I SA/Wr 2058/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącego W. G. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 6 marca 2014 r. W. G. (dalej: wnioskodawca, zainteresowany, skarżący) zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów. Wnioskodawca, po przedstawieniu opisu zaistniałego stanu faktycznego, zadał następujące pytanie: "Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości wymienionych w poz. 68, w przypadku gdy w umowie sprzedaży Wnioskodawca rozbije wartość transakcji na grunt i osobno sprzedaż sklepu, Zainteresowany powinien zapłacić podatek dochodowy z tytułu prowadzonej działalności również od ewentualnego dochodu ze sprzedaży działek, czy tylko od dochodu ze sprzedaży budynków sklepowych?". Według wnioskodawcy, sprzedaż gruntów będzie stanowiła przychód niezwiązany z działalnością gospodarczą. Wynika to z faktu, że grunty - na których wnioskodawca wybudował budynki handlowe - nigdy nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych i nie stanowiły środków trwałych firmy. Wnioskodawca wskazał, że podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 17 lutego 2014 r. (II FPS 8/13). W interpretacji indywidualnej z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że przedmiotowe nieruchomości (zakupione odpowiednio w 1997 i 2004 r.) stanowiły składniki majątku wykorzystywane w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, to otrzymany z ich sprzedaży przychód stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej. Zdaniem organu, w sprawie nie ma znaczenia fakt, że w umowie sprzedaży wnioskodawca rozbije wartość transakcji osobno na grunt i sprzedaż sklepu. W ocenie organu, grunt - jako nierozerwalnie związany z posadowionymi na nim przedmiotowymi budynkami handlowymi - należy również uznać za wykorzystywany w działalności gospodarczej, a przychody uzyskane z jego sprzedaży zaliczyć do przychodów z działalności gospodarczej. Zainteresowany powinien więc zapłacić podatek dochodowy z tytułu prowadzonej działalności również od ewentualnego dochodu ze sprzedaży działek, a nie tylko - jak wskazał - od dochodu ze sprzedaży budynków sklepowych. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją indywidualną, wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie jego stanowiska za prawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w dniu [...] maja 2014 r. interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, W. G. - działając przez pełnomocnika - zarzucił naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 261 ze zm.). W treści skargi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (interpretacja indywidualna z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]), uznając stanowisko skarżącego za prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że interpretacja wydana w trybie autokontroli, została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu. Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z powołanego unormowania wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]) - doręczoną skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2014 r. - zmienił zaskarżoną interpretację, uznając stanowisko skarżącego za prawidłowe. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek powyższego przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez organ podatkowy czyni zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi na rzecz skarżącego, obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, opłatę skarbową za pełnomocnictwo procesowe w kwocie 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego - doradcy podatkowego E. S. w kwocie 240 zł, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji postanowienia.