I SA/Wr 2024/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi "A" z siedzibą w N. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania, że deklaracja VAT-7 za kwiecień 2014 r. nie wywołuje skutków prawnych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 30 kwietnia 2014 r. "A"(dalej: strona skarżąca) złożyła drogą elektroniczną deklarację VAT-7 za kwiecień 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ podatkowy) w piśmie z dnia 5 maja 2014 r., doręczonym 7 maja 2014 r., poinformował stronę skarżącą, że ww. deklaracja wpłynęła przed upływem okresu rozliczeniowego, tj. miesiąca kwietnia 2014 r. Przywołując treść art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1 oraz art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. w Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.) wskazał, że najwcześniejszy, możliwy termin do jej złożenia to pierwszy dzień następujący po zakończeniu miesiąca za jaki została złożona, tj. 1 maja 2014 r. W konsekwencji, zdaniem organu podatkowego, tak złożona przez stronę skarżącą deklaracja VAT-7 nie wywołuje skutków prawnych. Następnie w dniu 12 maja 2014 r. strona skarżąca złożyła deklarację VAT-7 za kwiecień 2014 r., zaś pismem z dnia 16 maja 2014 r. wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, gdyż - jej zdaniem – bezpodstawnie uznano, że deklaracja złożona w dniu 30 kwietnia 2014 r. nie wywołuje skutków prawnych. Odpowiadając na powyższe wezwanie organ podatkowy poinformował stronę skarżącą w piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r., doręczonym w dniu 23 czerwca 2014 r., że brak jest podstaw do spełnienia żądania strony skarżącej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, złożonej za pośrednictwem organu podatkowego, strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, zaskarżyła odmowę usunięcia prawa polegającego na uznaniu, że deklaracja VAT-7 za kwiecień 2014 r. złożona w dniu 30 kwietnia 2014 r. nie wywołuje skutków prawnych a wyrażoną w piśmie z dnia 18 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, że tego typu rozstrzygnięcie organu podatkowego, które nie znajduje podstaw w przepisach prawa, stanowi ewidentne bezprawie administracyjne. W ślad za skargą strona skarżąca uiściła kwotę 500 zł tytułem "kosztów sądowych za skargę na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa(...)". W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Szczegółowy zakres kontroli został zdefiniowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W sprawie niniejszej strona skarżąca zaskarżyła pismo stanowiące odpowiedź organu podatkowego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, przedmiot zaskarżenia nie mieści się w przedstawionym powyżej katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Niniejsza sprawa nie należy bowiem do kategorii spraw indywidualnych rozpatrywanych przez organy administracji publicznej, a tym samym nie należy ona do kategorii spraw, zakończonych wydaniem aktu administracyjnego określonego w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 i 4a p.p.s.a., jak również dokonaniem czynności materialno-technicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Nie można zatem uznać, jak twierdzi strona skarżąca, że niezadawalająca ją odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowi rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. W każdym razie, z wezwania do usunięcia prawa złożonego na skutek otrzymania przez stronę skarżącą pisma informującego ją, że złożona w dniu 30 kwietnia 2014 r. deklaracja nie wywołuje skutków prawnych, nie można wywodzić dopuszczalności skargi na odpowiedź na to wezwanie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano skarga na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego i dlatego na podstawie powołanego przepisu skarga ta podlegała odrzuceniu o czym Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienie. Zwrot uiszczonej przez stronę skarżącą kwoty 500 zł nastąpił na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.