I SA/Wr 1704/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania powołując się na wysokość zobowiązania podatkowego ([...] zł), jak również, ogólny kryzys gospodarczy w branży budowlanej, która stanowi profil działalności wnioskodawcy. Odnosząc się do finansowych konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, iż jednorazowe spełnienie zobowiązania w wysokości przeszło [...] zł uniemożliwi dalsze istnienie oraz funkcjonowanie prowadzonej przez niego firmy, a nadto, narazi wnioskodawcę na konieczność przerwania dotychczasowych prac budowlanych, zapłatę kar umownych oraz likwidację zatrudnienia w firmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowany jest pogląd, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, zaś Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeśli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka wstrzymania, określana jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Przy czym, jak podkreśla się, ocena zasadności takiego wniosku nie może bazować na samym tylko ogólnym wywodzie strony. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, wnioskodawca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony winny nadto znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 oraz z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09;dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Dokonując, w myśl przedstawionych kryteriów, oceny zgłoszonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd doszedł do przekonania, że wnioskodawca nie dopełnił tych wymogów, a co za tym idzie, nie wykazał przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek uzasadnienie wniosku nawiązywało w swej treści do przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. w kontekście ich spełnienia w aktualnej sytuacji wnioskodawcy, niemniej, ich ogólnikowość (kryzys gospodarczy), a także brak wykazania bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy zaspokojeniem należności publicznoprawnej (podatku) a koniecznością wstrzymania prac budowlanych, w tym wypowiedzenia zawartych umów oraz koniecznością zapłaty kar umownych, bez wątpienia nie mogą przesądzać (na podstawie samych tylko twierdzeń wnioskodawcy) o zasadności zgłoszonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy w nawiązaniu do argumentów wniosku podnieść, że egzekwowanie należności pieniężnych z natury rzeczy pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego. Nie zawsze jednak stan ten musi wiązać się z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Wskazać przy tym trzeba, że na potencjalne niebezpieczeństwo wystąpienia tego rodzaju skutków nie zawsze wskazywać będzie sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego. To zatem wnioskodawca ma przekonać Sąd (posiłkując się przede wszystkim określoną dokumentacją źródłową), że wykonanie decyzji w tych konkretnych okolicznościach faktycznych narazi stronę na ryzyko powstania skutków nieodwracalnych, czy też prowadzących do powstania znacznej szkody. Reasumując, skoro wnioskodawca, prócz deklarowanych twierdzeń, w istocie nie uprawdopodobnił faktu, że wykonanie zaskarżonej decyzji powodować może następstwa o skutkach równoważnych tym z art. 61 § 3 P.p.s.a., to wniosek taki nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.