków zarządu spółki nie wystąpiły z takim wnioskiem. W toku postępowania skarżąca nie wykazała też, że za niewystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki w stosownym czasie nie ponosi winy, nie wskazała też mienia spółki, z którego możliwa była egzekucja. Wykazane okoliczności w ocenie organu uzasadniały orzeczenie o odpowiedzialności członków zarządu spółki za zaległe zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 180/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy w sposób jednoznaczny wykazał, że egzekucja prowadzona z przysługującej spółce wierzytelności od "A" SA w Z. była bezskuteczna oraz wyjaśnił czy możliwe było zaspokojenie zaległości zobowiązań spółki z kwot znajdujących się na koncie komornika sądowego lub wskazać, z jakich powodów nie było to możliwe. Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. pismem z dnia [...]r., nr [...], wezwał Komornika Sądowego Rewiru IV przy Sądzie Rejonowym w Z. do wyjaśnienia czy możliwe było/jest zaspokojenie roszczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. ze środków wskazanych przez "A" SA w Z., które znajdowały się/znajdują się na koncie Komornika. W dniu 16 sierpnia 2011 r. organ otrzymał odpowiedź, z której wynikała, że aktualnie brak jest jakichkolwiek środków pieniężnych przysługującej spółce, a egzekucja przeciwko "A" SA w Z. jest bezskuteczna. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 48,98 zł za zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. i orzekającej o odpowiedzialności z tego tytułu w kwocie 43,38 zł. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ podniósł, że skarżąca była członkiem zarządu w momencie powstania przedmiotowych zobowiązań podatkowych, które przekształciły się w zaległość podatkową, a egzekucja przeciwko "A"stała się bezskuteczna. Organ podniósł również, że członek zarządu: - nie wykazał, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; - nie wskazał też mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W skardze z dnia 19 października 2011 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W., 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, 3. zasądzenie od Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, zarzucając: 1. naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy oraz materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie prowadzą do wniosków przeciwnych, 2. naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwia zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części, podczas gdy taki majątek został precyzyjnie wskazany, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej, przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości dowodów w sprawie, a w szczególności niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących przyczyn zaniechania egzekucji administracyjnej w stosunku do kwoty uzyskanej z licytacji nieruchomości i w konsekwencji uznania egzekucji za bezskuteczną oraz niewyjaśnienie okoliczności, dla których Naczelnik Urzędu Skarbowego nie skierował egzekucji administracyjnej w stosunku do sum wyegzekwowanych przez Komornika Sądowego na rzecz spółki "A" S.A. w Z., pomimo wskazań w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt: I SA/Wr 180/11. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę z dnia 23 listopada 2011 r. wniósł o jej oddalenie i podniósł, iż zbadał przesłankę bezskuteczności egzekucji wobec "A" zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 180/11, nakazującymi wyjaśnić czy możliwe było zaspokojenie zaległych zobowiązań spółki z kwot znajdujących się na koncie Komornika Sądowego. W związku z powołaniem się skarżącej na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt I FPS 6/08, w której wskazano, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, a bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, organ odwoławczy podniósł, iż pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. z dnia 9 sierpnia 2011 r. (wskazujące, że "aktualnie brak jest na koncie kancelarii komorniczej i w depozycie sądowym jakichkolwiek środków przysługujących w/w spółce. W przeszłości wierzytelności jej przysługujące dzielone były pomiędzy je wierzycieli i rozdysponowane zostały już w całości. Aktualnie egzekucja przeciwko "A" S.A. jest bezskuteczna spółka nie prowadzi działalności i nie posiada żadnego majątku na zaspokojenie roszczeń wierzycieli. Należy dodać, że już w 2006 r. postępowania egzekucyjne przeciwko "A"S.A. umarzane były jako bezskuteczne") oraz fakt umorzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. w dniu [...]r. postępowania egzekucyjnego (z uwagi brak możliwości uzyskania z egzekucji sumy przewyższającej wydatki egzekucyjne) świadczą właśnie o tym, iż egzekucja administracyjna wobec "A" była bezskuteczna zarówno w dniu wszczęcia postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie, tj. w dniu [...]r. i pozostała taką do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. do dnia [...]r. O braku bezskuteczności egzekucji wobec spółki, jak wskazał organ, nie może bowiem świadczyć to, że w przyszłości dłużniczka "A"S.A. w Z. być może będzie wypłacalna. Twierdzenie to zdaniem organu, wobec informacji uzyskanych od Komornika Sądowego, nie ma żadnych racjonalnych podstaw. Ustosunkowując się do drugiego z zarzutów skargi organ odwoławczy podniósł, że Wojewódzki Sądu Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyroku wskazał, że okoliczność nie przyłączenia się Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. do licytacji nieruchomości "wobec podziału ostatecznego kwoty pochodzącej z licytacji przed wszczęciem postępowania wobec członków zarządu spółki, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawny". Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważył przy tym, że pogląd, z którego wynika, że udowodnienie zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej obciąża osoby, których dotyczy odpowiedzialność jest w orzecznictwie sądowym dominujący (patrz: wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 709/07; wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005 r., sygn. akt I FSK 66/05; wyrok NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt FSK 2062/04, wyrok NSA z dnia 25 maja 2006 r. , sygn. akt I FSK 3/05 - http: //orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazanie przez członka zarządu mienia spółki, z którego jest możliwe zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części ma polegać na wskazaniu konkretnego i istniejącego na moment orzekania majątku podmiotu głównego. Odpowiadając na trzeci z zarzutów Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważył, że w ramach prowadzącego postępowanie w sprawie odpowiedzialności osób trzecich nie mieści się dokonywanie słusznościowej oceny prowadzonego postępowania egzekucyjnego i dochodzenie czy ewentualnie miały miejsce zaniedbania bądź zostały popełnione błędy przez organ egzekucyjny. Dla orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej istotnym jest jedynie wystąpienie przesłanki bezskuteczności egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania skargi wypada na wstępie odwołać się do przepisów regulujących odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe tej spółki. W myśl art. 107 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe, także odsetki od zaległości podatkowych i koszty postępowania egzekucyjnego, odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem osoby trzecie. W art. 110 - art. 117a Ordynacji podatkowej został wskazany krąg osób odpowiedzialnych za zobowiązania podatkowe. Stosownie do art. 116 Ordynacji podatkowej członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za zaległości podatkowe spółki. Odpowiedzialność ta ma charakter akcesoryjny. Występuje jedynie w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika i jest uzależniona od istnienia tego zobowiązania. Jeśli bowiem zobowiązanie podatkowe wygasa wobec podatnika (spółki), wygasa także wobec osoby trzeciej, w tym wypadku wobec członka zarządu spółki. Rozważając zasadność przeniesienia na skarżącą odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe "A" należy wskazać, iż zgodnie z § 1 powołanego przepisu za zaległości podatkowe, m in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu odpowiedzialność ta odnosi się do zobowiązań podatkowych, które powstały w czasie pełnienia przez wskazane osoby obowiązków członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W powołanym przepisie zostały więc ustalone nie tylko warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe tej spółki, ale także został wskazany sposób w jaki rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Stąd też na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji, oraz fakt pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast na stronie postępowania – obowiązek wykazania zaistnienia chociażby jednej z przesłanek wyłączających odpowiedzialność, tj., że doszło do zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe), lub, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jej winy, albo też wskazania mienia, z którego możliwa jest egzekucja. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt sprawy wypada zauważyć, iż nie jest sporne to, że "A" zalega z płatnością zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005 i 2006, oraz powstałych z tego tytułu odsetek i kosztów egzekucyjnych. Nie jest również sporne to, że w okresie od 1 października 1998 r. do 31 maja 2007 r. skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki (dowód: świadectwo pracy z dnia 31 maja 2007 r.). Sporne w sprawie jest natomiast to czy na podstawie przeprowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego organ podatkowy mógł stwierdzić, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Rozważania w tym zakresie należy poprzedzić stwierdzeniem, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt I FPS 6/08, wyraził pogląd, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, a bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Z akt sprawy wynika, że wobec "A" było prowadzone postępowanie egzekucyjne o czy świadczy fakt wystawienia w dniu 1 września 2008 r. tytułów wykonawczych na spółkę, obejmujących dochodzone należności i doręczenia ich spółce, w trybie art. 44 § 4 K.p.a., w dniu 19 września 2008 r. Z powodu braku możliwości uzyskania sumy przewyższającej wydatki egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec "A" Tym samym można rzec, że pierwszy z warunków – przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego – został spełniony. De facto drugi z warunków – bezskuteczność – z formalnego punktu widzenia też. Organ wydał postanowienie o umorzeniu wobec "A". postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak możliwości uzyskania kwoty w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, pozwalającej na zaspokojenie dochodzonej należności. Mając jednak na uwadze, że sam fakt wydania przedmiotowego postanowienia w sposób automatyczny nie świadczy o tym, że egzekucja była skierowana do całego majątku zobowiązanego, a tym samym, że można mówić o jej bezskuteczności oraz biorąc pod uwagę podnoszone w skardze zarzuty, z których wynika, że skarżąca w dalszym ciągu kwestionuje ustalenia organu w zakresie bezskuteczności egzekucji, dokonując oceny zaskarżonej decyzji wypada przede wszystkim wskazać, iż organ podatkowy wykonując zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 2 marca 2011 r. wezwał Komornika Sądowego Rewiru IV przy Sądzie Rejonowym w Z. do wyjaśnienia czy możliwe było/jest zaspokojenie roszczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. ze środków wskazanych przez "A" SA w Z., które znajdowały się/znajdują się na koncie Komornika. Z otrzymanej w dniu 16 sierpnia 2011 r. odpowiedzi wynika, że aktualnie brak jest jakichkolwiek środków pieniężnych przysługującej spółce, a egzekucja przeciwko "A" SA w Z. jest bezskuteczna. Oznacza to, że ostatnie ze źródeł zaspokojenia roszczeń organu, wskazane przez skarżącą, nie daje takiej możliwości. Należy także zauważyć, iż nie można zarzucić organowi, iż nie wywiązał się z zaleceń Sądu, bowiem zarówno wcześniejsza informacja uzyskana od zobowiązanego jak i późniejsza otrzymana od Komornika wskazuje, że "A" SA w Z. od wielu lat znajduje się w trudnej sytuacji finansowej uniemożliwiającej w efekcie spłatę swoich zobowiązań. W tej sytuacji nie można też spodziewać się, iż w krótkim czasie sytuacja finansowa spółki ulegnie na tyle poprawie, że będzie możliwe zaspokojenie dochodzonych należności. Podkreślenia wymaga również to, że rozpoznanie czy zachodzą przesłanki do uznania egzekucji za bezskuteczną powinno odbywać się na tle aktualnej sytuacji dłużnika i nie powinny przyjmować czysto hipotetycznego charakteru. Stąd też osoba trzecia odpowiedzialna za zaległości spółki jest zobowiązana do wskazania majątku spółki, z którego można w sposób realny zaspokoić zobowiązania spółki. W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie wykazało, iż takiego majątku nie ma. Na marginesie powyższych rozważań wypada odnieść się także do argumentacji wskazującej na potencjalną możliwość zaspokojenie dochodzonych należności, jaka w ocenie skarżącej istniała, ale z powodów zaniedbań po stronie organu została zaprzepaszczona. Przede wszystkim wypada zauważyć, iż Sąd we wcześniejszym wyroku podjętym w niniejszej sprawie wskazał, iż okoliczność braku przystąpienia organu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika, "...wobec podziału ostatecznego kwoty pochodzącej z licytacji przed wszczęciem postępowania wobec członków zarządu spółki, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawny, choć niewątpliwie świadczy o opieszałości działania organu egzekucyjnego, które jak wskazuje skarżąca skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji". Z tym stanowiskiem Sądu należy się zgodzić, ponieważ zaszłości, jakie miały miejsce w dochodzeniu należności od spółki nie mogą stanowić o wyłączeniu odpowiedzialności osoby trzeciej, skoro na dzień wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoba ta nie mogła wskazać mienia, z którego można byłoby zaspokoić dochodzone należności. Dodatkowo wypada wskazać, iż z uzyskanych przez organ informacji wynika, że "A" nie jest właścicielem, ani wieczystym użytkownikiem żadnej nieruchomości na terenie miasta J. i powiatu [...]i nie jest na tą spółkę zarejestrowany żaden pojazd (pisma: Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. i Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J. z dniu 21 sierpnia 2007 r. oraz pismo z 11 września 2007 r. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji). Nadto ze sporządzonego przez poborcę skarbowego w dniu 6 czerwca 2007 r. protokołu wynika, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Podsumowując, w ocenie Sądu organ podatkowy w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, po przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, bezskuteczność egzekucji, co pozwoliło na wszczęcie postępowania w celu orzeczenia odpowiedzialności skarżącej, jako osoby trzeciej, za zobowiązania "A" W wyniku przeprowadzonego postępowania w powyższym zakresie organ prawidłowo też uznał, iż nie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącej. Z dokonanych ustaleń wynika, że sytuacja finansowa spółki uzasadniała wystąpienie o jej upadłość pod koniec 2003 r., a najpóźniej w 2004 r., gdyż w tym okresie spółka, w sposób trwały, zaprzestała płacenia swoich zobowiązań. Osoby pełniące w tym okresie funkcje członków zarządu spółki nie wystąpiły z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. W toku postępowania skarżąca nie wykazała też, że za niewystąpienie z takim wnioskiem w stosownym czasie nie ponosi winy. Nadto, jak wcześniej zostało wywiedzione, skarżąca nie wskazała w sposób skuteczny mienia spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie dochodzonych należności. Tak więc, w ocenie Sądu, wykazane przez organ okoliczności uzasadniały orzeczenie o odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej za zaległe zobowiązania podatkowe (wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi) powstałe w okresie pełnienia funkcji członka zarządu "A" Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.