I SA/Wr 1741/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, (sprawozdawca), Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi P. N. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. I SA/Wr 236/12) postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącemu kwotę 161 zł (sto sześćdziesiąt jeden złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od cofniętej skargi. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 236/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]), wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.: dalej – u.p.d.o.f.), w warunkach ponownego rozpoznania sprawy po tym, jak wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 682/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną na ówczesnym etapie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...] ). Uznając, że organy podatkowe uczyniły zadość obowiązkowi zrealizowania zaleceń wyrażonych w w/w wyroku, Sąd jednocześnie podzielił ustalenia organów skarbowych w zakresie wyliczenia przychodów ze źródeł nieujawnionych wskazując, że w postępowaniu dotyczącym tego typu przychodów organy podatkowe dowodzą istnienia i wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zaś podatnik powinien wskazać dochody jako źródła pokrycia swoich wydatków i wartości zgromadzonego mienia. Z istoty rzeczy, to na podatniku spoczywa więc ciężar wykazania, że suma poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tymże roku zasobów finansowych znajdują pokrycie w już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach przychodu oraz w posiadanych przedtem zasobach majątkowych. Powyższy wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny. Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego), skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Wr 236/12. Jako podstawę skargi pełnomocnik wskazał przepis art. 270 oraz art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270: dalej – p.p.s.a.) i powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. wydany w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013 r. poz. 985), na mocy którego Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. Na tej podstawie domagał się: 1/ wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 236/12; 2/ merytorycznego rozpoznania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]); 3/ zmiany wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 236/12 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2012 r. poprzez uchylenie w/w decyzji z dnia [...] r., jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. (nr [...]); 4/ zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a. (w związku ze skierowanym przez Marszałka Sejmu wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. SK 18/09), a z ostrożności procesowej, o oddalenie skargi. Poinformował również, że postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie w związku ze złożonym przez P. N. wnioskiem na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 56 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie z uwagi na wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w dniu [...]r. (a więc jeszcze przed złożeniem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego) postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. Pismem z dnia 14 maja 2014 r. (data stempla pocztowego) Dyrektor Izby Skarbowej we W. poinformował, że decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) organ ten, w trybie wznowienia, uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. (nr [...]) i umorzył postępowanie w sprawie. Powołując się na wydanie decyzji z dnia [...]r., pismem z dnia [...]r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony cofnął skargę i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe i sprawa została skierowana na rozprawę. Z urzędu należy wskazać, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. o sygn. akt SK 18/09 został ogłoszony w dniu 27 sierpnia 2013 r. w Dzienniku Ustaw z 2013 r. pod poz. 985. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W związku z oświadczeniem skarżącego o cofnięciu skargi o wznowienie, które oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, postępowanie to należało umorzyć Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skuteczność cofnięcia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego należy oceniać - na mocy odesłania z art. 276 p.p.s.a. - na podstawie art. 60 p.p.s.a., a zatem, na podstawie takich samych przesłanek jakie mają zastosowanie w przypadku cofnięcia zwykłej skargi. Jak stanowi powołany przepis, skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, o ile nie zostanie uznane za zmierzające do obejścia prawa lub mogące spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dokonując na tej podstawie oceny dopuszczalności złożonego przez stronę oświadczenia o cofnięciu skargi Sąd uznał to oświadczenie za skuteczne. Żadna bowiem z negatywnych przesłanek z art. 60 p.p.s.a. nie występuje w sprawie, a sama skarga została złożona skutecznie, tj. wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (została złożona zachowaniem trzymiesięcznego terminu, liczonego od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie SK 18/09, jest oparta na ustawowej przesłance wznowienia oraz uiszczono od niej wymagany wpis sądowy). Z tych względów, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzekł jak w pkt I. postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 161 zł (pkt. II) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a.