I SA/Wr 1787/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. o wznowienie postępowania w sprawie o zakończonej prawomocnym wyrokiem o sygn. akt I SA/Wr 113/08 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić na rzecz strony skarżącej kwotę 1.132 (słownie: tysiąc sto trzydzieści dwa) złote uiszczonej tytułem wpisu od skargi. G. S. w dniu 26 września 2013 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 113/08. Powyższym orzeczeniem, które stało się prawomocne z dniem 26 sierpnia 2008r., oddalona została skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego strona powołała art. 270, art. 272 § 1 i 2, art. 275, art. 276 i art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Uzasadniając skargę wskazała, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09 (publ. Dz. U. z 2013 r., poz. 985 z dnia 27 sierpnia 2013 r.), Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu, który był podstawą wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, 362, 596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do brzmienia art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Co do zasady, zgodnie z art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania – w sytuacji, gdy jej podstawę stanowi orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą – wnosi się z terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie tego orzeczenia. Jednakże przepis art. 278 p.p.s.a. przewiduje ograniczenia czasowe tego uprawnienia – na jego podstawie, po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W niniejszej sprawie wyrok kończący postępowanie sądowe, którego wznowienia żąda strona przedmiotową skargą, stał się prawomocny z dniem 26 sierpnia 2008 r. Wobec tego pięcioletni termin przewidziany w powołanym art. 278 p.p.s.a. upłynął z datą 26 sierpnia 2013 r. W tym stanie rzeczy skargę wniesioną 26 września 2013 r. należało ocenić jako spóźnioną. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności i powołane przepisy, Sąd postanowił jak w punkcie I sentencji. Orzeczenie zawarte w punkcie II wydane zostało na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakłada na Sąd obowiązek zwrotu wpisu od pisma odrzuconego.