I SA/Wr 1893/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.925,00 (słownie: dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, zaskarżyła powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 12 ust. 3 pkt 4 i art. 14 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, iż decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnił skargę w całości. Decyzją tą Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] i określił stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok w kwocie [...]. Decyzja autokontrola została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 02.01.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "uppsa" – organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten umożliwia organowi podatkowemu ponowną weryfikację swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Spełnienie zatem przesłanek wynikających z powołanego przepisu, powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, co z kolei skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 uppsa. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 uppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie organ podatkowy drugiej instancji uwzględnił skargę strony, uchylając decyzje organów podatkowych obu instancji i orzekł co do istoty sprawy. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 02.01.2008 r. i nie została zaskarżona do tut. Sądu. W ocenie Sądu, w wyniku wydania przez organ podatkowy drugiej instancji ww. decyzji autokontrolnej, zaskarżona decyzja została pozbawiona bytu prawnego. Oznacza to zatem, że przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Z tych względów postępowanie zainicjowane skargą na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., stało się bezprzedmiotowe. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 uppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 201 § 1 uppsa. W skład zasądzonej kwoty kosztów postępowania wchodzi uiszczony przez stronę wpis w wysokości [...] wynagrodzenie za czynności radcy prawnego – [...] i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – [...].