I SA/Wr 1738/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2015 r. w Wydziale I w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2010 postanawia: odrzucić skargę. W związku ze skargą K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., zarządzeniem z dnia 6 października 2015 r., Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał stronę skarżącą do opłacenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500, 00 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie została skierowana na adres strony skarżącej, a po dwukrotnym awizowaniu (w dniach: 12 października 2015 r. i 20 października 2015 r.) zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skarga nie została opłacona, co potwierdza informacja udzielona przez Wydział Finansowo-Księgowy Sądu (k.15). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis. W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi skierowano do strony skarżącej, na adres podany w skardze, jak i umieszczony na kopercie zawierającej skargę. Wobec niepodjęcia przez stronę skarżącą przesyłki sądowej zawierającej to wezwanie z placówki podmiotu doręczającego, skutek doręczenia tego wezwania Sąd przyjął na podstawie tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. Wyjaśniając podstawy prawne przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się - na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. - że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 12 października 2015 r. i 20 października 2015 r. (dowód: k. 11 akt sądowoadministracyjnych), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc trzeba, że z dniem 26 października 2015 r. (poniedziałek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie. Liczony od dnia następnego siedmiodniowy termin na opłacenie skargi mijał w dniu 2 listopada 2015 r. (poniedziałek). Skarga nie została do tego dnia opłacona. Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.