I SA/Wr 20/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. j. z siedzibą w Z. i I.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń od stycznia do kwietnia 2010 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tego tytułu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący – reprezentowani przez pełnomocnika procesowego – sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, bez podania podstawy prawnej oraz uzasadnienia tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że wobec niesprecyzowania przez skarżących -poprzez wskazanie podstawy prawnej - adresata wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji (czy wniosek ma zostać rozpatrzony przez sąd czy organ), Sąd uznał, że w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] nie uwzględnił wniosku skarżących, skarżący oczekują także na rozstrzygnięcie Sądu w tym przedmiocie. Podstawę prawną dla udzielenia przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą jest, że w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Tym samym, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przy czym, wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przeciwnym wypadku, jak przyjmuje się w orzecznictwie, np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1013/14 (dostępnym w internetowej Bazie Orzeczeń NSA), brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku, bowiem to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących podstawę wniosku. Podkreślenia również wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie zawiera on bowiem żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.). Do wniosku nie załączono również jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej. Zatem samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, potraktować należało jako niewystarczające dla udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.