I SA/Wr 213/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do września 2007 r. wraz z odsetkami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż jej dochód miesięczny netto (zatrudniona jest w A) wynosi 2.800 zł. Wykonanie decyzji stanowi natomiast znaczne obciążenie uniemożliwiające zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Strona zwróciła uwagę, że przeciwko niej toczy się także postępowanie przez Sądem Okręgowym w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości B sp. z o.o. z tytułu składek wobec ZUS w łącznej wysokości 66.032,13 zł. Powyższe postępowanie i niniejsza sprawa podatkowa doprowadziły do znacznego zaangażowania czasu i środków pieniężnych skarżącej. Ponadto łączna wysokość kwot dochodzonych w obu sprawach przekracza jej możliwości finansowe i majątkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z brzmienia przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącej, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Strona, argumentując przedmiotowy wniosek, odwołuje się do ogólnikowych twierdzeń, że wykonanie decyzji stanowi znaczne obciążenie uniemożliwiające zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Nie poparła ich żadnymi konkretnymi zdarzeniami, poza kwotą wynagrodzenia. Jednak i ta nie została udokumentowana. Nie jest, poza tym, znany stan majątkowy skarżącej, tym bardziej zatem brak możliwości oceny, czy wykonanie decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki. Zwrócić przy tym należy uwagę, że wartość kwoty, którą została strona obciążona wskazaną decyzją, wynosi wraz z odsetkami 6.746 zł. Wypada również zauważyć, że przywołane przez stronę skutki wykonania decyzji, nakładającej zobowiązanie finansowe, wskazują właściwie na obniżenie standardu życia, którego jednak nie można utożsamiać z przesłankami wstrzymania wykonania tej decyzji. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 155/08, Legalis), faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.