I SA/Wr 1912/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości "A" spółki z o.o. z siedzibą w O. w podatku akcyzowym za maj i czerwiec 2007 r. oraz za odsetki oraz za koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: - dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianej procedury, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, strona zobowiązana jest skonkretyzować przesłanki na podstawie których domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.10.2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Innymi słowy, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających obawę, że wykonanie tego aktu (przed jego sądową kontrolą) spowoduje w majątku zobowiązanego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podniósł okoliczności mające charakter wyłącznie merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał bowiem żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności, skarżący w żaden sposób nie odniósł się do potencjalnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w majątku zobowiązanego. Okoliczności te przesądzały o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności skarżący nie uprawdopodobnił. Z urzędu należy podnieść, że za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może w stanie faktycznym sprawy przesądzać sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego jaka wynika z zaskarżonej decyzji, ani również to, że skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie pełnomocnika z urzędu. Wysokość zobowiązania podatkowego sama w sobie nie jest w swoich skutkach równoznaczna z ryzykiem wystąpienia następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla oceny takiego ryzyka wymagane jest bowiem udokumentowanie przez wnioskodawcę, że wykonanie zaskarżonej decyzji (jeszcze przed sądową oceną legalności tego aktu) może spowodować skutki o jakich mowa w ww. przepisie. Analogicznie ocenić należy sytuację ze względu na którą stronie zostało przyznane prawo pomocy. Podnieść przy tym należy, że przesłanki przyznania stronie prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stąd sama okoliczność przyznania skarżącemu prawa pomocy nie zwalnia wnioskodawcy z obowiązku uprawdopodobnienia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując, wobec braku jakiegokolwiek odniesienia się przez skarżącego do potencjalnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu w majątku zobowiązanego, Sąd nie znalazł przesłanek do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, w nawiązaniu do treści uzasadnienia skargi w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki (analizowane w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.), jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.