I SA/Wr 2009/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Protokolant po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.W. - G. i A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. I. umarza postępowanie w sprawie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 768,10 zł (słownie: siedemset sześćdziesiąt osiem złotych 10/100) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Skarżący J. W. - G. i A.G. zaskarżyli decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...]. Kontrolujący, w związku z przyjęciem, iż ostatecznym celem zawartej w dniu [...] umowy leasingu operacyjnego był zakup na raty środka transportu - naczepy skrzyniowej [...] a nie czasowe, odpłatne korzystanie przez leasingobiorcę, stwierdził, iż skarżący zawyżył koszt uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą A o wydatki z tym związane. Powyższe ustalenia znalazły wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy. Skarżący w skardze z dnia [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, i zarzucili naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów ( Dz.U. Nr 28, poz. 129), a także art. 583 i 709 Kodeksu cywilnego, przez przyjęcie, iż zawarta przez skarżącego umowa leasingu operacyjnego ma w istocie charakter umowy sprzedaży na raty. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po ponownym przeanalizowaniu zarzutów skargi, uznał je w całości za zasadne i decyzją z dnia [...] o nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. oraz określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...]. Organ uznał, iż skoro skarżący był uprawniony w czasie trwania umowy leasingu operacyjnego jedynie do używania rzeczy, nie mając żadnych uprawnień właścicielskich, które są następstwem umowy sprzedaży, a ponadto z chwilą uiszczenia ostatniej opłaty z tytułu leasingu nie stał się automatycznie właścicielem przedmiotowej naczepy, a do przeniesienia własności rzeczy z leasingodawcy na leasingobiorcę koniecznym było zawarcie nowej, odrębnej umowy sprzedaży, to brak było podstaw do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu realizacji umowy leasingu operacyjnego. Z kolei pełnomocnik skarżących pismem z dnia [...] oświadczył, że nie podtrzymują oni skargi i wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270)- zwanej dalej upsa. Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie, których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Postępowanie staje bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 upsa) albo, jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę. Oświadczenie skarżącego w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla Sądu. Sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem podatkowym. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających uznanie oświadczenia skarżących za prawnie dopuszczalne. Skarżący złożyli oświadczenie na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 upsa. Organ podatkowy wydając ponownie decyzję uznał w całości zasadność zarzutów skargi. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 upsa postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. Sąd orzekł na podstawie art. art. 201 § 1 upsa zwrot kosztów postępowania.