I SA/Wr 1721/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 rok wskutek wniosku cofającego skargę postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: W sprawie, pismem z dnia 16 października 2007 r. P. Ł. wniósł wraz ze skargą, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 rok. Przedmiotowy wniosek, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2007 r., został odrzucony. Od ww. orzeczenia Sądu, strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FZ 145/08 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie zażaleniowe, bowiem skarżący cofnął złożoną skargę i zawnioskował o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ze względu na stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja nie została doręczona (wraz z wnioskiem strona przedłożyła korzystną dla niej decyzję organu) . Pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w L. poinformował, iż w wyniku przeprowadzenia postępowania podatkowego na wniosek P. Ł., Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji z dnia [...], ze względu na brak jej skutecznego doręczenia. Wobec powyższego, jak wskazał organ, podjęto ponowną próbę doręczenia podatnikowi decyzji z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa – skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże – co do zasady – sąd. W przypadku uwzględnienia wniosku cofającego skargę, wszczęte postępowanie sąd umarza jako bezprzedmiotowe. Jednak merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi uzależnione jest od tego, czy skarga została skutecznie wniesiona. Nie jest zatem możliwe umorzenie postępowania w sytuacji, gdy skarga dotknięta jest brakami formalnymi, które pomimo wezwania nie zostały uzupełnione, bądź jej wniesienie było niedopuszczalne. Takowe okoliczności stanowią bowiem przeszkodę uniemożliwiającą nadanie skardze dalszego biegu w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i skutkują odrzuceniem skargi. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o cofnięcie skargi Sąd uznał za niedopuszczalny, ponieważ skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a termin do jej wniesienia nie został przywrócony (w wyniku orzeczenia NSA z dnia 11 czerwca 2008 r. zaskarżone postanowienie WSA z dnia 17 grudnia 2007 r. uzyskało walor prawomocności). Ponadto w toku postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym okazało się, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego, z uwagi na jej nieskuteczne doręczenie, co zostało potwierdzone przez stronę przeciwną w piśmie z dnia 18 czerwca 2008 r. W takim przypadku konsekwencją nieskutecznego doręczenia jest, że decyzja ta nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia (niedopuszczalność skargi). Powyższe okoliczności wykluczają zatem zastosowanie instytucji umorzenia postępowania, bowiem jak już wspomniano, instytucje tę stosuje się wyłącznie w sytuacji, gdy skarga została skutecznie wniesiona (jest dopuszczalna, nie została złożona z uchybieniem terminu, nie jest obarczona brakami formalnymi, została opłacona, jeżeli tej opłacie podlega). Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 upsa, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.