I SA/Wr 1833/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.NSA Lidia Błystak Sędziowie: Asesor WSA Marek Olejnik S. WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Ewelina Bedyńska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za kwiecień 2003 r. I. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej W. M. kwotę 163 zł (sto sześćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] określającą W. M. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2003 r. Czynności kontrolne ujawniły nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług w związku z obrotem używanymi samochodami osobowymi, skarżący bowiem z naruszeniem w art. 20 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) odliczył cały podatek naliczony przy imporcie samochodów, podczas gdy ich sprzedaż na mocy przepisu § 67 ust.1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. podlegała opodatkowaniu tylko w określonej części. Spowodowało to korektę zarówno po stronie podatku naliczonego jak i należnego. Skorygowano wysokość podatku związanego z rozliczeniem importu samochodu osobowego marki Ford Mondeo nr nadwozia [...], biorąc pod uwagę rozstrzygnięcia podjęte przez organ celny dotyczące określenia wartości celnej towaru oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. dotyczącą stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług w związku z odmiennym określeniem wartości celnej ww. towaru. Stwierdzono także naruszenie art. 19 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy oraz § 40 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) w związku z rozliczeniem podatku naliczonego przy zakupie usług medialnych (telefonii cyfrowej). W złożonej skardze W. M. domagał się uchylenia ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 67 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 21.06.2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że w dniu 20.06.2007 r. działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wydał decyzję za ww. badany okres uwzględniającą zarzuty skargi, w związku z czym wnosił o umorzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis art. 161 § 1 ww. ustawy nakazuje zaś sądowi wydanie postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania gdy z przyczyn innych niż cofnięcie skargi i utrata zdolności sądowej stało się ono bezprzedmiotowe. Niewątpliwe taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie, przedmiot postępowania sądowego został wyeliminowany z obrotu prawnego rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] uwzględniającym we własnym zakresie zarzuty podnoszone przez skarżącego. Stosownie zatem do treści przywołanej wyżej normy art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znajdując przedmiotu procedowania, obligowany był postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym umorzyć. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie, zaś o kosztach orzeczono na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a.