I SA/Wr 2051/13

Dnia 29 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi M. i W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1), pkt 4, art. 4 ust. 1 pkt 1) i 2), art. 5, art. 6 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity w Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej powoływana jako u.p.o.l.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] nr [...] ustalającą M.J. i W.B. podatek od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. Organ podatkowy I instancji ustalił podatek od nieruchomości, w której skład wchodziło: budynek mieszkalny o powierzchni 120 m², budynki pozostałe o powierzchni 120 m², grunty pozostałe o powierzchni 93 m². Wskazano, że strona będąca od dnia 12 stycznia 2012 r. właścicielem powyższych nieruchomości w informacji w sprawie podatku od nieruchomości wykazała do opodatkowania powierzchnię gruntów 93 m² (działka nr [...]) oraz powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych – 120 m². W wyniku wszczęcia postępowania organ I instancji uznał, że strona nabywając od gminy nieruchomość miała wiedzę, że jest ona zabudowana budynkiem użytkowym, bowiem przedmiotem przetargu była działka o powierzchni 93 m² zabudowana budynkiem użytkowym o powierzchni 147,65 m². Strona nabyła prawo własności działki wraz z budynkiem użytkowym o powierzchni zabudowy 84,90 m², a będąc już właścicielem poczyniła starania w celu zmiany sposobu użytkowania wyżej wskazanego budynku użytkowego na mieszkalno-usługowy. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków nabyty przez stronę grunt sklasyfikowany został jako B - tereny mieszkaniowe. Ustalając podatek od nieruchomości Burmistrz S. przyjął do opodatkowania powierzchnię 93 m² gruntów pozostałych za okres luty – grudzień 2012 r., powierzchnię budynków pozostałych 120 m² za okres luty – październik 2012 r., powierzchnię budynków mieszkalnych 120 m² za listopad – grudzień 2012 r. W odwołaniu W. i M.B. zarzucili, że z treści pisma Powiatowego Biura Geodezji i Katastru z dnia [...] wynika, że funkcja mieszkalna budynku musiała być stwierdzona przez dniem 1 października 2012 r., bowiem operaty opisowo – kartograficzne z dniem tym stały się obowiązujące, a więc musiały być opracowane wcześniej. Organ oparł swoje ustalenia na dokumentach, które powstały w wyniku przyjęcia oświadczenia sprzedawcy zawartego w akcie notarialnym, iż budynek jest budynkiem użytkowym, co nie pozostawało w jego kompetencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze omawiając przepisy Ordynacji podatkowej odnoszące się do postępowania w sprawie i uznając, że nie zostały naruszone ich reguły, oraz uznając, iż organ I instancji zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, stwierdził, że prawidłowo ustalił ten organ, że przedmiotowy budynek położony na terenie działki nr [...] do października 2012 r. podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, a od listopada 2012r. – według stawki dla budynków mieszkalnych. Powołując się na wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r. (sygn. II FSK 1024/09 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji, www.orzecznictwo.nsa.gov.pl) stwierdził organ odwoławczy, że ujawnienie budynku w ewidencji gruntów i budynków jako budynku mieszkalnego może być uwzględnione przy wymiarze podatku dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do wpisania budynku w ewidencji i określenia jego podstawowej funkcji jako mieszkalnej. Podkreślił organ podatkowy II instancji przypisany danym z ewidencji gruntów i budynków walor dokumentu urzędowego posiadającego szczególną moc dowodową. Przedstawił treść przepisu art. 7a ust. 2 u.p.o.l. Stwierdził, iż podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków winien wszcząć procedurę ich zmiany, co może w konsekwencji prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznych w zakresie zobowiązań podatkowych. Organ podatkowy nie jest zobowiązany do podejmowania czynności w tym zakresie. Podniósł organ, że zarówno akt notarialny z dnia [...], jak również dane z odpisu rejestru gruntów i budynków, mają charakter dokumentu urzędowego, odnośnie których Ordynacja podatkowa przyjmuje domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą. Jak ustalono, dopiero w dniu 22 października 2012 r. została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków zmiana dotycząca danych ewidencyjnych budynków polegająca na zmianie funkcji tego budynku z "inne niemieszkalne" na "mieszkalne". Zmiana ta została ujawniona w bazie danych ewidencji w wyniku przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków, wszystkich obrębów ewidencyjnych miasta. Opracowane w ramach modernizacji projekty operatów opisowo – kartograficznych stały się z dniem 1 października 2012 r. obowiązującym operatem ewidencji gruntów i budynków (informacja Starosty z dnia 30 października 2012 r.). Podniosło Kolegium, że oparło się nie tylko na treści aktu notarialnego, ale także informacji Starosty określającego funkcję przedmiotowego budynku jako "inne mieszkalne" według stanu na dzień 12 stycznia 2012 r. oraz innych dokumentach. Od powyższej decyzji W. i M.B. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i jej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Z uwagi na sposób sformułowania przez skarżących skargi Sąd uznał za stosowne wskazać na wstępie podstawy i zakres orzekania przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1) lit. a, lit. c i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta polega na badaniu, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Nadto wskazania wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonych granic sądowej kontroli zaskarżonego aktu Sąd władny jest oceniać czynności procesowe organów podatkowych i rezultat tych czynności, których treść znajduje, w drodze zaskarżonego aktu, przełożenie na prawa i obowiązki adresata tego aktu. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organów podatkowych wyrażonego w tych rozstrzygnięciach. Decyzje te znajdują bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, ich wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w sprawie jest okres roku 2012, za jaki do budynku wybudowanego na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako B – tereny mieszkaniowe – organy podatkowe zastosowały stawkę opodatkowania przewidzianej w uchwale rady miasta – dla budynków pozostałych. Według skarżących budynek ten już przed dniem 1 października 2012 r. był, na skutek ich starań, budynkiem mieszkalnym i w związku z tym powinien być opodatkowany według stawki przewidzianej dla budynków tego rodzaju co najmniej od dnia 1 października 2012. Natomiast w ocenie organów podatkowych, powołujących się na dane wynikające z aktu notarialnego nabycia przez podatników nieruchomości oraz z ewidencji gruntów i budynków, stawka podatku od nieruchomości przewidziana dla budynków mieszkalnych zastosowanie będzie miała dopiero od dnia 1 listopada 2012 r. Rozstrzygnięcie zawisłego w sprawie sporu uzależnione było od wyniku oceny znaczenia dla ustalenia charakteru przedmiotowego budynku z jednej strony wskazanego przez podatnika stanu faktycznego opisanego przez skarżących oraz, z drugiej strony, danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i w akcie notarialnym dokumentującym nabycie przez podatników nieruchomości. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027) podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe dysponowały danymi z tej ewidencji, aktualnymi na początek roku podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l. dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym, która zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: aktów notarialnych, ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę, planu zagospodarowania przestrzennego, ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe oraz Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników. W ewidencji tej zgodnie z § 3-6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz. U. nr 107, poz. 1138) wykazuje się dane niezbędne do wymiaru podatku od nieruchomości. Zgodnie zatem z prawem w zaskarżonej decyzji okoliczności istotne dla wymiaru podatku ustalono w oparciu o urzędowe dane, a nie w oparciu o przekonanie strony, bez względu na jego odzwierciedlenie w faktycznym stanie budynku. W art. 6 ust. 8 w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. przewidziano, iż w razie zaistnienia w trakcie roku podatkowego okoliczności mającej wpływ na wysokość opodatkowania organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono podatek. W celu uzyskania takiej decyzji skarżący powinni byli stosownie do art. 6 ust. 6 ustawy złożyć właściwemu organowi informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na odpowiednim formularzu, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę decyzji. Ujawnienie przedmiotowego budynku w ewidencji gruntów i budynków jako budynku mieszkalnego w myśl art. 6 ust. 3 u.p.o.l. może być uwzględnione przy wymiarze podatku od nieruchomości dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym doszło do wpisania budynku w ewidencji i określenia jego podstawowej funkcji jako mieszkalnej. Co istotne, ujawnienie charakteru budynku może nastąpić z inicjatywy podatnika, zainteresowanego ustaleniem jego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z uwzględnieniem stawki podatku odpowiadającej charakterowi tego budynku. W sprawie bezsporne jest natomiast, że do takiego ujawnienia tej informacji w ewidencji doszło dopiero w dniu 22 października 2012 r. W konsekwencji w wyżej opisanym stanie faktycznym i prawnym organy podatkowe mogły uwzględnić przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości zmianę charakteru budynku, stosownie do wyżej wskazanych zasad, dopiero od dnia 1 listopada 2012 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym doszło do wpisania budynku w ewidencji i określenia jego podstawowej funkcji jako mieszkalnej, co w sprawie nastąpiło w dniu 22 października 2012 r. (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.) bez względu na to kiedy zmianie faktycznie uległ charakter tego budynku. Zasadnie jest też wskazać, że stosownie do art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Unormowanie to oznacza, że organy podatkowe stosują obowiązujące przepisy prawa i przy podejmowaniu czynności mogą kierować się tylko nakazami i zakazami wprowadzonymi w tych przepisach. Oznacza to, że organy te nie mogą kierować się innymi, nie przewidzianymi w treści przepisów prawa przesłankami realizacji swoich zadań. Do takich pozaprawnych przesłanek należy zaliczyć subiektywne, nie znajdujące odzwierciedlenia w wiążących organy podatkowe bazach danych, stanowisko podatników o wystąpieniu przesłanki zastosowania dla ustalenia ich zobowiązania w podatku od nieruchomości do wyżej wskazanego budynku niższej stawki podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Dlatego stanowisko wyrażone w zaskarżonych rozstrzygnięciach, wedle którego stawka podatku od nieruchomości przewidziana dla budynków mieszkalnych zastosowanie do będzie miała do spornego budynku dopiero od dnia 1 listopada 2012 r., Sąd ocenił za prawidłowe i odpowiadające obowiązującemu w tym zakresie prawu. Dodatkowo, działając na podstawie powołanego na wstępie rozważań art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przeprowadził ocenę prawidłowości zaskarżonych decyzji i prowadzącego do ich wydania postępowania podatkowego z punktu widzenia również innych obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W jej rezultacie stwierdził Sąd, że przy rozstrzyganiu sprawy oraz procedowaniu organów podatkowych nie doszło w sprawie do naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonych decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 Prawa o postę-powaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.