I SA/Wr 1714/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wraz ze skargą na wymienione w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania podnosząc, że poniesienie naliczonej – zdaniem wnioskodawcy nienależnie – opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie wraz z kosztami egzekucyjnymi stanowić będzie "znaczącą szkodę zarówno ekonomiczną, jak i psychiczną (bezpodstawne działanie organu administracji publicznej) i będzie godziło w zasadę demokratycznego państwa prawa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie to jednak nie kwestia uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zgłoszonego wniosku, a charakter prawny postanowienia objętego wnioskiem o jego wstrzymanie. W orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 u.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu w/w przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (podkreślenie Sądu). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje odmowne, jak również decyzje, które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744) . Skutków materialnoprawnych, postrzeganych jako węzeł praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu nie wywołuje, stanowiące przedmiot wniosku, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]r. (nr [...]) o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym. W stanie prawnym ukształtowanym zaskarżonym rozstrzygnięciem brak jest bowiem przedmiotu wykonania, co czyni bezprzedmiotowym rozważania o ewentualnych skutkach wydanego postanowienia, w szczególności w oparciu o przesłanki o jakich mowa w treści art. 61 § 3 u.p.s.a. Wskazując na powyższe, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.