I SA/Wr 1668/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych umorzyć postępowanie. M. S. wnioskiem z dnia [...] zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w kwestii dotyczącej zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w zakresie usług kierowania pojazdami na terenie kraju i zagranicy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ podatkowy pierwszej instancji wydał postanowienie, w którym uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Pismem z dnia [...] M. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. odmówił zmiany powyższego postanowienia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że działalność podatnika w zakresie usług kierowania obcym pojazdem w kraju i zagranicą nie ma stałego miejsca, a zatem nie rodzi uprawnień do świadczeń przysługujących z tytułu podróży służbowych dla właściciela firmy. Wobec powyższego brak jest podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet, w myśl przepisów art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.). W skardze z dnia [...] M. S. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. w analogicznych sprawach zmienił postanowienia organów podatkowych pierwsze instancji i przyznał podatnikom świadczącym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługi kierowcy prawo do zaliczenia diet z tytułu podróży służbowych. Pismem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. poinformował, że decyzją z dnia [...] nr [...] uwzględniając skargę w całości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy nadesłał odpis decyzji z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej psa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ podatkowy l instancji postanowieniem z dnia [...] uznał stanowisko podatnika, co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w zakresie usług kierowania pojazdami na terenie kraju i zagranicy za niezgodne z przepisami prawa podatkowego. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. odmówił zmiany powyższego postanowienia. W dalszym ciągu jednak, w trybie art. 54 § 3 psa organ podatkowy II instancji uwzględnił w całości skargę wniesioną na tę decyzję w zakresie swojej właściwości, tj. uchylił swoją decyzję z dnia [...] w całości, i uznał, że stanowisko podatnika, co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w zakresie usług kierowania pojazdami na terenie kraju i zagranicy jest zgodne z przepisami prawa podatkowego. Powyższe nastąpiło do dnia rozpoczęcia rozprawy przed tutejszym Sądem. Wobec tego należało uznać, iż postępowanie sądowe stało się w tej sprawie bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 psa, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.