I SA/Wr 188/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi Z. K. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 633/09 zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r. zarządza: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z.K., pismem z dnia 9 stycznia 2011 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Wr 633/09. W treści skargi zawarł wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, adw. I.G. Odnosząc się do powyższego wniosku należy zauważyć, że w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy skarga w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na podstawie tego orzeczenia Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła na pełnomocnika z urzędu adw. K. B. Zagadnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy było już przyznane stronie w postępowaniu, co do którego wniosła skargę o wznowienie, było przedmiotem uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10. W jej uzasadnieniu Sąd stwierdził, że "przyznane prawo pomocy w sprawie odnosi się do sprawy wnoszonej do rozpoznania przez sąd, a nie do określonych faz czy rodzaju postępowania sądowego w takiej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji rozciąga się na postępowanie zażaleniowe i kasacyjne. To, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, toczącym się na skutek skargi o wznowienie postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, nie oznacza, że dotyczy ono innej sprawy. Nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, iż prawo pomocy nie jest przyznawane w sprawie w znaczeniu materialnoprawnym, którą wyznacza określony stosunek prawny poddany pod osąd sądu, ale w sprawie w znaczeniu techniczno-procesowym, którą wyznacza wszczęcie określonego rodzaju postępowania sądowego i jego zakończenie." Tym samym NSA uznał, że prawo pomocy przyznane w zakresie całkowitym, to jest przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), w postępowaniu ze skargi rozciąga się na postępowanie wszczęte skargą o wznowienie postępowania. Mając zatem na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie skarżący – na podstawie powołanego wyżej prawomocnego postanowienia z 10 sierpnia 2009 r. – pozostaje zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych i przysługuje mu adwokat z urzędu, który został już wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką. Z. K. udzielił adw. K. B. ogólnego pełnomocnictwa do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy o sygn. I SA/Wr 633/09, dotyczącej podatku od środków transportowych. Pełnomocnictwo to nie zostało odwołane. Stosownie do treści art. 39 pkt 1 p.p.s.a., pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Zatem w niniejszej sprawie pełnomocnikiem skarżącego nadal jest wskazany wyżej adwokat. W tym stanie rzeczy wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie jako pełnomocnika z urzędu adw. I. G. należało uznać za bezprzedmiotowy. Wyjaśnić wypada, że w sytuacji niezadowolenia z pomocy prawnej udzielonej przez dotychczasowego pełnomocnika, skarżący może zwrócić się o jego zmianę do właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej. Jego wyznaczanie bowiem pozostaje poza kompetencją Sądu, co wynika z treści art. 253 p.p.s.a., zgodnie z którym o wyznaczenie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej, rady okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. Uznając zatem wniosek skarżącego za bezprzedmiotowy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzeczec jak sentencji.