I SA/Wr 1969/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczoną w sentencji decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2007 r., H. F. (dalej: skarżący, strona) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że nie posiada w tej chwili wolnych środków finansowych, które pozwoliłyby mu na zapłacenie spornego zobowiązania podatkowego. Skarżący argumentował, że jedynym realnym sposobem pozyskania niezbędnych środków na pokrycie zobowiązania podatkowego jest sprzedaż posiadanego przez niego majątku. Skarżący chciałby jednak uniknąć konieczności wyzbycia się swojego majątku, ponieważ w przypadku usunięcia z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji przyniosłoby to dla niego nieodwracalne skutki. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie zapłacić kwoty zobowiązania podatkowego także z bieżących wpływów. Jednocześnie zasygnalizował, że byłby w stanie spełnić zobowiązanie podatkowe tylko przy jego rozłożeniu na raty. Powyższe, w ocenie skarżącego, świadczy o tym, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie równoznaczna ze ziszczeniem się niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, zbycie majątku w postepowaniu egzekucyjnym będzie tożsame także z wyrządzeniem mu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Strona nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności i zdarzeń, które uzasadniałyby zastosowanie omówionej wyżej instytucji. Za taką okoliczność nie może być uznane ogólnikowe wskazanie, że zapłata określonej w decyzji należności spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego lub wyzbycie się majątku. Wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Trudna sytuacja finansowa skarżącego sama w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane konkretne okoliczności (uwiarygodnione stosownymi dokumentami), wskazane jako ewentualne następstwa wykonania spornej decyzji. W niniejszej sprawie jednakże skarżący takich dokumentów nie przedstawił. Należy wskazać, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi, czy prowadzenie wobec skarżącego egzekucji, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Niedopuszczalne jest rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z orzecznictwa, nie można utożsamiać faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji (nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony), z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania takiego zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.