I SA/Wr 1975/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I - Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 10 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadnienie skargi koncentrowało się na kwestionowaniu legalności zaskarżonego aktu, nie zawierając przy tym żadnego odniesienia do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: - dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, strona zobowiązana jest skonkretyzować przesłanki na podstawie których domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.10.2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). W stanie faktycznym sprawy, skarżący - zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - poprzestał jednie na zgłoszeniu owego wniosku, tj. nie wskazał ani w oparciu o jakie przesłanki wywodzi swoje żądanie, ani też tym bardziej, nie skonkretyzował grożącej mu szkody lub niebezpieczeństwa niepowetowanych skutków. Brak uzasadnienia złożonego wniosku uniemożliwiał Sądowi jego merytoryczną ocenę w kontekście przesłanek o jakich mowa w powołanym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.05.2004 r., sygn. akt FZ 65/04), a tym samym, obligował Sąd do orzeczenia o odmowie wstrzymania wykonalności decyzji stanowiącej przedmiot skargi w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.