I SA/Wr 2105/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Gocki Asesor sąd. Marzena Łozowska Protokolant: St. sekr. sąd. Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2004 r. sprawy ze skargi C. i J. P. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...], którą uchylono w części decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. i orzeczono obniżyć zaległość podatkową z tytułu wskazanego podatku z kwoty 71.653,50 zł do kwoty 28.566,60 zł oraz odsetki za zwłokę obliczone na dzień wydania decyzji przez organ podatkowy I instancji z kwoty 182.175,80 zł do kwoty 72.631,60 zł. Decyzja wyżej wskazana wydana została w wyniku rozpatrzenia przez Izbę Skarbową odwołania z dnia 17 września 2000 r. od decyzji Urzędu Skarbowego w B. wydanej w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego na skutek uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 22 października 1999 r. I SA/Wr 126/97 decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, iż w zakresie prac modernizacyjnych dot. stodoły stanowiącej w części własność podatnika, a w części dzierżawionej od innej osoby, organy podatkowe winny dokonać rozdzielenia i ustalenia jakie dokładnie prace i na jaką wartość podatnik wykonał w obiekcie, który stanowił jego własność, a jakie prace i o jakiej wartości na obiekcie dzierżawionym, w szczególności czy przekraczały one kwotę 1.000 zł. i Zdaniem Sądu było to bowiem istotne dla ustalenia, czy można uznać, iż w sprawie mamy do czynienia z inwestycją w obcy środek trwały. Konieczność dokonania ustaleń faktycznych w tym zakresie była powodem uchylenia wskazanych decyzji. Za prawidłowe, NSA uznał wyłączenie przez organy podatkowe z kosztów prowadzonej działalności wydatków na kwotę 8.591,20 zł związanych z pracami dotyczącymi drogi, placu składowego oraz chodnika, gdyż zostały one poniesione na wytworzenie nowego środka trwałego. Również pozostałe ustalenia organów i skutki z tego płynące, Sąd uznał za prawidłowe. Urząd Skarbowy w B. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie wskazanym w wyroku Sądu, o którym była mowa wcześniej. Mimo wezwań organu Podatnicy nie przedłożyli w trakcie ponownego postępowania podatkowego niezbędnych dowodów oraz nie złożyli wyjaśnień w zakresie ustalenia jakie prace i na jaką wartość wykonane zostały w obiekcie, który stanowił jego własność, zaś jakie prace i w jakiej wysokości na obiekcie dzierżawionym. W tej sytuacji Urząd Skarbowy w celu rozstrzygnięcia sprawy wykorzystał materiały zebrane w trakcie prowadzonego wcześniej postępowania przez Urząd Skarbowy w N., bez dokonania rozgraniczenia wydatków poniesionych na część stodoły stanowiącą własność podatnika i na część dzierżawioną. W konsekwencji powyższego w dniu [...] wydał decyzję Nr [...] identycznie rozstrzygającą sporne kwestie, jak uprzednio wydana decyzja Urzędu Skarbowego w N. Izba Skarbowa w O. po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym zaskarżoną decyzją uchyliła w części decyzję organu I instancji i obniżyła zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę, bowiem uwzględniono wpłaty dokonane przez podatników na poczet podatku dochodowego za 1994 r. W pozostałym zakresie, dotyczącym meritum sprawy, Izba utrzymała decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie Izby Skarbowej stało się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżących organy podatkowe naruszyły prawo materialne poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto zarzucono organom podatkowym naruszenie art. 180, 187, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niewykonanie zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzuca organom bezpodstawne przerzucanie odpowiedzialności za przeprowadzenie dowodu leżącego po stronie urzędu na podatnika. Podnosi ponadto, iż wydatki poniesione na zakupioną nieruchomość są wydatkami remontowymi, a nie modernizacją obiektu. Również wydatki na część dzierżawioną stodoły zdaniem skarżących nie noszą znamion nakładów modernizacyjnych, gdyż poniesiono je na odtworzenie i odbudowę oraz wymianę zużytych elementów takich jak: bramy, okna, drzwi, posadzki, tynki ścian, instalacje elektryczne oraz dach. Zdaniem skarżących prace dotyczące wydzierżawionych pomieszczeń i placów wraz z drogą dojazdową oraz naprawy szamb, kanalizacji sanitarnej w tym także posadzek w pomieszczeniach, to faktury na ogólną kwotę około 56.606,98 zł. Ponadto skarżący zarzucają organom podatkowym, iż nie uznały za koszty uzyskania przychodu kosztów remontu drogi, placu składowego oraz chodnika, wydatków poniesionych na wytyczenie granic zakupionej w 1994 r. nieruchomości oraz zakup odkurzacza piorąco - czyszczącego. Ponadto skarżący zarzucają, że nieprawidłowo zostały rozliczone odsetki gdyż ich zdaniem zobowiązanie powstaje z datą doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosi o jej oddalenie. Sąd zważył: W wyroku NSA z dnia 22 października 1999 r. wypowiedział się w zakresie merytorycznych ustaleń dokonanych przez organy skarbowe poczynione w toku postępowania, zajął również stanowisko w przedmiocie wynikających z tych ustaleń konsekwencji podatkowych. Nie ulega wątpliwości, iż jedynie sprawa dotycząca rozgraniczenia wydatków poniesionych przez skarżącego na prace i nakłady wykonane w części obiektu stanowiącego własność podatnika i przez niego dzierżawionych, budziła wątpliwość Sądu. Z materiału dowodowego wynika, że organy czyniły starania zmierzające do wykonania zaleceń Sądu. Ustalenia miały zmierzać do wskazania czy w części dzierżawionej poniesione wydatki należało zakwalifikować jako inwestycję w obcym środku trwałym. Zamiast dodatkowego materiału dowodowego z uwagi na trudności przeprowadzenia tych ustaleń, organy dokonały ponownej analizy istniejących wcześniej dowodów. Stwierdzono, że już tylko montaż dwóch bram wjazdowych do obiektu dzierżawionego zamknął się kwotą 2.765 zł a więc spełniona została przesłanka do uznania poniesionego wydatku za inwestycję w obcym środku trwałym. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę, związany jest powołanym na wstępie wyrokiem NSA we Wrocławiu z dnia 22 października 1999 r. a zatem nie może ponownie rozstrzygać kwestii, które zostały już poddane ocenie i rozważone. Prawomocne orzeczenie sądu co do istoty sprawy nie może być zmienione ani uchylone, tym bardziej, że nie zmieniły się również okoliczności sprawy /powaga rzeczy osądzonej/.