I SA/Wr 1729/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 04 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 21 maja 2014 r. E. G., reprezentowana przez adwokata J. K., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] r., znak [...], uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] r., znak [...] , oraz ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w wysokości 79.200,00 złotych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając powyższe żądanie skarżąca zwróciła uwagę, że wykonanie kwestionowanej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona podała, że w razie konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego będzie zmuszona do wyzbycia się znacznej części swojego majątku, gdyż nie dysponuje stosowną kwotą oszczędności możliwych do uruchomienia w każdej chwili. Ponadto skarżąca wskazała, że wykonanie przez nią decyzji będzie wiązało się także z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej oraz wyprzedaży przez nią całego majątku trwałego i obrotowego. Powyższe okoliczności stanowić będą dla jej majątku rażącą szkodę a likwidacja działalności gospodarczej doprowadzi do nieodwracalnych skutków w postaci: utraty stałej liczby klientów, wypracowanych cen transakcyjnych u dostawców oraz utratą punktu handlowego położonego w centrum J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady zawartej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06) Zwrócić zatem uwagę należy, iż przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, iż w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poza stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu wniosku, że skarżąca będzie zmuszona do wyzbycia cię części swojego majątku oraz do zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, nie uprawdopodobniono czy rzeczywiście stan opisany we wniosku jest realny i może się ziścić. Z treści skargi nie wynika bowiem w jakiej aktualnie kondycji finansowej znajduje się skarżąca. Dopiero zaś ocena stanu majątkowego strony poparta dokumentami źródłowymi, dającymi możliwość określenia szacunkowych, ale i wiarygodnych danych, pozwoliłaby Sądowi na rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji w kontekście spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 2 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1375/13, 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 815/12). Wobec braku jakichkolwiek danych liczbowych Sąd nie jest w stanie określić wpływu jaki będzie miało uregulowanie zobowiązania podatkowego na sytuację finansową skarżącej i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Zrozumiałym jest, iż każdorazowa zapłata określonej kwoty tytułem opłacenia należności publicznoprawnych stanowi istotną dolegliwość dla konkretnego podmiotu i powoduje uszczuplenie jego finansów. Niemniej jednak aby ocenić skalę negatywnego oddziaływania, czy też wielkość szkody należy przede wszystkim znać poziom majątku takiego podmiotu. Skarżąca stwierdzając, że będzie zmuszona do wyzbycia się znacznej części swojego majątku, gdyż nie dysponuje stosowną kwotą oszczędności zdaje się wskazywać, że jednak jakieś oszczędności posiada. Z treści skargi wynika również, że wysokość należnego zobowiązania podatkowego nie przekracza wartości jej majątku, skoro po jego uiszczeniu pozostanie jakaś jego część. Jednakże Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest w stanie samodzielnie stwierdzić, co skarżąca rozumie pod pojęciem znacznej części majątku i jaką realną wartość ta część przedstawia. Z uzasadnienia wniosku nie wynika także na jakiej podstawie skarżąca opiera swoje twierdzenie o konieczności zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej i wyprzedaży całego majątku zarówno trwałego jak i obrotowego. W szczególności nie wiadomo w jaki sposób kształtuje się finansowa strona działalności gospodarczej, jakie przychody są wypracowywane i jakie są koszty ich uzyskania. Brak jest też informacji jakie środki trwałe strona posiada i jaka jest ich szacunkowa wartość. Powyższe okoliczności sprawiają, że Sąd nie mógł w żaden sposób ocenić czy w rzeczywistości istnieją uzasadnione podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.