I SA/Wr 1857/14

Dnia 16 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...]05.2014 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...]12.2013 r. (nr [...]) określającej wymienionej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 1.045 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego [...] (nr nadwozia [...]) – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie zebranego materiału Naczelnik Urzędu Celnego w L. uznał, że wymieniony powyżej samochód spełnia kryteria klasyfikacji do kodu CN 8703, tj. jako pojazdu samochodowego przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. Według organu, powodem takiego zaklasyfikowania były ogólne cechy samochodu wskazujące, iż jest to samochód osobowy przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. W złożonym odwołaniu J. O. zarzucił naruszenie przepisów art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014 r., poz. 752 z późn. zm., w skrócie "u.p.a.") oraz art. 109 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej u.p.t.u.), a także art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i 2, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., w skrócie – "O.p.") oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony i oświadczenia A. O. z dnia 3.12.2013 r. a także z wyciągu płatności za tankowanie kartą DKV. Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji wskazał, że w sprawie zgromadzony został kompletny materiał dowodowy, a odmienne zarzuty strony nie są poparte konkretami. Wskazywanie w odwołaniu na konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, która już dwukrotnie w trakcie postępowania składała wyjaśnienia w sprawie, bez podania, jaki jest cel kolejnego przesłuchania należy uznać za wniosek bezcelowy. Wyciągi płatności za tankowanie kartą DKV poprzez sam fakt dołączenia ich do odwołania po wezwaniu organu odwoławczego stały się materiałem dowodowym w niniejszej sprawie i podlegały ocenie. Według organu odwoławczego, zebrane dowody potwierdziły fakt przemieszczenia na terytorium kraju samochodu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Organ podkreślił, iż materiał dowodowy nie sprowadza się tylko do jednego dokumentu (wystawionej przez J. O. w dniu 3.09.2010 r. faktury wewnętrznej nr [...]), jak sugeruje strona w odwołaniu, albowiem z przesłanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. deklaracji (informacji) podatkowych sporządzonych i złożonych przez stronę wynika, że: (1) w zaświadczeniu VAT-25 potwierdzającym uiszczenie podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu – ujęty został przedmiotowy samochód [...]1.8, zaś kwota podatku od towarów i usług uiszczonego przez J. O. wyniosła 7.328 zł; (2) w informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT- UE za wrzesień 2010 r. – stwierdzono nabycia wewnątrzwspólnotowe od kontrahenta o nr identyfikacyjnym [...](wskazanym także w zaświadczeniu VAT-25), co pozwalało przyjąć, że w kwocie miesięcznych transakcji zawarta jest również wartość przedmiotowego samochodu; (3) w informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT- UE za marzec 2011 r. – ujęta została dostawa wewnątrzwspólnotowa omawianego samochodu [...]na kwotę 42.955 zł na rzecz podmiotu z Czech o numerze indentyfikacyjnym [...], wskazanego także w fakturze sprzedaży VAT nr 2.03.2011 r. z dnia 4.03.2011 r. Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 4 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, a zatem towar musi być przesłany lub przetransportowany na terytorium Polski. Transport lub wysyłka na terytorium innego państwa członkowskiego nie skutkuje opodatkowaniem wewnątrzwspólnotowego. Strona w fakturze [...] z dnia 4.03.2011 r., wykazała dla sprzedaży przedmiotowego samochodu stawkę VAT 0%, natomiast w rejestrze sprzedaży za marzec 2011 r. wykazała przedmiotową sprzedaż, jako nieopodatkowaną. W przypadku samochodu osobowego jedyną możliwością zastosowania stawki VAT 0% jest wewnątrzwspólnotowa dostawa tego towaru W konkluzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z dokumentów dotyczących podatku VAT wynika, iż podatnik dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, co wiąże się z jego sprowadzeniem na teren kraju, a następnie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy z terytorium kraju na terytorium Republiki Czeskiej. Strona niniejszego postępowania wypełniła obowiązki wynikające z przepisów dotyczących podatku od towarów i usług dla dokonanego nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc rozumianego jako przemieszczenie towaru z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Potwierdzeniem faktu przemieszenia spornego samochodu na terytorium kraju (Polski), jest wystawienie faktury na sprzedaż spornego samochodu do w/w firmy czeskiej ze stawką 0%. Skoro zatem podatnik deklaruje daną sprzedaż jako dostawę wewnątrzwspólnotową to miejscem dostawy musiało być terytorium RP, a zatem sporny samochód w momencie dostawy wewnątrzwspólnotowej musiał znajdować się na terytorium RP, a skoro tak, to wcześniej musiał być przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego (przemieszczenia na terytorium RP). Sposób postępowania J. O. dotyczący wypełniania obowiązków wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług jest zgodny z wyjaśnieniami strony z dnia 27.11.2012 r. złożonymi w związku z postępowaniem kontrolnym dotyczącym rozliczenia podatku akcyzowego. Strona w złożonych wyjaśnieniach nie zaprzecza dokonaniu nabyć wewnątrzwspólnotowych samochodów osobowych wymienionych w wezwaniu, a jedynie stwierdza, że nie pamięta dat przemieszczenia na terytorium kraju. Ponadto wyjaśnia, iż nie składała deklaracji AKC-U w przypadku, gdy dany samochód był przedmiotem sprzedaży do innego kraju. W ocenie Dyrektora Izby Celnej późniejsze zeznania strony zawarte w protokole przesłuchania z 17.06.2013 r. jak i twierdzenia zawarte w odwołaniu jakoby sporny samochód nie został przemieszczony na terytorium kraju, należy uznać za niewiarygodne, bowiem stoją one w sprzeczności nie tylko z pierwotnymi wyjaśnieniami podatnika, ale również są sprzeczne z wyżej wymienionymi dokumentami dotyczącymi rozliczenia podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej we W. uznał, iż udowodnione jest, że przedmiotowy samochód został przemieszczony na terytorium kraju, co skutkuje obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym. Do obliczenia podatku przyjęto wartość pojazdu zgodna z zagranicznym dowodem zakupu pojazdu. Jako podstawę określenia zobowiązania w podatku akcyzowym organ odwoławczy wskazał przepisy art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 u.p.a. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył J. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 120, art. 121, art. 122, art.180, art. 187 §1, art. 188 i art. 191 O.p. przez niedokładne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, jak i dokonanie jego błędnej oceny przez zastosowanie zbyt swobodnej oceny dowodów; art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie powstał obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, podczas gdy przemieszczenie pojazdu na terytorium kraju nie miało w rzeczywistości miejsca; art. 102 ust. 1 u.p.a. i; art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. na skutek błędnego przyjęcia, że strona winna złożyć deklarację uproszczoną a następnie obliczyć i uiścić akcyzę. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że organy oparły swoje rozstrzygnięcia jedynie na analizie dokumentów, nie zważając na twierdzenia strony odnośnie przebiegu stanu faktycznego. Organ nadinterpretował art. 109 pkt 1 u.p.t.u., określający dane zawarte w treści faktury, nieprawidłowo utożsamiając miejsce wystawienia faktury z miejscem położenia przedmiotu sprzedaży. Skarżący zaznaczył, że być może błędnie dokonał zgłoszenia transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu oraz jego wewnątrzwspólnotowej dostawy, jednakie nie powinno to przesądzać ustalenie stanu faktycznego. Ponadto strona jest w posiadaniu francuskich dokumentów WZ poświadczających, że niejednokrotnie weszła we władanie pojazdami nawet miesiąc po zakupie. Nieprzedłożenie ich w sprawie podatkowej wynikało z nieświadomości ich znaczenia dla wyjaśnienia sprawy podatkowej. Według strony skarżącej organy nie zebrały całości dowodów w sprawie, a w szczególności nie dopuszczono wnioskowanych dowodów w postaci przesłuchania A. O., S. P. oraz A. W. na okoliczność wyjaśnienia faktów związanych z nabywaniem, przechowywaniem i przemieszczaniem zakupionych samochodów na terenie Francji oraz T. W. na okoliczność wyjaśnienia faktów związanych ze sprzedażą samochodów na terenie Niemiec. Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisku wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie była zasadna Spór pomiędzy stronami dotyczy ustalenia, czy w niniejszej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Rozpatrzenie tej kwestii musi być jednak poprzedzone oceną zarzutów skargi naruszenia przepisów procesowych, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny, poprzedzony właściwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, daje podstawę do prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), a postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), przy czym stosownie do art. 121 § 2 O.p., organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Nadto podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 O.p w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 O.p. dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mając na uwadze powyższe reguły Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i został ustalony z poszanowaniem obowiązujących zasad, a sprawę wyjaśniono w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 2 i art. 124 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie elementy, o których mowa w art. 210 § 4 O.p., a uzasadnienie faktyczne decyzji wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, którym dał wiarę, ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia poszczególnych dowodów dla oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym także przyczyn, dla których organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. W uzasadnieniu prawnym organ zawarł wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i wyjaśnił przyczyny ich nieuwzględnienia, nadto rozważył wszystkie zebrane w sprawie dowody, wskazał, jaki stan faktyczny uznał za podstawę rozstrzygnięcia i przytoczył adekwatnie do przedmiotu sprawy przepisy prawa materialnego i procesowego, przedstawiając pełną argumentację prawną. Zauważyć również należy, że nie wszystkie wady postępowania podatkowego mogą stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, gdyż w ramach art. 145 p.p.s.a. ustawodawca zastrzegł, że musi to być takie naruszenie przepisów postępowania, aby mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich zaś naruszeń w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący wskazał przede wszystkim na zaniechanie przez organy podatkowe przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w tym w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów - osobowych i z dokumentów - wnioskowanych przez skarżącego, mających na celu wykazanie, że nie doszło do przemieszczenia spornego samochodu. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w postaci zeznań , w tym z zeznań świadków i poprzestanie na materiale dowodowym zebranym w toku kontroli podatkowej oraz w toku postępowania, została przez organ w zaskarżonej decyzji uzasadniona w sposób przekonujący oraz użyta argumentacja była adekwatna do charakteru prowadzonego postępowania. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się (także w postanowieniu z dnia 19.05.2014 r.) do wniosków dowodowych skarżącego, podkreślił, że okoliczności, które należało ustalić w sprawie, zostały wykazane innymi dowodami, których znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia ocenił. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że strona już składała w sprawie wyjaśnienia, zaś A. O. wiedzę na temat okoliczności nabycia samochodów przedstawił na piśmie. Organ wyjaśnił także, że nie podano na jakie okoliczności miałby zeznawać świadek T. W., a przy tym nie podano jego adresu zamieszkania. Należy przeto wskazać, że przeprowadzenie każdego dowodu, zarówno na skutek działania organu z urzędu, jak i na wniosek, determinowane być musi przydatnością do wyświetlenia istotnych dla sprawy okoliczności, a zatem brak stosowanego uzasadnienia wniosku dowodowego pochodzącego od strony i uniemożliwienie oceny dowodu dla sprawy uzasadnia odmowę w tym zakresie. Niezależnie od tego, w niniejszej sprawie samochód [...] był sprzedawany do Czech, co kwestię wyjaśnienia sprzedaży na terenie Niemiec przez T. W., czyniło nieprzydatną. Z kolei strona nie zgłaszała wniosku o przesłuchanie S. P. i A. W. (w piśmie z dnia 24.02.2014 r. zawarto jedynie żądanie przesłuchania świadków T. W. i A. O.). Reasumując tę część rozważań podkreślić należy, że podjęte przez organy rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowo zgromadzonym oraz wszechstronnie rozpatrzonym materiale dowodowym, dającym przez to podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych. Zarzuty skargi podważające te ustalenia i wskazujące na niedomogi postępowania dowodowego skutkujące wadliwymi ustaleniami, należy uznać za bezzasadne. W tym miejscu podkreślenia także wymaga prawo organów podatkowych do dokonywania swobodnej oceny dowodów. W myśl art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy dokonywaniu oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów w ich funkcjonalnym powiązaniu, a wyciągane wnioski nie powinny być sprzeczne z innymi zebranymi w sprawie dowodami oraz winny być zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Na taki sposób rozumienia tej zasady postępowania zwrócono też uwagę w Komentarzu - Ordynacja podatkowa, praca zbiorowa S.Babiarz B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydaw. LexisNexis -W-wa 2004 (str. 529 i następne), podkreślając brak związania organu podatkowego regułami dowodowymi i istotnej roli jego przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne, przy równoczesnym uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i logiki. Zdaniem Sądu, w ramach dokonanej oceny zebranych w sprawie dowodów, nie naruszono zasady ich swobodnej oceny, wskazując przy tym na te istotne okoliczności, które spowodowały uznanie, że w odniesieniu do spornego samochodu osobowego doszło do jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Poczynione w tym względzie ustalenia w pełni odpowiadają zasadom logiki i doświadczeniu życiowemu. Wobec powyższego w dalszej kolejności należy odnieść się do stanowiska organów podatkowych obu instancji, że w niniejszej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...]. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym jest, między innymi, nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terenie kraju zgodnie z przepisami prawo o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych, zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a., są m in. podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (zgodnie z art. 100 ust. 1 lub 2 ww. ustawy). Z treści art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. wynika, że przez nabycie wewnątrzwspólnotowe należy rozumieć przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Definicja ta wskazuje, że nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest fizyczne przemieszczenie samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Samochody osobowe, zgodnie z definicją zawartą w art. 100 ust. 4 u.p.a., są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Jak wynika z akt podatkowych J. O., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w W. [...] nabył od "B" na terytorium Francji samochód marki [...] (nr nadwozia [...], rok produkcji [...], pojemność silnika 1796 cm3), co stwierdzone zostało fakturą VAT wewnętrzną wewnątrzwspólnotową nr [...] z dnia 14.09.2010 r., w której wartość transakcji określono odpowiednio na kwoty: 8.453,14 EURO i 40.639,08 złotych oraz fakturą sprzedawcy nr [...] z dnia 14.09.2010 r. Podkreślić należy, że umieszczenie na fakturze VAT wewnętrznej wewnątrzwspólnotowej numeru NIP jest wymagane przy dostawie wewnątrzwspólnotowej. Umieszczenie na takiej fakturze numeru identyfikacji podatkowej dostawcy oraz nabywcy dla celów handlu wewnętrznego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, pozwala na przyjęcie, że wystawiona faktura wewnętrzna wewnątrzwspólnotowa nr 03/09/2010 z dnia 14.09.2010 r. dotyczy dostawy towarów w warunkach WDT (po stronie kontrahenta) i WNT (po stronie skarżącego - kontrahenta polskiego). Skarżący (podatnik) podając kontrahentowi numer NIP UE PL, pod którym jest zarejestrowany do celów handlu wewnątrzwspólnotowego w Polsce, przyjął na siebie obowiązek opodatkowania powyższej transakcji w Polsce jako transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Następnie w dniu 4.03.2011 r. przedmiotowy pojazd został sprzedany P. L., zam. K. w R. C. za kwotę 10.800 EURO, tj. 42.954,84 zł, co wynika z faktury VAT nr [...]z dnia 4.03.2011 r. Wystawienie przez skarżącego faktury VAT [...] z wykazaną stawką podatku od towarów i usług 0%, podaniem numeru identyfikacyjnego VAT nabywcy ([...]) świadczy o tym, że doszło do zawarcia transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy. Podkreślić trzeba, że wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotowego pojazdu oraz jego wewnątrzwspólnotową dostawę potwierdzają nie tylko wymienione przed chwilą dokumenty ale również rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług, dokonane przez J. O. w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem oraz wewnątrzwspólnotową dostawą (powyżej opisane). Rozliczenia dokonane przez stronę konsekwentnie oraz uiszczenie podatku od towarów i usług, nie pozwalają przyjąć, że działania w tym zakresie były nieprzemyślane i przypadkowe, a zatem, że wewnątrzwspólnotowe nabycie (a następnie wewnątrzwspólnotowa dostawa) rzeczywiście nie miały miejsca. Reasumując, z uwagi na powyższe, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1 i art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.