I SA/Wr 1863/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Asesor WSA Katarzyna Borońska, Protokolant Aleksandra Felcenloben, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych za 1999 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Urząd Skarbowy w T. określił A. D. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...]r. K. B. i A. D., będąc na prawach wspólności łącznej użytkownikami wieczystymi działki nr [...] oraz właścicielami budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych we W. przy ul. [...], sprzedali jako wspólnicy A spółki cywilnej w W. M. tę nieruchomość i prawo wieczystego użytkowania gruntu spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] za cenę [...]zł, w tym podatek od towarów i usług [...]zł. Zdaniem organu podatkowego sprzedaż wyżej opisanej nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiła źródło przychodów wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym przychód uzyskany przez podatnika w kwocie [...]zł podlegał opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 10 % uzyskanego przychodu. Wnioskiem z dnia [...]r. A. D. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej we W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją z uwagi na występowanie podstawy prawnej wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Decyzja ta została wydana przez organ podatkowy z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, bowiem decyzja nigdy nie została skutecznie doręczona stronie. Organ pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że doręczenie zastępcze decyzji jest skuteczne. Próba doręczenia winna znaleźć odzwierciedlenie w dokumencie zwrotnym, zwanym "zwrotką". W niniejszej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji nie zostało w ogóle wypełnione przez pracownika poczty, doręczającego korespondencję. Nie można ustalić w sposób pewny, dlaczego przesyłki nie doręczono bezpośrednio do rąk podatnika, gdzie umieszczono zawiadomienie – zawiadomienie o jakiejś przesyłce w tym czasie pozostawiono na ogrodzeniu domu, lecz przede wszystkim nie można ustalić, czy takie zawiadomienie w ogóle pozostawiono, gdyż zwrotne poświadczenie odbioru pisma adresowanego do podatnika, zawierające informacje o czynnościach doręczającego, nie zostało wypełnione. Brak pewności co do miejsca pozostawienia zawiadomienia o złożeniu awizowanej przesyłki w urzędzie pocztowym skutkuje niedoręczeniem decyzji i nie powoduje wejścia tej decyzji do obrotu prawnego, co w konsekwencji oznacza, że decyzja ta nie może wywołać żadnych skutków prawnych. Niedoręczenie decyzji stronie skutkuje naruszeniem prawa i obliguje do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Przez nieprawidłowe doręczenie decyzji uniemożliwiono podatnikowi działanie w sprawie – skuteczną obronę w postępowaniu odwoławczym, co doprowadziło w konsekwencji do uprawomocnienia się wadliwego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. Organ wskazał, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Decyzja kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się podatnik została doręczona w dniu [...]r. przez zastosowanie tzw. fikcji doręczenia, tj. z dniem upływu terminu do odebrania przesyłki awizowanej pozostawionej w urzędzie pocztowym. W ocenie organu wniosek o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie miesiąca od dnia powzięcia informacji przez podatnika o wydaniu decyzji. W dniu [...]r. w Urzędzie Skarbowym w T. została podatnikowi udostępniona dokumentacja związana z postępowaniem w sprawie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, co podatnik potwierdził własnoręcznym podpisem. Tego samego dnia podatnik został przesłuchany w charakterze podejrzanego w ramach prowadzonego przygotowawczego postępowania karnego skarbowego. Odpis wniosku o wyjawienie majątku dłużnika wraz z wezwaniem na rozprawę przed Sądem Rejonowym w T. został doręczony podatnikowi w dniu [...] r. Podatnik osobiście stawił się na posiedzenie Sądu Rejonowego w T. w dniu [...] r. Następnie w dniu [...]r. podatnik złożył wniosek o udostępnienie akt sprawy w związku z udzielonym pełnomocnictwem w dniu [...]r. do zastępowania podatnika w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych dokonanej m. in. w dniu [...]stycznia 1999 r. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, że podatnik dowiedział się o wydaniu decyzji najdalej w dniu [...]r. Tym samym żądanie wznowienia postępowania mogło być skutecznie wniesione najpóźniej w dniu [...] r. W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nierozważnie wszechstronnie materiału dowodowego. Strona zarzuciła również naruszenie art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania wniesiony został z uchybieniem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji oraz naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji braku skutecznego doręczenia decyzji. Podatnik zarzucił, że gdyby istotnie wiedział o wydaniu decyzji w terminie wskazanym przez organ z pewnością złożyłby odwołanie od decyzji. Ponadto organ pierwszej instancji z naruszeniem dyspozycji art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej ustalił termin doręczenia decyzji podatnikowi. Zdaniem strony również pozostała argumentacja organu jest chybiona. Postępowanie przygotowawcze dotyczy całkiem odmiennej materii, od tej którą objęte było postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego. Podatnik nie musi wiedzieć dla potrzeb postępowania karnego, kiedy i jaka decyzja zapadła i czego ona w szczególności dotyczy. Również ani złożenie oświadczenia przez podatnika, że nie powinien płacić odrębnego podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości ani ustanowienie pełnomocnika w celu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie świadczy o wiedzy podatnika o decyzji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowe we W. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji może nastąpić przede wszystkim w wyniku doręczenia decyzji, ale także w wyniku podjęcia czynności postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji, a także w dniu, w którym strona w jakikolwiek inny sposób dowiedziała się o wydaniu decyzji, o ile decyzja nie została prawidłowo doręczona. W niniejszej sprawie, jakkolwiek doręczyciel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie podał miejsca pozostawienia awiza, to jednak brak takiej informacji nie stanowi naruszenia art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Zatem przedmiotową decyzję należy uznać za doręczona w dniu [...]r. i powyższą datę przyjąć za dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Niezależnie od powyższego, w ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że podatnik informację o decyzji powziął wcześniej niż miesiąc przed dniem złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Świadczy o tym adnotacja z dnia [...]r. o udostępnieniu podatnikowi dokumentacji związanej z postępowaniem wymiarowym. Nie można również dać wiary, że podatnik nie wiedział w postępowaniu karnym skarbowym, że decyzja będąca podstawą uszczuplenia zapadła i czego dotyczyła. Trudno także dać wiarę, że podatnik uczestnicząc osobiście w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w T. nie wiedział, w jakiej sprawie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, jakiego zadłużenia dotyczy, a tym samym jakiego dokumentu jest konsekwencją. Gdyby podatnik nie wiedział o istnieniu decyzji nie udzieliłby pełnomocnictwa w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzut naruszenia art. 241 § 2 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej za bezzasadny. Za bezpodstawny uznał organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 187 § 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, ponieważ wznowienie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku było niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania wniesiony został z uchybieniem miesięcznego termin od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji oraz naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie brak skutecznego doręczenia decyzji. Skarżący wskazał, że organy podatkowe obu instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów związanych z doręczeniem, tj. art. 150 Ordynacji podatkowej. Tym samym decyzja została dotknięta wadą prawną, która skutkować winna wznowieniem postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący wywodzi, że zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji nie zostało w ogóle wypełnione przez pracownika poczty, doręczającego korespondencję. Skoro na przesyłce, jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak było informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, tym samym w ocenie skarżącego z naruszeniem dyspozycji art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ustalił termin doręczenia decyzji adresatowi. Jeżeli nie wiadomo, jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane, a zatem zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ II instancji wadliwie ocenił dokumenty w postaci zwrotnych potwierdzeń odbioru, które wbrew stwierdzeniom organu wskazują jednoznacznie, że doręczenie decyzji Urzędu Skarbowego w T. było wadliwe. Według skarżącego również dalsza argumentacja organu jest chybiona. Postępowanie przygotowawcze karno – skarbowe dotyczy całkiem odmiennej materii od tej którą objęte było postępowanie wymiarowe w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego. Celem postępowania karno - skarbowego jest uzyskanie odpowiedzi, czy podatnik popełnił swoim działaniem/zaniechaniem czyn karalny. Podatnik nie musi wiedzieć dla potrzeb postępowania karnego, kiedy i jaka decyzja zapadła i czego ona w szczególności dotyczy. Również ani złożenie oświadczenia przez podatnika, że nie powinien płacić odrębnego podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości ani ustanowienie pełnomocnika w celu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie świadczy o wiedzy podatnika o decyzji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ( ... ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Działając w ramach przyznanych kompetencji Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do uchylenia objętej skargą decyzji. W rozpatrywanej sprawie strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Urzędu Skarbowego w T. w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j.:Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. ), argumentując że decyzja ta nie została stronie skutecznie doręczona. Organ podatkowy natomiast uznał, że decyzja Urzędu Skarbowego w T. została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, jednakże wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu miesiąca od dnia powzięcia przez skarżącego wiadomości o wydaniu decyzji. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego jest instytucją szczególną, gdyż sprzeciwia się ona jednej z podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj. – określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej – zasadzie trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Instytucja wznowienia pozwala natomiast na rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym. Wznowienie postępowania stwarza prawnie określoną możliwość powtórnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych ( przesłanek wznowienia postępowania ), wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 pkt 1 – 11 Ordynacji podatkowej. Przepis ten jednoznacznie stanowi, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a więc taką, od której nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym. Wznowienie postępowania podatkowego odnosi się więc tylko do postępowań zakończonych decyzją posiadającą atrybut ostateczności. Badanie, czy decyzja której wznowienie dotyczy ma charakter ostateczny, organ podatkowy jest obowiązany przeprowadzić jeszcze przed wszczęciem tego postępowania w fazie wstępnej, analizując dopuszczalność wznowienia postępowania. Organ zobowiązany jest wówczas do zbadania wniosku o wznowienie pod względem formalnym, a więc czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej do jego złożenia, czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją ostateczną, czy w żądaniu wskazano ustawową podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do wniesienia żądania o wznowienie postępowania. Niewątpliwie ostateczna może być tylko decyzja skutecznie doręczona stronie w jednym z trybów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 212 Ordynacji podatkowej organ związany jest decyzją od chwili doręczenia. Decyzja niedoręczona nie nakłada obowiązków na stronę, nie ma też przymiotu ostateczności. Decyzja niedoręczona nie może być wykonywana przez organ, a stronie służą wówczas środki obrony przed jej wykonaniem przewidziane w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro wznowienie postępowania może nastąpić tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to naruszenie przepisów dotyczących doręczania nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że decyzja nie stała się ostateczna, instytucja wznowienia postępowania nie znajduje w ogóle zastosowania. Zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres 7 dni w urzędzie gminy ( miasta ) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Stosownie natomiast do art. 150 § 2 zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powyższy przepis umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub urzędu gminy ( miasta ) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Taki tryb doręczania jest wyjątkiem od zasady właściwego doręczania korespondencji i przesłanki jego zastosowania winny być interpretowane ściśle. Jak już powyżej wskazano, skuteczne doręczenie pisma w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej uwarunkowane jest spełnieniem dwóch przesłanek: złożeniem pisma na czas określony w tym przepisie w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy i pozostawieniem zawiadomienia o miejscu złożenia pisma. Przyjęcie tzw. fikcji doręczenia pisma możliwe jest po uprzednim ustaleniu, że o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy adresat został niewątpliwie zawiadomiony w sposób określony w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Od spełnienia tego warunku zależy bowiem przyjęcie, że adresat miał realną możliwość powzięcia wiadomości o nadejściu przesyłki i jej przechowywaniu w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy oraz, że swoim zaniechaniem uchybił obowiązkowi dochowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie uzasadnione wątpliwości budzi, czy obowiązek pozostawienia zawiadomienia adresata w miejscach do tego przewidzianych o przechowywaniu korespondencji w Urzędzie Pocztowym w W. M. został spełniony. Dla uznania, że decyzja Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne było wykazanie przez organ podatkowy, że Urząd Pocztowy w W. M. zawiadomił stronę w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać. Skoro z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na zwróconym do nadawcy potwierdzeniu odbioru decyzji nie wynika jakakolwiek informacja o sposobie zawiadomienia skarżącego, że adresowana do niego przesyłka przechowywana jest w placówce pocztowej ( nie została wypełniona rubryka o umieszczeniu zawiadomienia w przewidzianym do tego miejscu ), to istnieją uzasadnione wątpliwości, czy takie powiadomienie zostało adresatowi pisma pozostawione. Wątpliwości tych nie usuwa również adnotacja doręczyciela na potwierdzeniu odbioru i kopercie o dwukrotnym awizowaniu pisma. Nie wiadomo bowiem, czy zawiadomienie ( awizo ) zostało pozostawione w miejscu wymienionym w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej i czy adresat miał realną możliwość zapoznania się z informacją w tym zakresie. W literaturze i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że jedynie doręczenie zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej wywołuje skutki prawne przewidziane przez obowiązujące przepisy. W przypadku błędnego doręczenia czynność ta uważana jest za bezskuteczną. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, czy istotnie zawiadomienie o przechowywaniu pisma w Urzędzie Pocztowym w W. M. zostało pozostawione przez doręczyciela w miejscu wskazanym w tym przepisie. W tej sytuacji przyjęcie przez organy podatkowe, że decyzja wymiarowa została doręczona skarżącemu w dniu [...]r. nastąpiło z naruszeniem art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że decyzja ta stała się ostateczna, co stanowi warunek do wznowienia postępowania. W ocenie Sądu powyższe uchybienie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, skutkujące sporządzeniem częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie miało wpływu na wynik sprawy. W przypadku bowiem stwierdzenia przez organ podatkowy przy wstępnej ocenie wniosku o wznowienie postępowania braku przymiotu ostateczności decyzji, organ podatkowy zobowiązany jest do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania zgodnie z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy również odmówił wznowienia postępowania w sprawie, stwierdzając niedopuszczalność wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Słusznie organy wskazały, że zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Chodzi tu o datę powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji, a nie o jej doręczeniu stronie. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Złożenie żądania po upływie powyższego terminu powoduje niedopuszczalność wznowienia postępowania. Dlatego strona powinna wykazać, kiedy i skąd powzięła wiadomość o wydaniu decyzji. Jeżeli tego nie uczyni, organ podatkowy ma obowiązek wyjaśnić tę okoliczność w toku postępowania. Wbrew wymogom wynikającym z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej skarżący nie wskazał, kiedy ( w jakiej dacie ) dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, tj. o wydaniu decyzji wymiarowej, a więc nie wykazał zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia podania. Skarżący ogranicza się jedynie do negowania ustaleń organów w tym zakresie i wyjaśnia, że nie powziął wiedzy o wydaniu decyzji, tak jak to przedstawia organ I instancji, co wynikało z tego że doręczenie decyzji nastąpiło niezgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej ( str. 3 skargi ). W ocenie Sądu organy zasadnie wskazały, że skarżący powziął wiadomość o wydaniu decyzji o wiele wcześniej niż miesiąc przed złożeniem żądania wznowienia postępowania. O wcześniejszym powzięciu wiadomości o wydaniu decyzji świadczy adnotacja z dnia [...]r. o zapoznaniu podatnika z dokumentacją związaną z postępowaniem wymiarowym, podpisana również przez podatnika. W tym samym dniu skarżący został przesłuchany w charakterze podejrzanego i jak wynika z protokołu przesłuchania został szczegółowo poinformowany o treści zarzutu, w tym o wysokości należnego zryczałtowanego podatku dochodowego. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut strony, że podatnik w trakcie postępowania karno – skarbowego nie został poinformowany o treści wydanego rozstrzygnięcia. Należy wnioskować, że podatnik w związku z prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym właśnie w dniu przesłuchania w charakterze podejrzanego zapoznał się z aktami postępowania wymiarowego. Następnie w dniu [...] r. skarżącemu doręczono odpis wniosku o wyjawienie majątku dłużnika wraz z wezwaniem na rozprawę przed Sądem Rejonowym w T. w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego. Skarżący osobiście uczestniczył w rozprawie w dniu [...]r. Ponadto w dniu [...]r. skarżący udzielił pełnomocnictwa do zastępowania go przed organami podatkowymi w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych dokonanej w dniu [...]stycznia 1999 r. Wobec tak sformułowanej treści pełnomocnictwa niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego, że złożenie tego pełnomocnictwa nie świadczy o wiedzy podatnika o decyzji podatkowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności organy podatkowe zasadnie przyjęły, że skarżący złożył żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem miesięcznego terminu od daty powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wobec odmowy wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia żądania nieuzasadniony jest również zarzut niezastosowania art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.