I SA/Wr 225/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w upadłości układowej z/s w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wraz ze skargą na wymienione w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazała na ogłoszoną upadłość spółki z możliwością zawarcia układu oraz możliwość objęcia układem - stanowiących podstawę wystawienia kwestionowanego tytułu wykonawczego - zaległości spółki w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczne rozstrzygnięcia podlegają wykonaniu, a ich zaskarżenie w drodze skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonych aktów. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie to jednak nie kwestia uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zgłoszonego wniosku a charakter prawny postanowienia objętego wnioskiem o jego wstrzymanie. W orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 u.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu w/w przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (podkreślenie Sądu). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje odmowne, jak również decyzje, które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744) . Skutków materialnoprawnych, postrzeganych jako węzeł praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu nie wywołuje, stanowiące przedmiot wniosku, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. (nr [...] ) o uznaniu za nieuzasadniony podniesionego przez spółkę zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2011 r. W stanie prawnym ukształtowanym zaskarżonym rozstrzygnięciem brak jest bowiem przedmiotu wykonania. Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z jego natychmiastowym wykonaniem, przy zastrzeżeniu, że kontrolowany akt nadaje się do wykonania w znaczeniu podanym. Wskazując na powyższe, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.