I SA/Wr 2136/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie NSA Janusz Zubrzycki, WSA Dariusz Skupień, Protokolant Aleksandra Madej, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi W.F. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy częściowego zwrotu wpłaconego podatku od towarów i usług za luty 2003r. p o s t a n a w i a : I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz W. F. kwotę 3109,90 zł /trzy tysiące sto dziewięć złotych dziewięćdziesiąt groszy/ tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. P. P. z dnia [...] nr [...], odmawiającą częściowego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług. W sprawie był następujący stan faktyczny. Urząd Skarbowy W. P. P. przeprowadził postępowanie podatkowe w sprawie dokonania zwrotu części wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług wynikającej z deklaracji VAT – 7 za luty 2003r., wszczęte postanowieniem nr [...] z [...]. Postępowanie zostało przeprowadzone na wniosek Podatnika – prowadzącego zakład pracy chronionej – o dokonanie zwrotu części wpłaconej kwoty podatku VAT wynikającej z deklaracji VAT – 7 za miesiąc luty 2003 złożony [...]. W toku postępowania organ pierwszej instancji stwierdził, iż w dniu złożenia wniosku Pan F. posiadał zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2000r. Mając powyższe na uwadze Urząd Skarbowy W. P. P. zastosował art. 14a ust. 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej i odmówił częściowego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług w żądanej kwocie [...] wydając [...] decyzję nr [...] z uwagi na stwierdzone zaległości. W dniu [...] do urzędu skarbowego wpłynęło odwołanie Pana W/ F. od decyzji Urzędu Skarbowego W. P. P. nr [...], w którym zarzucono organowi I instancji naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji polegające na błędnym przyjęciu, iż w dniu składania wniosku o zwrot podatku VAT za luty 2003 r. Podatnik posiadał zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2000r. Odwołujący się stwierdził, iż posiada nadpłatę podatku VAT za grudzień 1999r., która powinna zostać zaliczona na poczet zaległości, zgodnie ze złożonym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty a powołane zaległości w ogóle nie powstały z uwagi na wcześniejszą zapłatę podatku w ustalonej wysokości, którego obowiązek zapłaty jest odłożony w czasie (kwestia zaległości przedmiotem sporu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym). Wobec powyższego, zdaniem Podatnika organ podatkowy błędnie oparł się na art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT, przyjmując istnienie zaległości mimo złożenia deklaracji korygującej za grudzień 1999 r. i wniosku o stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Uzasadnienie odwołania dotyczyło charakteru wpłat na konto PFRON, które zdaniem Strony stanowią wpłaty podatku w rozumieniu Ordynacji podatkowej i mogą powodować powstanie nadpłaty w podatku od towarów i usług, która powinna zostać zaliczona na poczet zaległości w trybie art. 75 Ordynacji podatkowej lub poprzez złożenie korekty deklaracji VAT-7 i wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ponadto uzasadnienie zawierało polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Izbę Skarbową we W. w decyzjach z [...] nr [...] oraz w odpowiedziach organu odwoławczego z [...] nr [...] na złożone przez Podatnika do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi, opierając się na przepisach: ustawy z 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 155, poz. 1014), ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.), Ordynacji podatkowej, orzecznictwie dotyczącym należności PFRON. Odwołanie wraz z aktami sprawy oraz stanowiskiem organu I instancji, zostało przekazane do Izby Skarbowej we W. [...] z zachowaniem terminu określonego w art. 227 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Izba Skarbowa przeprowadziła postępowanie opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym oraz odnosząc się do zarzutów wynikających z odwołania. W dniu [...] na podstawie art. 216, art. 123 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej Izba Skarbowa wydała postanowienie, w którym został wyznaczony Panu W. F. 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podatnik nie złożył żadnych dodatkowych wniosków dowodowych. Decyzją z [...] nr [...] Izba Skarbowa we W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. P.P. nr [...] z [...]. Wydając rozstrzygnięcie Izba Skarbowa stwierdziła co następuje. Pan W. F. prowadzi zakład pracy chronionej pod nazwą A W. F. przy ul. O. [...] we W. W dniu [...] Strona w oparciu o art. 14a ustawy o VAT złożyła wniosek o zwrot części wpłaconej kwoty podatku VAT wynikającej z deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2003 r. Jedną z przesłanek uniemożliwiających dokonanie zwrotu wpłaconego podatku od towarów i usług w trybie art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest istnienie w dniu złożenia wniosku o zwrot, określonych lub stwierdzonych przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa (art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Z przeprowadzonego postępowania na dzień [...] wynikało, iż Pan W. F. posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług na łączną kwotę [...] dotyczącą maja ([...]) oraz czerwca ([...]) 2000 r. Wspomniane zaległości wynikały z decyzji Urzędu Skarbowego W. P. P. z [...] nr [...] określającej rozliczenie podatku VAT za miesiąc maj 2000 r. oraz nr [...] określającej rozliczenie podatku VAT za miesiąc czerwiec 2000 r. w sposób odmienny niż wynikało to ze złożonych przez Podatnika deklaracji podatkowych, które zostały decyzjami Izby Skarbowej we W. z [...]. nr [...] utrzymane w mocy. Wyżej wymienione decyzje Izby Skarbowej we W. zostały zaskarżone przez podatnika do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie rozstrzygnął jeszcze sporu. Kwestia istnienia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 r. w kwocie [...] i zaliczenia jej na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2000 r. w związku ze złożoną [...] korektą deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. oraz odpowiednim wnioskiem Podatnika również została rozstrzygnięta w toku instancyjnym: decyzja Urzędu Skarbowego W. P. P. z [...] nr [...] odmawiająca stwierdzenia nadpłaty za miesiąc grudzień 1999 r. oraz decyzja Izby Skarbowej we W. z [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Za nadpłatę uważa się zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) kwotę nadpłaconego podatku. Zaliczenie nadpłaty zgodnie z art. 75 Ordynacji podatkowej na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych nie mogło mieć miejsca, gdyż taka nadpłata nie istnieje. Zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zwalnia się prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej od wpłat do urzędu skarbowego należności w zakresie działalności tego zakładu, z tytułu podatku od towarów i usług, stanowiącej różnicę między podatkiem należnym, a naliczonym w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wpłata ze wspomnianego tytułu dokonana została na konto Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i nie stanowi należności podatkowej w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Decyzja nr [...] organu odwoławczego została doręczona [...] a w dniu [...] do Izby Skarbowej we W. wpłynął odpis skargi Pana W. F. na wspomnianą decyzję - kwestię istnienia nadpłaty w podatku od towarów za miesiąc grudzień rozstrzygnie Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż w obrocie prawnym znajdują się decyzje ostateczne z których wynikają: zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc maj oraz czerwiec 2000 r. - nie uregulowane na dzień wniesienia wniosku o zwrot części wpłaconego podatku od towarów i usług, wynikającego z deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2003 r. oraz brak nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 r., która mogłaby być zaliczona na poczet wspomnianych wyżej zaległości. Przytoczone w odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego W. P. P. zarzuty oraz uzasadnienie dotyczyło bezpośrednio spraw (odrębnych postępowań), rozstrzygniętych decyzjami ostatecznymi tut. Izby Skarbowej nr [...],[...], które zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Strona podniosła, iż podstawą odmowy zwrotu było błędne przyjęcie, iż w dniu złożenia wniosku o tenże zwrot podatnik posiadał zaległość podatkową w wysokości [...], tymczasem -jak stwierdzono w skardze - po stronie podatnika istniała jednocześnie nadpłata podatku VAT za grudzień 1999 r. w wysokości [...], która powinna zostać zaliczona zgodnie z wnioskiem skarżącego na poczet zaległości. Zdaniem podatnika błędnie zastosowano wobec niego art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy VAT. Jednocześnie skarżący zaznaczył, iż jego zdaniem nie ciąży na nim żadna zaległość podatkowa. Nadpłata za grudzień 1999 roku wynika ze złożonej przez stronę korekty deklaracji VAT-7, której treścią-jak stwierdzono w skardze - organ podatkowy jest związany. Przytoczono tutaj szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, potwierdzających stwierdzenie podatnika iż zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w wysokości skorygowanej, a także prawo podatnika do skorygowania deklaracji do czasu wydania decyzji przez organ podatkowy. Decyzji zarzucono także "naruszenie prawa przez błędne przyjęcie przez Izbę Skarbową, że wpłata wynikająca z dyspozycji art. 14a ustawy o VAT przekazana do PFRON przez prowadzącego zakład pracy chronionej, nie jest wpłatą podatku zdefiniowanego w art. 2 oraz art. 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej, wobec czego do tej wpłaty nie stosują się przepisy Ordynacji podatkowej, w tym również odnoszące się do nadpłat". W uzasadnieniu powyższego skarżący podtrzymuje zarzuty oraz argumentację, stanowiące podstawę odwołania od decyzji organu I instancji. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, iż "przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymienia informacji, jako części składowej decyzji" oraz, że "Izba Skarbowa wykorzystuje powagę wydawanych przez siebie decyzji w celu podawania informacji wprowadzających w błąd podatnika". Według skarżącego "przymus zapłaty wynika również z art. 2 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który mówi, że egzekucji administracyjnej podlegają wpłaty na rzecz funduszy celowych utworzonych na podstawie odrębnych przepisów, a przyjęcie stanowiska Izby prowadziłoby do wniosku, że opodatkowane podatkiem VAT jest zaniechanie dokonania określonej czynności (w tym przypadku zaniechanie dokonania wpłaty do PFRON)". Strona skarżąca podniosła także, iż "wpłata dokonywana do PFRON z tytułu podatku VAT nie jest przychodem, a więc tym bardziej dochodem PFRON, co wynika z art. 46 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a ponieważ jest dokonywana na rachunek służący do obsługi budżetu państwa, niewątpliwie jest dochodem tego budżetu i podlega przepisom Ordynacji podatkowej". Zdaniem skarżącego ponadto "gdyby wpłata z tytułu VAT do PFRON (na podstawie deklaracji VAT-7) nie była podatkiem i nie podlegałaby przepisom Ordynacji podatkowej, to składanie tej deklaracji byłoby pozbawione sensu, bowiem jaki cel miałoby określanie w deklaracji podatkowej zobowiązania, które nie jest podatkiem na potrzeby rozliczeń z PFRON, wystarczyło złożenie do PFRON deklaracji DEK-III. Jednocześnie strona skarżąca powołała się na orzecznictwo w sprawach dotyczących należności PFRON, przytaczając wyroki NSA, które jej zdaniem przesądzają o podatkowym charakterze tych należności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. poinformował iż na podstawie art. 54 § 3 ustawy, prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została wydana [...] decyzja, uwzględniająca w całości wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) (u.p.s.a.) organ, którego odwołanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy w rozpoznawanej sprawie, skarga została uwzględniona przez organ przed dniem rozpoczęcia rozprawy, zostały więc spełnione warunki z art. 54 § 3 cytowanej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a. należało umorzyć albowiem stało się ono bezprzedmiotowe. O kosztach należało orzec na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 u.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organów także w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 u.p.s.a.