I SA/Wr 1878/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze na oznaczoną w sentencji decyzję wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazał, że zapłata kwoty podatku (60.419 zł) spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu oraz jego najbliższym znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił, że pracuje jako grafik i uzyskuje miesięcznie dochód w kwocie 1.269,37 zł netto. Żona skarżącego jest nauczycielką i miesięcznie zarabia 2.229,48 zł netto. Małżonkowie wychowują dziecko, a uzyskiwane przez nich dochody wydawane są na bieżące opłaty i wydatki. Podał, że nie dysponuje żadnymi środkami koniecznymi do uregulowania wymaganego podatku. Zapłata zaś żądanej przez organ podatkowy kwoty spowoduje powstanie u skarżącego znacznej szkody, polegającej na czasowym pozbawieniu środków do życia. Na wezwanie Sądu skarżący przedłożył zeznania podatkowe za 2013 i 2014 r., z których wynika, że w 2013 r. małżonkowie osiągnęli dochód w kwocie około 76 tys. zł, a w 2014 r. około 90 tys. zł. Oświadczył również, że ma kredyt hipoteczny na kwotę 315.533,48 zł (rata 1.370 zł) oraz pożyczkę mieszkaniową na kwotę 15.000 zł (rata 256 zł). Przedstawił także zestawienie miesięcznych wydatków (6.856 zł) oraz wynagrodzeń (7.230 zł), w tym wydruki rachunków bankowych, na których we wrześniu, październiku, listopadzie salda były dodatnie (skarżący: odpowiednio 4.500,16 zł, 6.65,16 zł, 2.594 zł; żona skarżącego: 3.255,93 zł; 5.582,56 zł; 6.910 zł). Skarżący i jego małżonka wskazali również, że nie posiadają lokat bankowych i kart kredytowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu był niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd zatem jest uprawniony rozstrzygnąć wniosek pozytywnie jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy. Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała, aby w sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku skarżący podnosił, że nie posiada środków pieniężnych na pokrycie zobowiązania podatkowe w kwocie określonej przez organy podatkowy. W opinii skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go i jego rodzinę czasowo znacznej części niezbędnych środków do życia. Zdaniem Sądu, przedłożone przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają w żadnej mierze tezy o trudnej sytuacji finansowej rodziny. Z zeznań podatkowych wynika bowiem, że dochód małżonków ciągle wzrasta. Miesięczny poziom zarobków małżonków (oraz wpływów na konto) jest zaś równy, a nawet wyższy od przeciętnego wynagrodzenia krajowego. Sytuacja finansowa rodziny skarżącej należy więc ocenić jako bardzo dobrą. Nieuzasadnione są też twierdzenie skarżącego, że czasowe pozbawienie go (i jego rodziny) pewnych środków stanowi znaczne wyrządzenie szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie jest tożsamy z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie podnosi się bowiem, że trudna sytuacja materialna strony nie jest wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienia NSA: z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10; z dnia 30 czerwca 2011 r., II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Trzeba przy tym zauważyć, że dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). Czasowe zaś niedogodności w związku z ewentualnym wszczęciem egzekucji nie są natomiast podstawą do wstrzymania wykonania aktu. Ponadto należy wyjaśnić, że wykonanie decyzji podatkowej zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody, zwłaszcza gdy przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Warto odnotować, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, nie naprawiłoby. Podsumowując w sprawie należało uznać, że skarżący nie wykazał zasadności zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.