I SA/Wr 1682/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia z urzędu zawiesić postępowanie. Wnioskiem z dnia 25 listopada 2013 r. A w O. wystąpiła do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa pracowników w imprezach integracyjnych. Strona zadała następujące pytania: Czy z tytułu uczestnictwa w imprezach firmowych po stronie pracowników powstanie przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu p.d.o.f, a w konsekwencji czy Wnioskodawca jako płatnik jest obowiązany obliczyć i pobrać od pracowników zaliczkę na oraz czy Wnioskodawca jest obowiązany wystawić informację PIT-8C dla uczestników wydarzeń, którzy nie są pracownikami Wnioskodawcy zgodnie z art. 42a ustawy p.d.o.f.? W interpretacji indywidualnej z 25 lutego 2014 r. (nr [...]), Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji, w skardze, skarżąca - podtrzymując dotychczasowe stanowisko - wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego tj: art. 11 ust. 1, 2, 2a, art.12 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.- dalej p.d.o.f. ) , art. 217 Konstytucji oraz przepisów postepowania, a mianowicie: art. 14 § 1 i 2 w zw. z art. 14 b § 3, art. 14 e § 1 i art. 121 §1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: O.p. ). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wypadku, o którym mowa w tym przepisie, sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte (por. M. Niezgódka-Medek Komentarz do art. 125 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011 r.). Wskazać należy, że wnioskiem z dnia 17 maja 2013 r., Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FPS 3/13). We wniosku tym zawarto następujące pytania budzące poważne wątpliwości: 1. Czy sfinansowane przez pracodawcę koszty udziału pracowników w imprezie integracyjnej, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust.1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, którym umożliwiono udział w tej imprezie, przychód z innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy? 2. Czy w sytuacji, gdy wartości świadczeń udostępnionych podczas imprezy integracyjnej i sfinansowanych przez pracodawcę nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych (otrzymywanych) przez konkretnego pracownika, możliwe jest ustalenie – na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. – w odniesieniu do konkretnego pracownika kwoty przychodu z innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy? Natomiast w dniu 18 lipca 2013 r., Prokurator Generalny skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego kolejne pytanie wiążące się z tym zagadnieniem (II FPS 6/13): "Czy koszty zakwaterowania, wyżywienia, dojazdu oraz inne koszty poniesione przez pracodawcę w celu organizacji imprezy szkoleniowo-integracyjnej oraz podobnych imprez stanowią dla pracowników przychód z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., również w przypadku, gdy w świetle art. 11 ust. 1 tej ustawy pracownicy faktycznie świadczeń tych nie otrzymali, a jedynie zostały pozostawione do ich dyspozycji. Ponadto postanowieniem z dnia 21 października 2013 r., II FSK 2797/11 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu inne pytanie prawne: "Czy przepisy art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 2 w związku z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., w zakresie w jakim nie precyzują pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń" i stanowią podstawę do ustalenia wartości pieniężnej tych świadczeń wliczanej do przychodu ze stosunku pracy, są zgodne z art. 2 oraz art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.)". Ze względu na pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie wydał uchwał w sprawach o sygn. akt II FPS 3/13 i II FPS 6/13 i zawiesił postepowanie. W ocenie Sądu, zarówno w przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia zagadnieniach prawnych jak i pytaniu prawnym przedstawionym Trybunałowi Konstytucyjnemu przez NSA oraz w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, występuje zbieżność stanów faktycznych, jak również przepisów prawa materialnego, będących podstawą rozstrzygnięcia. Wyłoniły się w nich analogiczne wątpliwości merytoryczne, zatem można dostrzec związek merytoryczny pomiędzy tymi sprawami. Wymienione pytania dotyczą zatem podobnych okoliczności faktycznych oraz przepisów prawa materialnego, jak w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd uznał, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., umożliwiająca zawieszenie postępowania z urzędu. Nie budzi wątpliwości, że przepis prawa materialnego, będący przedmiotem spornej wykładni w zaskarżonej interpretacji, będzie poddany ocenie zgodności z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny. Treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego niewątpliwie będzie miała wpływ na wyrok Sądu administracyjnego w badanej sprawie. Również odpowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego na przedstawione powyżej pytania będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na tożsamość przedstawionych w nich zagadnień prawnych i kwestii spornej między stronami. Rozpoznanie pytań przez Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny jest zatem istotne dla oceny legalności zaskarżonej interpretacji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.