I SA/Wr 1689/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2006 r. na skutek wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu [...]r. (data stempla pocztowego Urzędu Pocztowego "[...]) R. K., prowadzący działalność pod nazwą A. w K., wniósł skargę na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., którą doręczono, jak wynika z akt administracyjnych sprawy (prezentata kancelarii na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), w dniu [...] r. osobie upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika podatnika – A. I.. Wraz ze skargą podatnik przedłożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając swoje żądanie wskazał, iż nie uchybił terminowi do wniesienia skargi w sposób zawiniony, ponieważ decyzję stanowiącą przedmiot sporu otrzymał dopiero w dniu [...] r. Wyjaśniając zaistniałą okoliczność skarżący podniósł, że w toku postępowania podatkowego jego pełnomocnikiem był radca prawny A. I., który prowadził działalność pod adresem [...]. Według podatnika zaskarżona decyzja została w dniu [...] r. błędnie doręczona adwokatowi Z. I., do [...], która zgodnie ze stanowiskiem podatnika, mieści się w [...]. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zostało odebrane przez pracownika wspomnianej kancelarii i wobec faktu, iż skarżący jest klientem również tej kancelarii, omyłkowo zakwalifikowane do spraw prowadzonych przez adwokata Z. I.. Z oświadczenia radcy prawnego A. I. z dnia [...] r. wynika, że o wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Celnej dowiedział się w dniu [...] r., o czym niezwłocznie poinformował swojego mocodawcę. Ustosunkowując się do wniosku o przywrócenie terminu organ podatkowy odniósł, że adres, pod który doręczył decyzję, został wskazany przez pełnomocnika podatnika, zaś jego prawidłowość potwierdza fakt, że przesyłanie wcześniejszej korespondencji pod ten adres nie zostało zakwestionowane przez pełnomocnika skarżącego i skutkowało prawidłowym doręczeniem przesyłki. Organ zauważył, że na potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji oraz przy doręczaniu pism na wcześniejszych etapach postępowania jako osoba upoważniona do odbioru przesyłki podpisywała się ta sama osoba – R. P.. W celu potwierdzenia posiadania przez nią pełnomocnictwa do odbioru korespondencji pocztowej organ wystąpił ze stosownym zapytaniem do urzędu pocztowego. W piśmie Poczty Polskiej S. A. Oddział Rejonowy w W. z dnia [...] r. wyjaśniono, że R. P. posiada pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji, której adresatem jest [...] A. I. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd w pierwszej kolejności bada, czy istniał powód jego złożenia, tzn., czy czynność w postępowaniu sądowym, której dotyczy, została dokonana z uchybieniem przewidzianego dla niej w ustawie terminu. W drugiej kolejności weryfikacji podlega wystąpienie podstaw do uwzględnienia żądania strony. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż stanowiąca przedmiot skargi decyzja została doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r. Zgodnie dyspozycją normy prawnej wynikającej z art. 83 § 1 ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 - 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Po myśli przepisu art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem termin do wniesienia skargi rozpoczynał w skardze bieg w dniu [...] r. r. i kończył się z upływem dnia [...] r. Tymczasem przedmiotowy środek zaskarżenia został wniesiony do Sądu w dniu [...] r., tj. 160 dni po zakreślonym terminie, a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Przepisy art. 86 i 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o przywrócenie zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo zachowania całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody, które spowodowały uchybienie ustawowego terminu, muszą mieć przy tym charakter zewnętrzny i obiektywny. Brak winy w uchybieniu terminu można natomiast przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła takich przeszkód usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W tym miejscu na przywołać winno się stanowisko, wedle którego skarżącego obciąża odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zlecił pomoc prawną (zob. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Sz 1571/95), a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1144/97 i wyrok NSA z dnia 25 lipca 1995 r., sygn. akt SA/Sz 1345/95). To bowiem strona skarżąca winna dochować przy doborze pełnomocnika staranności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 110/04 i FZ 133/04). W rozpoznawanej sprawie R. K. w uzasadnieniu wniosku wskazał, że niezłożenie w terminie skargi spowodowane było brakiem wiedzy skarżącego, jak również jego pełnomocnika, o wydaniu przez organ podatkowy decyzji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, organ podatkowy zarówno w decyzji, jak i na kopercie zawierającej skarżone rozstrzygnięcie prawidłowo oznaczył adresata przesyłki oraz adres do jej doręczenia. Na ten adres została doręczona wskazana przesyłka, następnie odebrana przez pracownika posiadającego właściwe pełnomocnictwo pocztowe. Błędnie przystawiona przez pracownika kancelarii prawniczej pieczęć identyfikująca kancelarię nie ma, w ocenie Sądu, znaczenia dla prawidłowości doręczenia przez pocztę zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że [...] Z. I. mieści się pod tym samym adresem, co kancelaria pełnomocnika skarżącego radcy prawnego A.I., tj. ul. [...]. Tym samym brak jest potwierdzenia dla zasadności stwierdzenia skarżącego, jakoby kancelaria adwokata Z. I. mieściła się pod adresem: [...]. Zdaniem Sądu, przyjmując obiektywny miernik staranności, od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy – w tym od radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej – należy wymagać właściwego zorganizowania swojej pracy oraz pracy swojej kancelarii. W pojęciu tym niewątpliwie mieści się także odpowiednia organizacja odbioru korespondencji. Wiąże się to przecież z odpowiedzialnością zarówno za prowadzenie sprawy strony skarżącej jak i odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania przed organami administracji publicznej. Zaistniałe w tym zakresie zaniedbanie ze strony profesjonalnego pełnomocnika, nie pozwala na przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy z jego strony. Z całą pewnością, nie jest to bowiem przeszkoda, której pełnomocnik nie mógłby usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W sytuacji, gdy decyzja została prawidłowo doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, nie można usprawiedliwiać uchybienia terminowi do wniesienia skargi nieprzekazaniem jej pełnomocnikowi skarżącego przez tę osobę. Nie ma przy tym znaczenia, iż osoba ta jest ponadto zatrudniona w innej kancelarii prawniczej, która znajduje się pod tym samym adresem. Ponadto, dla oceny staranności pełnomocnika, istotnym jest upływ czasu, jaki nastąpił pomiędzy doręczeniem decyzji, tj. w dniu [...] r. a powzięciem przez pełnomocnika w dniu [...] r. informacji o jej wydaniu. Według Sądu brak aktywności profesjonalnego pełnomocnika trwający przez okres ponad pięciu miesięcy wyklucza przychylenie się do stanowiska skarżącego o braku po jego stronie winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Powyższe okoliczności przesądzają, że nie można w niniejszej sprawie mówić o uprawdopodobnieniu, w rozumieniu art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, braku winy w uchybieniu przez stronę skarżącą terminu do wniesienia skargi W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.