I SA/Wr 1979/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. B. i M. B – wspólników s.c. A z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji ruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący – wspólnicy s.c. A z siedzibą w P. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na obawę wystąpienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej złożony w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony, albowiem objęte skargą orzeczenie nie nadaje się do wykonania w drodze egzekucji, a zatem, nie istnieje możliwość wstrzymania jego przymusowego wykonania. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), będący podstawą prawną wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu, stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak to zostało zasygnalizowane na wstępie, w sprawie, to jednak nie kwestia uprawdopodobnienia przez wnioskodawców przesłanek o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zgłoszonego wniosku a charakter prawny zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu w/w przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje odmowne, jak również decyzje, które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744) . Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie o odmowie zwolnienia spod egzekucji ruchomości – samochodu marki [...]. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżących żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Innymi słowy, nie skutkuje powstaniem węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogło zostać uwzględnione. Uzupełniająco należy dodać, że decyzja Sądu w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie obejmuje oceny zgodności z prawem tego postanowienia. Legalność zaskarżonego postanowienia będzie zatem podlegać przyszłej merytorycznej kontroli Sądu. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.