I SA/Wr 1746/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B.G. i Z.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 2 lipca 2015 r. nr [...] określającą Z. i B.G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 5.030,00 zł i nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 668,00 zł. W dniu 18 lutego 2015 r. podatnicy złożyli w Urzędzie Skarbowym w K. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2014 - PIT – 37. W informacji o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku PIT – O podatnik wykazał odliczenie z tytułu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne w kwocie 2.841,51 zł, natomiast podatniczka wykazała odliczenie z tytułu darowizny na rzecz Fundacji A. w wysokości 50,00 zł i na rzecz B. w wysokości 30,00 zł. Ponadto podatnik odliczył od podatku ulgę na jedno dziecko (syna K.) w wysokości 2.700,00 zł. Podatnicy obliczyli podatek dochodowy w wysokości 3.026,00 zł oraz nadpłatę w wysokości 2.672,00 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że wpłata dokonana przez podatniczkę na rzecz B. w wysokości 30,00 zł jest opłatą za wysyłkę magazynu [...]", a zatem wpłata ta nie stanowi darowizny na rzecz B., podlegającej odliczeniu od dochodu. Organ podatkowy nie zakwestionował natomiast odliczenia darowizny w wysokości 50,00 zł na rzecz Fundacji A. Ponadto organ pierwszej instancji uznał, że podatnikowi przysługuje prawo odliczenia wydatków poniesionych na zakup leków w wysokości 561,51 zł. Brak jest natomiast podstaw do odliczenia przez podatnika wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego w wysokości 2.280,00 zł, ponieważ podatnik nie korzystał z zabiegów rehabilitacyjno – leczniczych, tylko z wizyt u lekarzy u specjalistów. Organ podatkowy stwierdził również, że podatnicy spełnili warunki do odliczenia ulgi na syna K., jednakże w wysokości 1.112,04 zł, a nie jak podatnik wykazał w wysokości 2.700,00 zł. W celu uwzględnienia zwiększonej ulgi wobec trzeciego, czwartego i kolejnego dziecka, konieczne jest, aby także pozostałe dzieci spełniły warunki odliczenia. Chodzi bowiem o liczbę dzieci objętych ulgą. Jeżeli więc podatnik jest rodzicem pięciorga dzieci, z których tylko jedno objęte jest ulgą, to stosuje się kwotę odliczenia na jedno dziecko. W odwołaniu podatnicy wskazali, że wydatek w kwocie 30,00 zł winien być wykazany w ramach ulgi na cele rehabilitacyjne, ponieważ magazyn "[...]" dostarcza cennych uwag na tematy związane z niepełnosprawnością, ułatwiających wykonywanie czynności życiowych. Podatnicy wyjaśnili, że samochód osobowy używany był w celu wizyt u lekarzy specjalistów, korzystania z zabiegów rehabilitacyjnych, leczenia szpitalnego oraz badań diagnostycznych. Zdaniem podatników przepisy podatkowe nie precyzują, że w celu uwzględnienia zwiększonej ulgi na dziecko chodzi o liczbę dzieci objętych ulgą. Podatnicy zarzucili, że termin do zwrotu nadpłaty podatku upłynął w dniu 17 maja 2015 r., dlatego też wnieśli o zwrot nadpłaty wraz z odsetkami. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy uznał, że podatnik nie spełnił warunków do skorzystania z odliczenia z tytułu użytkowania samochodu osobowego w związku z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne, ponieważ odliczenie to nie przysługuje w związku z dojazdami na wizyty kontrolne u lekarzy czy też badania medyczne. Pomimo, że z zabiegów leczniczo – rehabilitacyjnych korzystał syn K., to nie można uznać, że syn pozostawał na utrzymaniu podatników, skoro dochody syna przekroczyły kwotę 9.120,00 zł. Natomiast podatniczka nie jest uprawniona do odliczenia wydatku w kwocie 30,00 zł, poniesionego na prenumeratę magazynu "I[...]" jako wydatku na cele rehabilitacyjne, ponieważ nie posiada statusu osoby niepełnosprawnej. Natomiast dochody syna K. przekroczyły kwotę 9.120,00 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wysokość ulgi na dziecko uzależniona jest od liczby dzieci pozostających pod władzą rodzicielską podatnika. Skoro jedynym dzieckiem w stosunku do którego mają zastosowanie przepisy o uldze jest syn K. to nie ma znaczenia, że jest on czwartym dzieckiem z pięciorga dzieci podatników. Z tego względu w 2014 r. ulga przysługuje stronie w kwocie 1.112,04 zł, ponieważ ta kwota odpowiada liczbie dzieci, na które przysługuje opisywana ulga. Organ odwoławczy wskazał również, że nadpłata w kwocie 668,00 zł została zwrócona podatnikom w dniu 10 lipca 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnicy zarzucili, że organ podatkowy ingeruje w sprawy osobiste podatników i rozpowszechnia informacje o stanie zdrowia członków rodziny. Podatnicy wskazali, że w żadnym dostępnym w Urzędzie Skarbowym źródle informacji nie podano, że w celu skorzystania z ulgi na czwarte dziecko, pozostałe także muszą spełniać warunki odliczenia. Natomiast opłata za wysyłkę magazynu "[...]" w kwocie 30,00 zł została dokonana ze wspólnego majątku podatników. Podatnicy zarzucili, że organ podatkowy nie odniósł się do kwestii opóźnienia w zwrocie nadpłaty podatku, a także nie uwzględnił kosztów podatnika na dojazdy i przesyłanie do Urzędu Skarbowego żądanych dokumentów. Podatnicy wyjaśnili, że nie zgadzają się z wysokością nadpłaty obliczonej w decyzji, ponieważ przysługują im odliczenia z tytułu ulgi na dziecko i na zakup leków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), dalej u.p.d.o.f., podatek dochodowy, wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Powyższy przepis uprawnia organ podatkowy do dokonywania weryfikacji danych wykazanych przez podatników w złożonych zeznaniach podatkowych, w szczególności do weryfikowania wykazanych dochodów i odliczeń od dochodu i od podatku. Podatnik zobowiązany jest wówczas do udokumentowania uprawnień do skorzystania z ulg podatkowych, w tym ulgi na cele rehabilitacyjne oraz ulgi na dziecko. Wykazanie przez podatnika uprawnień do skorzystania z tych ulg (ulgi na cele rehabilitacyjne i ulgi na dorosłe dziecko) wiąże się z koniecznością przedłożenia dokumentów, dotyczących stan zdrowia podatnika i jego rodziny. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut podatników, jakoby organy podatkowe w sposób nieuprawniony ingerowały w sprawy osobiste podatników i poruszały kwestie związane ze stanem zdrowia podatników. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zakwestionowały odliczenie przez podatnika kwoty 2.280,00 zł z tytułu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne - wydatków poniesionych na używanie własnego samochodu osobowego. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. odliczeniu od dochodu podlegają kwoty wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na m. in. używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne (art. 26 ust. 7a pkt 14). Warunkiem skorzystania z ulgi związanej z wydatkami poniesionymi na używanie samochodu osobowego przez osobę niepełnosprawną lub mającą na utrzymaniu osobę niepełnosprawną jest korzystanie z samochodu w celu dojazdu na zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne. Jak wynika z oświadczenia podatniczki z dnia 22 maja 2015 r., mąż nie korzystał w 2014 r. z zabiegów rehabilitacyjno – leczniczych, tylko z wizyt u lekarzy specjalistów. Wprawdzie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podatnicy stwierdzili, że samochód był używany w celu wizyt u lekarzy specjalistów, jak również do korzystania z zabiegów rehabilitacyjnych, leczenia szpitalnego oraz badań diagnostycznych osób niepełnosprawnych, to jednak nie przedłożyli dowodów korzystania w 2014 r. przez podatnika z zabiegów rehabilitacyjno – leczniczych. Należy zauważyć, że podatnik nie ma obowiązku udowodnienia wysokości wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego, jednakże zobowiązany jest do wykazania, że korzystał z zabiegów rehabilitacyjno – leczniczych. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f. w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 14 nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo – rehabilitacyjnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że z zabiegów rehabilitacyjno – leczniczych w 2014 r. korzystał syn podatników K. Zgodnie z art. 26 ust. 7e u.p.d.o.f. przepisy ust. 7a stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowie – jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120,00 zł. Niesporne w sprawie jest, że dochody syna K. przekroczyły powyższą kwotę, tak więc z tytułu przejazdów syna na zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne podatnikowi nie przysługuje analizowana ulga. Zasadnie organ podatkowy nie uwzględnił odliczenia przez podatnika kwoty 2.280,00 zł. Organ podatkowy nie uwzględnił również odliczenia kwoty 30,00 zł, wykazanej przez podatniczkę jako darowizna na rzecz B. Zasadnie organ podatkowy nie uwzględnił odliczenia tej kwoty jako darowizny, skoro jest to opłata za wysyłkę magazynu "[...]". Zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 4 u.p.d.o.f. za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6 (wydatki na cele rehabilitacyjne), uważa się wydatki poniesione na zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Wysokość wydatków ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty (art. 26 ust. 7 pkt 4 u.p.d.o.f.). Bez znaczenia natomiast jest, że wydatek został poniesiony ze wspólnego majątku małżonków. W rozpatrywanej sprawie dowód opłaty za wysyłkę magazynu "[...]" opiewa na imię i nazwisko podatniczki, jednakże podatniczka nie posiada statusu osoby niepełnosprawnej, co jest niezbędnym warunkiem do skorzystania z ulgi na cele rehabilitacyjne. Zasadnie organ podatkowy nie uwzględnił odliczenia przez podatniczkę kwoty 30,00 zł. Organ podatkowy uwzględnił odliczenie z tytułu ulgi na dziecko w wysokości 1.112,04 zł. Zgodnie z art. 27f ust. 1 w związku z ust. 6 u.p.d.o.f. podatnik utrzymujący pełnoletnie dzieci, które otrzymują zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2. Stosownie do art. 27f ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. odliczeniu podlega w stosunku do jednego dziecka kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek (1.112,04 zł). Natomiast stosownie do art. 27 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. odliczeniu podlega w stosunku do trojga i więcej dzieci- kwota stanowiąca: a) 1/6 kwoty zmniejszającej podatek, odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko, b) 1/4 kwoty zmniejszającej podatek na trzecie dziecko, c) 1/3 kwoty zmniejszającej podatek na czwarte i każde kolejne dziecko. Z treści art. 27 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. wynika, że kwoty ulgi określone w tym przepisie dotyczą trojga i więcej dzieci, na które przysługuje ulga. Natomiast w przypadku odliczania ulgi na jedno dziecko, odliczeniu podlega kwota określona w pkt 1 tego przepisu, czyli 1.112,04 zł. Zasadnie więc organ podatkowy uwzględnił kwotę ulgi na syna K. w kwocie 1.112,04 zł, skoro podatnikom przysługuje ulga na jedno dziecko. Należy również zauważyć, że nadpłata w kwocie 668,00 zł została zwrócona podatnikom w terminie. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2015 r., natomiast nadpłata została zwrócona w dniu 9 lipca 2015 r., a więc w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji określającej wysokość nadpłaty, zgodnie z art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie trafny jest również zarzut nie uwzględnienia przez organy podatkowe kosztów podatników poniesionych na dojazdy i przesyłanie do Urzędu Skarbowego żądanych dokumentów, ponieważ podatnicy nie zgłosili organom podatkowym w trakcie postępowania podatkowego żądania zwrotu kosztów postępowania, stosownie do art. 266 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.