I SA/Wr 1906/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.NSA Halina Betta Sędziowie: S. WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Barbara Głowaczewska Po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. postanawia: I umorzyć postępowanie w sprawie II zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz Skarżącego P. R. kwotę 2.941,20 zł. (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści jeden złotych i dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. utrzymała w mocy orzeczenie Urzędu Skarbowego w D. określające P. D. kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. r. Czynności kontrolne ujawniły, iż Skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą A był właścicielem gruntów zabudowanych nieruchomościami, na które bez jakiegokolwiek tytułu prawnego ponosiła wydatki Spółka Jawna B z siedzibą w P. G. Z treści wyjaśnień złożonych przez Skarżącego w toku postępowania wynikało, iż jego zamiarem było adaptowanie nieruchomości dla potrzeb działalności prowadzonej przez Spółkę, która poniesione wydatki traktowała jako inwestycja w obcym środku trwałym. Spółka wartością ponoszonych nakładów obciążała Skarżącego doliczając 10 % zysku oraz należny podatek od towarów i usług, co zostało wyrażone w fakturze z dnia [...]. Oceniając powyższe czynności jako rozliczenie nakładów inwestycyjnych poniesionych przez Spółkę w obcym środku trwałym Urząd Skarbowy uznał, iż jest to czynność nie podlegająca opodatkowaniu, a skoro tak to po myśli § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) otrzymana od Spółki faktura nie może stanowić dla Skarżącego podstawy do odliczenia podatku w niej zawartego. W złożonym odwołaniu Skarżący, zastępowany przez pełnomocnika, zarzucał organowi I instancji naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż zakupione przez Stronę nakłady nie stanowią podatny do obniżenia podatku naliczonego. Izba Skarbowa utrzymała w mocy rozstrzygniecie Urzędu Skarbowego podzielając zawartą w nim argumentację W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący domagał się uchylenia decyzji Izby Skarbowej, podnosząc zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i wskazując, iż w istocie sporna faktura w istocie pomimo błędnego oznaczenia sprzedawanej usługi dokumentuje wykonanie prac budowlanych, a zatem Skarżącemu służy prawo do odliczenia zawartego w niej podatku. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie powołując się na stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W dniu 28 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., informujące o uwzględnieniu w całości ww. skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1.01.2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na mocy przepisów wprowadzających ww. regulacje, sprawy wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego, które nie zostały zakończone do dnia 1.01.2004 r. podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne wg ww. przepisów. Oznacza to, iż w zakresie rozpoznawanej sprawy winny być stosowane regulacje nowej procedury postępowania przed sądami administracyjnymi. Materia nowej ustawy w art. 54 § 3 zawiera instytucję odpowiadającą w swej istocie regulacji art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) zezwalającą organom administracji na autokontrolę ostatecznej i zaskarżonej już decyzji. Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższe działanie znajduje wyraz w odpowiednio sformułowanej decyzji administracyjnej, która deroguje zaskarżone orzeczenie. Tym samym traci rację bytu postępowanie sądowe, znika bowiem przedmiot skargi. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż cofnięcie skargi i śmierć strony stało się bezprzedmiotowe. Nie budzi wątpliwości, iż jedną z przesłanek bezprzedmiotowości postępowania jest brak przedmiotu orzekania. Odnosząc powyższe do zaistniałego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż wobec uchylenia zaskarżonej decyzji przed dniem rozpoczęcia rozprawy postępowanie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe, a skoro tak, to zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 161 § 1 pkt 3 winno zostać umorzone. Jednocześnie wskazać należy na regulację art. 201 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - po myśli, którego skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów, także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ww. ustawy.