I SA/Wr 1796/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2016 r. w Wydziale I po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 1796/15) w sprawie ze skargi "A". spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odmówić przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, o co wnioskowała strona skarżąca. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpisu tego postanowienia, zostało ono odebrane w siedzibie skarżącej spółki w dniu 22 marca 2016 r. przez pracownika – Z. L. W dniu 11 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Do wniosku dołączyła zażalenie. Usprawiedliwiając przyczyny uchybienia terminu do wniesienia zażalenia skarżąca zarzuciła, że odpis skarżonego postanowienia został doręczony do rąk osoby nieuprawnionej. W kontekście tym strona podniosła, że zatrudnia sześciu pracowników, z których każdy pracuje w innym dziale i ma powierzone inne obowiązki. Podkreśliła strona, że w następstwie doręczenia przesyłki sądowej do rąk nieuprawnionemu pracownikowi, przesyłka ta nie została doręczona (jak to ma zawsze miejsce) osobie reprezentującej skarżącą. O jej odebraniu, osoba umocowana do działania w imieniu spółki dowiedziała się w dniu 4 kwietnia 2016 r. kiedy to przekazano jej korespondencję dotyczącą innej sprawy jaka toczy się przed tut. Sądem. Wskazując na te okoliczności skarżąca spółka podkreśliła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Przywrócenie terminu jest instytucją procesową, która ma na celu uchronienie strony przed negatywnymi konsekwencjami bezskutecznego upływu terminu do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowym, o ile strona spełni przesłanki wymagane przepisem art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej – p.p.s.a.), tj. złoży stosowny wniosek w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, w jego treści uprawdopodobni przesłankę braku zawinienia oraz równocześnie z wnioskiem dokona czynności, której nie dokonała w terminie. W stanie faktycznym sprawy skarżąca spółka dopełniła wymogów formalnych wniosku albowiem do wniosku dołączyła zażalenie, a sam wniosek złożyła w wymaganym terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Ustanie przyczyny uchybienia terminowi Sąd liczył, zgodnie ze stanowiskiem strony, od dnia 4 kwietnia 2016 r. Wniosek nie mógł jednak zostać uwzględniony z powodu niewykazania przez stronę skarżącą materialnoprawnej przesłanki przywrócenia uchybionego terminu, a mianowicie, braku zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. W sprawie, zasadność wniosku, a jednocześnie, przesłankę braku zawinienia w uchybieniu terminowi skarżąca spółka wywodziła z faktu, że przesyłka sądowa w której znajdowało się postanowienie z dnia 22 lutego 2016 r. została doręczona do rąk nieuprawnionego pracownika, który nie przekazał informacji o fakcie jej otrzymania. Odnosząc się do tej argumentacji należy na wstępie wyjaśnić, że dla powodzenia wniosku o przywrócenie terminu nie mogło mieć znaczenia to, że przesyłkę sądową doręczono do rąk osoby nieposiadającej do tego umocowania według wewnętrznych procedur spółki. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem taka organizacja pracy, by odbiór korespondencji był dokonywany zawsze przez osoby do tego umocowane. W dalszej kolejności należy zauważyć, że skarżącą spółkę obciążają skutki zaniedbań jej pracowników, a zatem, zawinione działania pracownika należy przypisywać skarżącej spółce jako pracodawcy. W orzecznictwie sądowym za utrwalone uznać należy stanowisko w myśl którego skutki zaniedbań pracownika obciążają osobę, która się tym pracownikiem posługuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1288/99, opubl. LEX nr 4433 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I GZ 498/14 i 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 336/14; dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, za zawinione w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. wykładanym a contrario uznać należy te wszystkie okoliczności, które przy dołożeniu należytej staranności nie stanowiłyby przeszkody do zachowania terminu. W tym, zaniedbania spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. W ocenie Sądu, sytuacja w której pracownik odbierający korespondencję firmową spółki nie przekazuje tej korespondencji (lub informacji o jej odebraniu) osobie umocowanej do decydowania o sprawach spółki nosi cechy niedbalstwa utożsamianego z brakiem należytej staranności w wykonywaniu obowiązków pracowniczych. Zgodnie z tym co zostało podkreślono na wstępie, skutki tego zaniedbania obciążają pracodawcę. Okoliczności te uniemożliwiają przyjęcie, że uchybienie terminowi do dokonania czynności procesowej, czego bezpośrednią przyczyną była niestaranność pracownika, było w sprawie spowodowane przyczynami niezawinionymi przez wnioskodawcę. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.