I SA/Wr 2173/96

oddala skargę. Skarżąca Zofia S. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami przemysłowymi w (...). Podatniczka złożyła we wrześniu 1995 r. deklarację VAT-7, w której dokonała korekty podatku naliczonego związanego z zakupami opodatkowanymi za czerwiec 1995 r. w wysokości 1.758 zł. Jednocześnie pismem z 5 października 1995 r. poinformowała urząd skarbowy, że korekta jest wynikiem wycofania samochodu ciężarowego marki Fiat Ducato 2,5 ze stanu majątkowego przedsiębiorstwa. Powyższa okoliczność została potwierdzona w czasie kontroli, jaką przeprowadzili pracownicy urzędu skarbowego w firmie skarżącej. Ustalono, iż przedmiotowy samochód podatniczka sprowadziła z Niemiec na siebie jako osobę fizyczną oraz że nadal jest w posiadaniu przedmiotowego pojazdu. W tej sytuacji organ podatkowy I instancji uznał, iż wycofanie samochodu ze stanu majątkowego przedsiębiorstwa jest tożsame z przekazaniem tego samochodu na potrzeby osobiste, co w myśl art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym stanowiskiem organ I instancji wydał decyzję określającą za wrzesień 1995 r. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie 3.510 zł. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie uzupełnione pismem pełnomocnika, w którym podnosi, iż nie nastąpiło wycofanie środka trwałego, a jedynie skorygowanie błędu, jakim było wprowadzenie samochodu na stan firmy, gdyż dokument SAD jednoznacznie określa sprowadzającego jako osobę fizyczną, która nie miała prawa do odliczenia VAT. Wskazała, iż zauważywszy swój błąd dokonała autokorekty podatku naliczonego. Izba skarbowa po rozpatrzeniu odwołania utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Uznała, iż wprowadzenie przedmiotowego pojazdu do ewidencji środków trwałych świadczy, iż samochód został zakupiony dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wycofanie zaś samochodu ze stanu majątkowego firmy jest przekazaniem na potrzeby osobiste i podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można zgodzić się, zdaniem izby skarbowej, z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że dokonanie korekty w podatku naliczonym z tytułu używania w działalności gospodarczej samochodu wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, jak też rezygnacja z prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 19 ustawy z dokumentu odprawy celnej, który skarżącą do tego uprawniał, zwalnia podatniczkę z obowiązku odprowadzenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu przejęcia środka trwałego, jakim był samochód marki Fiat Ducato 2,5, na potrzeby osobiste podatnika. Na decyzję izby skarbowej podatniczka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, art. 40 par. 1 i 2 Kpa, poprzez pominięcie przy doręczeniu decyzji organu podatkowego I instancji pełnomocnika skarżącej, art. 107 par. 3 Kpa. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji w sprawie naruszenia art. 40 par. 1 i 2 przez organ I instancji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podając, iż decyzja organu I instancji została doręczona zarówno skarżącej, jak i jej pełnomocnikowi. W przewidywanym ustawą terminie zostało złożone przez skarżącą odwołanie od tej decyzji. Podniesiono, iż organ odwoławczy odwołanie wniesione przez skarżącą rozpatrzył dopiero wówczas, gdy z treścią decyzji wymiarowej urzędu skarbowego został zapoznany pełnomocnik skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, powołany został do badania legalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 22 ust. 2-3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skarga podlegała oddaleniu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca sprowadziła z Niemiec samochód ciężarowy marki Fiat Ducato 2,5 a następnie prowadząc działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi wprowadziła ten samochód do ewidencji środków trwałych. Wynika z powyższego, że samochód ten zakupiła skarżąca jako środek przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Potwierdzeniem powyższego jest nadto fakt, iż w okresie od czerwca do października 1995 r. skarżąca dokonywała rozliczenia VAT wynikającego z faktur dotyczących zakupu części zamiennych do ww. samochodu. Skoro zatem przedmiotowy samochód został zakupiony jako środek przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, uznać należy, że "wycofane ze stanu majątku firmy" jest przekazaniem na potrzeby osobiste podatnika. Taka zaś czynność zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (...) podlega opodatkowaniu VAT. Trafnie organy podatkowe wywodzą, iż dokonanie przez skarżącą korekty w podatku naliczonym z tytułu używania w działalności gospodarczej samochodu wprowadzonego do ewidencji środków trwałych nie zwalnia skarżącej z obowiązku odprowadzenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu przekazania środka trwałego na potrzeby osobiste podatniczki. Nie można również uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 40 par. 1 i 2 Kpa, poprzez pominięcie przy doręczaniu decyzji pełnomocnika skarżącej. Decyzja organu I instancji została bowiem doręczona zarówno skarżącej, jak i jej pełnomocnikowi. Wprawdzie skarżąca osobiście wniosła odwołanie do organu odwoławczego, ale odwołanie organ odwoławczy zaczął rozpatrywać dopiero, gdy z treścią decyzji organu I instancji zapoznany został pełnomocnik skarżącej i co więcej, pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe jako uzupełnienie odwołania złożonego przez skarżącą. Zatem pomimo błędu organu I instancji przy doręczaniu decyzji wraz z uzasadnieniem, w rzeczywistości pełnomocnik skarżącej otrzymał decyzję organu I instancji, zaś decyzja izby skarbowej została wydana po umożliwieniu zarówno skarżącej, jak i jej pełnomocnikowi złożenia środka zaskarżenia i wyrażenia swojego stanowiska w sprawie. Wprawdzie do powyższego zarzutu organ odwoławczy nie ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji, co niewątpliwie jest uchybieniem procesowym, które jednakże jako nie mające wpływu na wynik sprawy nie może skutkować uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając zatem powyższe na uwadze należało skargę jako bezzasadną oddalić /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.