I SA/Wr 20/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. o nr [...], M. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając w tym zakresie żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna również znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Podkreślenia również wymaga, że powołana regulacja nie uprawnia do dokonywania oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przez pryzmat zgłoszonych w skardze zarzutów przeciwko skarżonej decyzji. Prowadziłoby to bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co na etapie postępowania incydentalnego wywołanego takowym wnioskiem, dopuszczalne nie jest. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że wnioskodawca nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty jakimkolwiek uzasadnieniem, nie zostały również przedłożone dokumenty obrazujące sytuację majątkową wnioskodawcy. Ponadto, jak już wyżej podkreślono, nie stanowią uzasadnienia dla przedmiotowego wniosku, zarzuty stawiane wobec skarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.