I SA/Wr 1804/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję, strona skarżąca wniosła na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wyegzekwowania bezpodstawnie ustalonego podatku od nieruchomości. Jednocześnie wskazała, że w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, wnosi o rozpoznanie tego wniosku przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu odmówiło wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Uprawdopodobnienie wystąpienia owych przesłanek ciąży na stronie wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności, nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli powtórzenie treści przepisu. Z kolei, brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczący decyzji organów podatkowych obu instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca bowiem nie tylko nie zaprezentowała stosownej argumentacji na okoliczność wystąpienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale także nie przedstawiła żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji spowoduje wymieniony powyżej skutek. Nie można w związku z tym ocenić, jaki może mieć wpływ wykonanie zaskarżonej decyzji na kondycję finansową skarżącej, czy może spowodować ryzyko powstania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym zaznaczyć, że argumentacja mająca uzasadniać zasadność skargi nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie stanowi przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, z 10 czerwca 2015 r. sygn. akt II GZ 262/15). Innymi słowy, ocena wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez pryzmat zarzutów skargi prowadziłaby do merytorycznego rozpoznania sprawy, co na tym etapie postępowania jest niedopuszczalne. Podsumowując, skoro wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie uzasadniony, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.