I SA/Wr 1960/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; III. zwrócić stronie skarżącej kwotę 84 (osiemdziesiąt cztery) zł uiszczoną na poczet wpisu sądowego od skargi. Wraz ze skargą z dnia 13.11.2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca B. D. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9.03.2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie wnioskowanym. Postanowieniem z dnia 27.05.2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Z uwagi na powyższe, skarżącej w dniu 10.08.2016 r. doręczono odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14.07.2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł. W dniu 16.08.2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła kolejny wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 13.10.2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 5.12.2016 r., doręczonym skarżącej w dniu 11.01.2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Pismem z dnia 18.01.2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła sprzeciw na postanowienie z dnia 5.12.2016 r. Pismem z dnia 23.01.2017 r., doręczonym skarżącej w dniu 6.02.2017 r., ponownie doręczono B. D. odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14.07.2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł, wraz z pouczeniem jak przy pierwszym wezwaniu. Pismem z dnia 10.02.2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła wniosek o rozłożenie na raty wymaganej kwoty wpisu w wysokości 2.000 zł, dołączając kserokopię dowodu uiszczenia na rachunek bankowy tut. Sądu kwoty 84 zł. Postanowieniem z dnia 20.02.2017 r., doręczonym skarżącej w dniu 14.03.2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił sprzeciw jaki skarżąca wywiodła od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5.12.2016 r. uznając, że jest on niedopuszczalny albowiem od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, o czym skarżąca została pouczona. Jednocześnie, w wykonaniu zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 20.03.2017 r., pismem z dnia 27.03.2017 r., doręczonym stronie w dniu 12.04.2017 r., poinformowano skarżącą, że wpis od skargi nie podlega rozłożeniu na raty. Pismem z dnia 21.03.2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20.02.2017 r. o odrzuceniu sprzeciwu. W zażaleniu strona zawarła wniosek w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 19.04.2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca nawiązała do otrzymanego z Sądu pisma z dnia 27.03.2017 r. informując, że nie była wzywana do uiszczenia wpisu od skargi a złożony przez nią wniosek o raty jest nowym wnioskiem w przedmiocie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 20.04.2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z zakresu prawa pomocy (zainicjowane tym ostatnim wnioskiem) wyjaśniając, że od zażaleń wnoszonych w sprawie prawa pomocy nie pobiera się opłat sądowych, a zatem strona nie jest zobligowana do ponoszenia opłat w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga od której nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu W stanie faktycznym sprawy, w związku z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5.12.2016 r. skarżąca została wezwana do opłacenia skargi, zgodnie z doręczonym jej odpisem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14.07.2016 r. Wezwanie to wraz z odpisem rzeczonego zarządzenia skarżąca otrzymała w dniu 6.02.2017 r. Odbiór przesyłki sądowej pokwitowała D. D. (k. 154). Zapoczątkowany tym zdarzeniem bieg siedmiodniowego terminu do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi rozpoczął swój bieg w dniu 7.02.2017 r. i upływał w dniu 13.02.2017 r. (poniedziałek). Wymagany wpis sądowy w kwocie 2.000 zł nie został przez skarżącą uiszczony, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że dla podstaw do zastosowania w sprawie dyspozycji art. 220 § 3 p.p.s.a. nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że w dniu 10.02.2017 r. skarżąca uiściła na poczet wymaganego wpisu kwotę 84 zł. Odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia pełnego wpisu od skargi nie jest ograniczeniem prawa do sądu, o czym wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.04.2014 r., sygn. akt II OSK 824/14 i powołane tam orzecznictwo, opubl. na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie, mając na uwadze treść ostatniego pisma strony, tj. pisma z dnia 19.04.2017 r. (data stempla pocztowego, k. 174), w którym strona informuje że złożony przez nią (w dniu 10.02.2017 r.) wniosek o rozłożenie na raty wymaganego wpisu od skargi był w istocie kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy należy wyjaśnić, że nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uregulowania wpisu sądowego ponowne wniesienie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych wypływa obowiązek strony do uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt II FZ 608/05). W nawiązaniu do treści pisma skarżącej z dnia 19.04.2017 r. (data stempla pocztowego, k. 174) należy również podnieść, że nie jest prawdą jakoby skarżąca nie była wzywana w sprawie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ostatnie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, skierowane na adres strony podany w skardze, odebrała (w dniu 6.02.2017 r.) D. D. (k. 154), a wcześniejsze wezwanie w tym samym przedmiocie odebrała skarżąca w dniu 10.08.2016 r. (k. 91), w następstwie czego złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, który był przedmiotem rozpoznania w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 13.10.2016 r., a następnie, w postanowieniu Sądu z dnia 5.12.2016 r. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd skargę w sprawie odrzucił z powodu jej nieopłacenia, o czym orzekł jak w punkcie I postanowienia. Odnosząc się do zawartego w pkt II orzeczenia postanowienia o umorzeniu prawa pomocy należy wyjaśnić, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie z uwagi na okoliczności sprawy znajduje uzasadnienie w treści art. 249a p.p.s.a. Powołany przepis w zakresie znajdującym zastosowanie w sprawie stanowi, że jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu, z takim przypadkiem mamy do czynienia w sprawie, albowiem w przypadku ewentualnego zaskarżenia przez stronę postanowienia o odrzuceniu skargi strona nie będzie zobowiązana do uiszczenia żadnych kosztów postępowania, o czym przesądza treść art. 220 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3, wolne jest od wpisu. Uzupełniająco należy dodać, że umorzenie postępowania w sprawie prawa pomocy o czym orzekł referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 20.04.2017 r. odnosi się do wniosku strony złożonego na etapie postępowania wpadkowego, zainicjowanego wniesionym przez B. D. zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 20.02.2017 r. o odrzuceniu sprzeciwu. Orzeczenie referendarza nie odnosi się natomiast do ogólnych kosztów postępowania w sprawie, co uzasadniało ponowne zastosowanie w sprawie przepisu art. 249a p.p.s.a. Zawarte w pkt III postanowienia orzeczenie o zwrocie kwoty 84 zł znajduje swoje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.