I SA/Wr 2255/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "C." spółki z o.o. w Z. na decyzję Izby Skarbowej w J.G. z dnia 14 listopada 1996 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku importowego - oddala skargę. Urząd Celny w L. decyzją z dnia 9 listopada 1995 r. (...) uchylił swoją decyzję w sprawie wymiaru należności celnych od towarów wprowadzonych na polski obszar celny przez Spółkę "C." w dniu 7 kwietnia 1994 r., zawartych w dokumencie SAD (...) i dokonał nowego wymiaru należności celnych, zastępując preferencyjną stawkę celną "0" procent stawką w wysokości 20 procent. Powodem zmiany należności celnych - jak podano w uzasadnieniu tej decyzji - było niedopełnienie przez Spółkę "C." warunków pozwalających na preferencyjne traktowanie towaru, określonych w przepisach celnych. Sprowadzony towar nie spełniał warunku bezpośredniego zakupu i przywozu z kraju rozwijającego się, gdyż jego faktycznym eksporterem - jak wykazały organy celne - była niemiecka firma H.-R.G. Gmbh z Hamburga, a nie firma "E." S.A. z Ekwadoru, wskazana przez Spółkę w zgłoszeniu celnym. Na podstawie powyższej decyzji Urzędu Celnego w L., utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 11 czerwca 1996 r. (...), Urząd Skarbowy w Z. w dniu 26 sierpnia 1996 r. wydał decyzję (...) ustalającą, w związku z dokonaną zmianą należności celnych, prawidłowe wielkości podatku od towarów i usług oraz podatku importowego od towarów wprowadzonych przez Spółkę na polski obszar celny w dniu 7 kwietnia 1994 r. W konsekwencji, od towarów wprowadzonych na podstawie dokumentu odprawy celnej SAD (...) ustalono Spółce podatek od towarów i usług w kwocie 8.605,10 zł, podatek importowy w kwocie 2.214,00 zł, stwierdzając niedobór podatku od towarów i usług w wysokości 368,90 zł oraz podatku importowego w wysokości 1.434,00 zł. Izba Skarbowa w J.G., na skutek odwołania się Spółki od wyżej wymienionej decyzji Urzędu Skarbowego w Z., decyzją z dnia 14 listopada 1996 r. (...), utrzymała w mocy stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że sprawa uprawnień strony skarżącej do preferencyjnej stawki zerowej została rozstrzygnięta przez organy celne decyzjami I i II instancji, które stały się decyzjami ostatecznymi. Na ich podstawie oraz w oparciu o przepisy art. 11a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i art. 7a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy /Dz.U. nr 123 poz. 551 ze zm./ Urząd Skarbowy wydał decyzję ustalającą należną wysokość podatku od towarów i usług oraz podatku importowego. W myśl powołanych przepisów, w przypadku stwierdzenia, że urząd celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy, po dokonaniu przez właściwy organ zmiany decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym, wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Organy celne, w swoich decyzjach dokonały zmiany należności celnych ustalonych w SAD, tym samym organy podatkowe uznały, że istnieje uzasadniona podstawa do wydania decyzji ustalających prawidłową wysokość należnych podatków importowego oraz od towarów i usług. W skardze na tę decyzję skarżący oświadczył, że Urząd Celny w swojej pierwotnej decyzji zastosował w stosunku do sprowadzanych przez spółkę bananów stawkę celną "0" procent. Banany zostały zakupione w Ekwadorze, a firma niemiecka H.-R.G. GmbH z Hamburga była jedynie spedytorem eksportera i w jego imieniu dokonała wszelkich formalności związanych z wyładunkiem statku. Nieprawdziwe są zdaniem skarżącego ustalenia Urzędu Celnego, jak również na tej samej podstawie Urzędu Skarbowego w Z., iż ich eksporterem była firma niemiecka H.-R.G. GmbH z Hamburga. Dlatego też do towaru tego nie powinna być stosowana stawka celna 20 procent. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w J.G. wniosła o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik organu odwoławczego złożył na rozprawie oświadczenie, że ostateczna decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł w przedmiocie kwestionowanego przez stronę wymiaru cła, nie została zaskarżona do NSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 22 ust. 2-3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa. Strona skarżąca w swojej skardze w istocie sformułowała zarzuty pod adresem decyzji organów celnych, które jej zdaniem w sposób nieprawidłowy uznały, że eksporterem bananów była firma niemiecka, a nie ekwadorska i z tego tytułu pozbawiły skarżącą spółkę preferencyjnej "0" procent stawki celnej. Wydana w tym przedmiocie decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł ma charakter decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 par. 1 Kpa. Przepis ten definiuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych, której celem jest m.in. ochrona porządku prawnego, a więc wskazanie na wiążący charakter decyzji ostatecznych dla stron, wydających je organów administracji państwowej oraz wszystkich innych uczestników obrotu prawnego. Podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług w 1996 r. w przypadku importu towarów była wartość celna powiększona o należne cło i podatek importowy /art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/, a w podatku importowym wartość celna towarów powiększona o należne cło /art. 5 ust. 1 ustawy o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy/. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że zmiana wielkości należnego cła z tytułu sprowadzenia towaru z zagranicy powoduje, z uwagi na zmianę wielkości podstawy opodatkowania, konieczność ustalenia w nowej wysokości podatku importowego oraz podatku od towarów i usług. Wydanie zatem przez organy celne decyzji ostatecznych o nowym wymiarze należności celnych od towarów wprowadzonych na polski obszar celny wymagało od organu podatkowego ustalenia podatku importowego i podatku od towarów i usług przy uwzględnieniu nowych podstaw opodatkowania dla tych zobowiązań podatkowych. Na podstawie zatem art. 7a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 listopada 1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy /Dz.U. nr 123 poz. 551 ze zm./ oraz art. 11a ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ urząd skarbowy w sposób zgodny z dyspozycjami tych przepisów ustalił należne podatki importowy i od towarów i usług, z uwzględnieniem nowych podstaw opodatkowania wynikających z ustaleń wielkości należności celnych w ostatecznej, wiążącej w tym zakresie urząd skarbowy, decyzji Urzędu Celnego w L. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego. Wobec tego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę jako niezasadną należało oddalić.