I SA/Wr 223/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od września do grudnia 2002 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na powołaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2008 r., strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: "upsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, może nastąpić jeżeli sąd uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przechodząc zatem do oceny złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji, Sąd stwierdza, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wnioskodawca bowiem, nie zawierając uzasadnienia swojego żądania, nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie przez Sąd instytucji ochrony tymczasowej. Domniemywać jedynie można, iż w ocenie strony, uwzględnienie wniosku winno nastąpić ze względu na jej przekonanie co do wadliwości zaskarżonej decyzji. Jednakże, o czym wspomniano wyżej, na etapie rozpoznawania wniosku w trybie art. 61 § 3 upsa, nie jest dokonywana ocena zawartości skargi, co oznacza, iż zaskarżone orzeczenie aż do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Reasumując, strona skarżąca, w ocenie Sądu, nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 upsa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.