I SA/Wr 1763/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. L. na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia [...] adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca M. L. domagała się oddalenia wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] skierowanego do Sądu Rejonowego I Wydziału Cywilnego w K. w przedmiocie rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej dotyczącej wskazanych we wniosku ruchomości oraz uznania w/w zbieg egzekucji za bezprzedmiotowy z uwagi na fakt, iż przedmiotowe ruchomości nie stanowią własności dłużniczki (skarżącej). W uzasadnieniu skarżąca wskazywała na naruszenie przepisów procedury administracyjnej przez Urząd Skarbowy (przy czym nie podała, o które konkretnie chodzi ani nie wskazała na czym te naruszenia polegają) oraz na stronniczość Sądu polegającą na odmowie przyznania jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także podnosiła zarzuty merytoryczne w stosunku do tytułów egzekucyjnych, na podstawie których prowadzona była egzekucja (kwestionowała zasadność wierzytelności stwierdzonych przedmiotowymi tytułami). W tym kontekście stanęła na stanowisku, iż będący przedmiotem skargi wniosek Naczelnika stoi w sprzeczności Wyrokiem Sądu Administracyjnego z dnia 01.03.2006r. (sygn. akt I SA/Wr 1773/04), mocą którego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącej odsetek za zwłokę od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. została uchylona. W odpowiedzi na powyższe zarzuty Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. poinformował, iż w dniu [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości, które znajdowały się w mieszkaniu zobowiązanej M. L. Do protokołu zajęcia zobowiązana nie złożyła oświadczenia, że ruchomości te nie są jej własnością ani nie został złożony wniosek osoby trzeciej o wyłączenie tych ruchomości spod egzekucji. W dniu 24.10.2006 r. organ egzekucyjny uzyskał informację, że przedmiotowe ruchomości zostały także zajęte przez Komornika Sądowego. W związku z powyższym, organ egzekucyjny wnioskiem z dnia [...] Nr [...], zgodnie z przepisem art. 62 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.) zwrócił się do Sądu Rejonowego w K. o rozstrzygnięcie zbiegu egzekucji. Jednakże nie został on dotąd przez Sąd rozpoznany. A zatem w opinii Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., procedura administracyjna w sprawie prowadzonego w stosunku do M. L. postępowania egzekucyjnego, nie została naruszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle przepisów cytowanej ustawy oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), cyt. dalej jako u.p.e.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu ostatecznego postanowienia organu egzekucyjnego drugiej instancji. Zgodnie natomiast z art. 17 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje zasada, iż organ egzekucyjny wydaje postanowienie tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Ta sama zasada wiąże odnośnie zażalenia – przysługuje ono jedynie w przypadku wyraźnego ustawowego upoważnienia. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. W niniejszej sprawie skarżąca powołując się na bezprawność działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., domagała się wyeliminowania z obrotu prawnego jego "wniosku o rozstrzygnięcie zbiegu egzekucji", a więc rozstrzygnięcia nie mającego formy postanowienia. Oceniając żądanie skarżącej, Sąd doszedł do przekonania, iż w myśl przepisów obu wcześniej powołanych ustaw procesowych, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ogóle nie jest dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 62 u.p.e.a. i art. 773 k.p.c., w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej do tej samej nieruchomości, rzeczy albo prawa majątkowego lub niemajątkowego, organ egzekucyjny wstrzymuje czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela, zobowiązanego lub z urzędu i przekazuje akta egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu, w którego okręgu wszczęto egzekucję, w celu rozstrzygnięcia, który organ egzekucyjny - sądowy czy administracyjny - ma dalej prowadzić łącznie egzekucje w trybie właściwym dla danego organu. Czynność przekazania nie wymaga szczególnej formy procesowej. Natomiast sąd rejonowy rozstrzygając w przedmiocie zbiegu egzekucji - wydaje postanowienie, biorąc pod uwagę stan każdego z postępowań egzekucyjnych, a jeżeli są one w równym stopniu zaawansowane, wysokość egzekwowanych należności i kolejność ich zaspokojenia. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie stronom oraz administracyjnemu organowi egzekucyjnemu. W tym względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., iż procedura administracyjna w sprawie prowadzonego w stosunku do M. L. postępowania egzekucyjnego, nie została naruszona. Na marginesie należało podkreślić, iż czynność przekazania przez organ egzekucyjny sprawy sądowi rejonowemu ma wyłącznie charakter techniczny, a formalne rozstrzygnięcie tego sądu ma jedynie usprawnić przebieg egzekucji. Na tym etapie postępowania Sąd w żadnej mierze nie jest uprawniony do rozstrzygania o jakichkolwiek kwestiach merytorycznych, a w szczególności o zasadności tytułów egzekucyjnych. Natomiast ocena dopuszczalności czynności egzekucyjnych w przypadku skierowania ich w stosunku do przedmiotów nienależących do dłużnika, należy do organu uprawnionego do prowadzenia egzekucji, ewentualnie do organu nadzoru. Z powodów wskazanych powyżej, Sąd rozważał także możliwość skorzystania w niniejszej sprawie z instytucji, jaką przewiduje art. 54 u.p.e.a., a mianowicie możliwości odwołania się do sądu administracyjnego od postanowienia organu nadzoru oddalającego skargę na czynności egzekucyjne (także wyłącznie techniczne), które nie podlegają wzruszeniu w drodze wniesienia środka zaskarżenia z tej przyczyny, że ustawodawca takiego środka nie przewidział. Jednakże także i w tym przypadku zachodzi niedopuszczalność wniesionego przez skarżącą "zażalenia", albowiem nie został przez nią wyczerpany przedsądowy tryb odwoławczy. Pozostałych kwestii podnoszonych przez skarżącą w skardze Sąd nie rozważał, albowiem byłoby to rozstrzyganie merytoryczne, do czego w niniejszej sprawie nie był uprawniony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.