I SA/Wr 2083/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.S. i S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 25 października 2013 r. p. G.S. i p. S.S. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 24 września 2013 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z 25 czerwca 2013 r., znak [...], w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 257.091,00 złotych oraz odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2008 r. w łącznej wysokości 13.569,00 złotych. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych przez Dyrektorów: Izby Skarbowej i Urzędu Kontroli Skarbowej we W. motywowany niezwykle trudną sytuacją finansową obojga skarżących. Podkreślono, że przed organem kontroli skarbowej toczy się jeszcze siedem innych spraw w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za lata 2005 – 2008 oraz podatku od osób fizycznych za lata 2005-2007. Na podstawie wydanych w tych postępowaniach ostatecznych decyzji skarżący zostali zobowiązani do zapłaty kwoty kilkuset tysięcy złotych z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżący podnieśli, że poza nieuregulowaną a wymagalną wierzytelnością w kwocie 1.800.000,00 złotych przysługującą od Miasta W., nie posiadają aktualnie większego majątku, z którego mogliby uregulować całą należność względem Skarbu Państwa, zaś egzekucja zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania pozbawi p. S.S. jakichkolwiek środków pozwalających mu na dalsze prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej, a w konsekwencji zwolnienie wszystkich pracowników i ogłoszenie upadłości. Skarżący nawiązali również do swoich warunków osobistych wskazując, że w związku z toczącymi się licznymi postępowaniami kontrolnymi, stan zdrowia p. S.S. uległ znacznemu pogorszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady ustanowionej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06) Zwrócić zatem uwagę należy, iż przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, iż w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 24 września 2013 r., znak [...], z uwagi na brak dowodów świadczących o takiej sytuacji skarżących, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, iż skarżący nie przedstawili na poparcie swojego twierdzenia o trudnej sytuacji finansowej żadnych dokumentów pozwalających na ocenę przez Sąd ich obiektywnego położenia materialnego. W szczególności nie udowodniono ani wysokości pasywów, które obciążają Wnioskodawców, ani aktywów którymi aktualnie dysponują. Sądowi nie jest wiadomo jaki jest stan finansowy działalności gospodarczej prowadzonej przez p. S.S., ilu pracowników zatrudnia i na jakim etapie są prowadzone przez niego projekty. Brak jest również dowodów świadczących o jego szczególnej sytuacji zdrowotnej. Wobec powyższego Sąd nie mógł w żaden sposób ocenić czy w rzeczywistości istnieją uzasadnione podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.