I SA/Wr 209/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W motywach wniosku podniósł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej strony i konieczności likwidacji prowadzonej działalności, co jest równoznaczne z pozbawieniem strony źródła dochodów, niezbędnego dla utrzymania siebie i rodziny. Wykonanie decyzji przed poddaniem jej kontroli sadowej doprowadzić może do rychłej utraty płynności finansowej strony, utraty sprzedaży i likwidacji działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując analizy wniosku stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, nie może bowiem odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. A takich informacji, które obrazowałyby sytuację strony, nie przedstawiono. Skarżący nie podał bowiem żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga skarżący. Brak jest informacji o stanie kont bankowych (za wyjątkiem, że są zajęte), posiadanym majątku ruchomym, czy nieruchomym i innych, które obrazowałyby sytuacje majątkową strony i dlatego Sąd nie jest w stanie ocenić wpływu przytoczonych przez skarżącego okoliczności na jego funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd, o których mowa w powołanym przepisie, nie mogą zostać uznane także ogólne stwierdzenia strony dotyczące konsekwencji finansowych ( utrata płynności finansowej, niemożność uzyskiwania dalszych dochodów, zaniechanie dalszej sprzedaży, likwidacja działalności ). Na marginesie powyższych wywodów należy wskazać, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie w każdym przypadku związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.