I SA/Wr 2179/96

oddala skargę w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżąca Izabella O. prowadziła w 1996 r. działalność gospodarczą - sklep wielobranżowy. 29 czerwca 1996 r. podatniczka powiadomiła urząd skarbowy, iż przekroczyła obrót 80.000 zł i zawarła jednocześnie prośbę o przyznanie jej prawa do odliczenia kwoty 2.619,85 zł, tj. podatku naliczonego w rachunkach uproszczonych dokumentujących zakupy towarów posiadanych w dniu utraty prawa do zwolnienia. Przeprowadzona przez urząd skarbowy kontrola prawidłowości sporządzonego przez skarżącą remanentu wykazała, że przedstawione w nim kwoty podatku naliczonego nie mają odzwierciedlenia w dokumentach źródłowych. Ustalono, że wykazane w spisie z natury wartości netto ujętych w nim towarów w rzeczywistości odpowiadają wartościom brutto, a tym samym podatek naliczony, o którego odliczenie ubiegała się strona, został zawyżony. Urząd skarbowy uznał zatem, że przedstawiony przez stronę remanent został sporządzony w sposób nierzetelny i decyzją z 5 września 1996 r. wniosek strony załatwił odmownie. Powyższą decyzję podatniczka zaskarżyła do izby skarbowej i korygując błędnie wyliczony podatek ponownie poprosiła o wyrażenie zgody na jego odliczenie. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia organu I instancji. Podtrzymał stanowisko wyrażone przez urząd skarbowy, a nadto zaznaczył, że przyznanie prawa do odliczenia nie jest możliwe także ze względu na zapis art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - uzależniający możliwość obniżenia podatku należnego od dopełnienia obowiązku rejestracji. Decyzję izby skarbowej podatniczka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzuciła, iż jej zdaniem przedmiotowy spis z natury został przez nią sporządzony prawidłowo, a jedynie błędnie wyceniony przez biuro rachunkowe prowadzące jej księgi podatkowe. Skarżąca uważa zatem, iż zaskarżoną decyzją została ukarana za błąd przez nią nie popełniony. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów podatkowych nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uchylenie bowiem decyzji względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. I tak, zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3, a także wartość eksportu towarów lub usług nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym 80.000 zł. Podatnicy, o których mowa w ust. l, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. l, pod warunkiem zawiadomienia o tym zamiarze właściwego urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia. Rezygnacja obowiązuje do końca roku podatkowego. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie złożyła zawiadomienia, iż rezygnuje ze zwolnienia od podatku, a zatem w 199ó r. rozpoczęła działalność gospodarczą jako podatnik zwolniony od podatku od towarów i usług w oparciu o powołany wyżej art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W trakcie roku podatkowego 1996 skarżąca przekroczyła obroty ponad kwotę 80.000 zł i powołując się na uregulowanie zawarte w art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług zwróciła się do organu podatkowego o zmniejszenie podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z rachunków uproszczonych dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia. Artykuł 14 ust. 3 ustawy mający zastosowanie w niniejszej sprawie przyznaje bowiem podatnikom; którzy ze względu na przekroczenie wymienionej w nim kwoty /80.000 zł/ obrotu utracili prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z rachunków uproszczonych dokumentujących zakupy towarów posiadanych w dniu utraty zwolnienia. Warunkiem obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest zgoda urzędu skarbowego. Ta zaś uzależniona jest od, między innymi, rzetelnego sporządzenia przez podatnika remanentu zapasów towarów posiadanych w dniu przekroczenia kwoty 80.000 zł. Poza sporem pozostaje w sprawie fakt, iż wartości podatku naliczonego, wykazane w przedstawionym przez skarżącą spisie z natury towarów, nie znalazły odzwierciedlenia w dokumentach źródłowych. Słusznie zatem organy podatkowe uznały, że remanent ten został wyceniony w sposób nierzetelny. Skoro zaś spis z natury sporządzony przez podatniczkę należało uznać za nierzetelny, organy podatkowe uprawnione były do nieuwzględnienia wniosku podatniczki w przedmiocie możliwości odliczenia podatku naliczonego z rachunków uproszczonych. W skardze wniesionej do sądu podatniczka przyznaje, iż w sporządzonym przez nią remanencie nastąpił błąd, ale tłumaczy to zaniedbaniami ze strony biura rachunkowego, któremu zleciła prowadzenie spraw rozliczeniowo-podatkowych związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Okoliczność powyższa nie może jednakże doprowadzić do zmiany stanowiska organów podatkowych, jako że przed organami podatkowymi za przedstawione im dane odpowiada podatnik, a nie biuro rachunkowe. Zlecenie prowadzenia dokumentacji podatkowej przez biuro rachunkowo-podatkowe odbywa się na podstawie odpowiedniej umowy cywilnoprawnej zawieranej przez podatnika i tego rodzaju umowy nie mogą zmieniać ani przenosić na biuro rachunkowe odpowiedzialności administracyjno-podatkowej ciążącej na podatniku. Nie można również podzielić argumentacji skargi dotyczącej powołania się na oczywistą, niezamierzoną omyłkę biura rachunkowego i brak winy podatnika. Nieuwzględnienie bowiem wniosku skarżącej o możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z rachunków uproszczonych nie jest uzależnione od winy podatnika lub działającego w jego imieniu biura podatkowo-rachunkowego. Na uwzględnienie nie zasługuje także pozostały zarzut skargi związany ze stwierdzeniem, iż błąd dotyczył nieprawidłowo wpisanej do remanentu jako wartości netto towarów wartości brutto, który następnie został skorygowany. W tym zakresie należy uznać, że dokonanie przez podatnika w ramach samokontroli korekty wcześniejszych nieprawidłowości powinno nastąpić bezzwłocznie po stwierdzeniu nieprawidłowości. Złożenie zaś korekty po rozpoczęciu przez organy podatkowe kontroli źródłowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku należnego nie może powodować braku podstawy do odmowy wyrażenia zgody, o którą zwróciła się podatniczka w myśl art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Reasumując zatem wobec bezzasadności podnoszonych w skardze zarzutów należało skargę jako pozbawioną podstaw prawnych i faktycznych oddalić /art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.