I SA/Wr 1779/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA – Dagmara Dominik po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: I) odrzucić skargę kasacyjną; II) przyznać doradcy podatkowemu L. S. –S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, plus kwotę 52,8 zł (słownie: pięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem podatku od towarów i usług. W dniu [...] wpłynęła do Sądu skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.– S. M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku zobowiązanej dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 2441/03 uchylił postanowienie organów obu instancji. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2006 r. (sygn. akt II FSK 1302/05) uchylił wyrok Sądu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1779/06 WSA we Wrocławiu oddalił skargę. Na wniosek strony skarżącej złożony w dniu [...] sporządzono uzasadnienie wyroku. Jednocześnie w dniu [...] wpłynął wniosek strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że wnosi o zwolnienie z opłaty w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem wyroku z dnia 1 lutego 2007 r. oraz wnosi również o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 12 marca 2007 r. WSA we Wrocławiu przyznał skarżącej prawo pomocy w całości. Uzasadnienie wyroku doręczono stronie skarżącej w dniu [...]. Pismem z dnia [...] Sąd zwrócił się do Krajowej Izby Doradców Podatkowych o wyznaczenie doradcy podatkowego dla skarżącej, informując o prawie złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia [...] Krajowa Rada Doradców Podatkowych poinformowała o wyznaczeniu L. S.-S. jako doradcę podatkowego nr [...]. Pismem z dnia [...] strona skarżąca poinformowała Sąd o braku nawiązania kontaktu przez doradcę podatkowego, jak też braku informacji co do złożonej przez niego skargi kasacyjnej. Sąd poinformował stronę skarżącą pismem z dnia [...] o braku kognicji Sądu dotyczącego wykonywania reprezentacji przez pełnomocnika i pouczył o zwróceniu się bezpośrednio do Krajowej Izby Doradców podatkowych. Pismem z dnia [...] strona skarżąca zwróciła się - za pośrednictwem WSA we Wrocławiu - do Naczelnego Sądu Administracyjnego, informując o braku podjęcia przez pełnomocnika czynności procesowych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia [...] pismo strony przekazał do WSA we Wrocławiu. WSA we Wrocławiu pismo strony skarżącej z dnia [...] przekazało do Krajowej Izby Doradców Podatkowych. Pismem z dnia [...] doradca podatkowy L. S.-S. poinformowała Sąd o braku możliwości kontaktu ze stroną skarżącą. Krajowa Izba Doradców Podatkowych pismem z dnia [...] poinformowała o zobligowaniu wspomnianego doradcy podatkowego do ustosunkowania się do zaistniałej sytuacji. W dniu [...] wpłynęło pismo NSA przekazujące zażalenie strony skarżącej z dnia [...] na działanie wyznaczonego doradcy podatkowego. Sąd ponownie pismem z dnia [...] poinformował stronę skarżącą o możliwości zmiany pełnomocnika. Pismem z dnia [...] wystąpiono do doradcy podatkowego o przedstawienie dowodów nadania pisma do strony skarżącej wraz z blankietem pełnomocnictwa. Pismem z dnia [...] doradca podatkowy L. S.-S. poinformowała, że nie jest w posiadaniu takich dowodów. Wezwaniem z dnia [...] Sąd wezwał stronę skarżącą do udzielenia pełnomocnictwa doradcy podatkowemu L. S.– S. Jednocześnie pismem z dnia [...] Sąd wezwał doradcę podatkowego do złożenia opłaconego pełnomocnictwa. Pismem z dnia [...] doradca podatkowy przedłożył stosowne pełnomocnictwo. Sąd postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2008 r. uchylił postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2008 r. o stwierdzeniu prawomocności wyroku tego Sądu z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1779/06. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2008 r. sprostowano również ww. wyrok Sądu. W dniu [...] pokwitowała odbiór kserokopii wyroku wraz z uzasadnieniem. W dniu [...] złożono skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 p.s.a.). Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.s.a.). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę kasacyjną w dniu [...] przyjmując za dzień rozpoczęcia biegu 30-terminu do złożenia skargi kasacyjnej dzień otrzymania przez niego kserokopii uzasadnienia wyroku tj. [...]. Sąd pragnie zauważyć, że z akt sprawy wynika, że uzasadnienie wyroku doręczono stronie skarżącej w dniu [...]. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu [...]. Jednakże Sąd uwzględnił w przedmiotowej sprawie konieczność skorzystania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną z prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz to, że nie można stawiać tej strony w sytuacji gorszej od osoby, która z tego prawa nie korzysta i może wnieść skargę kasacyjną bez przeszkód w ustawowym terminie. Zatem uznał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej powinien biec od dnia, w którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu powziął wiadomość o wyznaczeniu go przez właściwy organ samorządu zawodowego do reprezentowania oznaczonej osoby w konkretnej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 253/05, opubl. LEX nr 302255). Z akt przedmiotowej sprawy tj. notatki służbowej z dnia [...] sporządzonej przez [...] , dołączonej przy piśmie [...] z dnia [...] wynika, że doradca podatkowy – L. S. – S. była wyznaczona w dniu [...] przez Z. M. S. – Przewodniczącego KRDP do wykonywania prawa pomocy. W dokumentacji dotyczącej sprawy sygn. [...] znajduje się podpisane przez doradcę w dniu [...] potwierdzenie odbioru korespondencji od Krajowej Rady Doradców Podatkowych informujące o wyznaczeniu do wykonywania prawa pomocy przyznanego przez WSA we Wrocławiu dla K. L. Mając na względzie powyższe Sąd przyjął, że bieg 30-dniowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej rozpoczął swój bieg w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia doradcy podatkowemu zawiadomienia o wyznaczeniu do wykonywania prawa pomocy przyznanego przez WSA we Wrocławiu, czyli od dnia [...]. Termin ten zaś upłynął z dniem [...]. Wobec powyższego należy zatem uznać, że skarga kasacyjna została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Dodatkowo pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 178 p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znalazło swoją podstawę prawną w treści art. 258 § 2 pkt 8 p.s.a, w zw. z art. 41b ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.).